บทที่ 741 เอาชนะอย่างง่ายดาย

ม้งโร่หู่ในฐานะนายน้อยของเผ่าม้งขาว ย่อมไม่เกรงกลัวตัวตนของจ้าวสหเซียวชุ่นอยู่แล้ว

ผู้ฝึกกู่มีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง หากจะต่อสู้กันจริงๆ พลังทำลายล้างของม้งขาวก็แข็งแกร่งกว่าสหพันธ์บู๊อยู่มาก ประเดิมด้วยการปล่อยพิษ ย่อมจะฆ่าคนให้ตายเป็นเบือได้

สำหรับสมาคมวิชากู่ตะวันออกเฉียงใต้ที่ไม่เกรงกลัวเซียวชุ่น เหตุผลก็ง่ายมาก

พวกกูรอมึงอยู่ที่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อยากจะดูเหมือนกันว่ามึงจะขยายสหพันธ์บู๊ไปยังต่างประเทศได้

กลัวทำบ้าอะไร！

เซียวชุ่นรู้ว่าเพราะพวกเขามีคนหนุนหลัง สำหรับเรื่องนี้ก็จึงไม่ได้รู้สึกแปลกอะไร

เขาเปิดเผยตัวตนของตัวเองออกมา ก็แค่อยากจะล่อเสือออกจากถ้ำเท่านั้น

งานที่ยิ่งใหญ่แบบนี้ ตระกูลเซี่ยในฐานะผู้ยิ่งใหญ่ของวิชากู่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่เข้าร่วมงานนี้

หลังจากที่ได้รู้สถานะของเขาแล้ว คนในตระกูลเซี่ยก็คงจะนั่งไม่ติด ถึงเวลาก็น่าจะมาหาถึงที่ ส่วนตัวเองก็จะได้ไม่ต้องเสียเวลาออกตามหา

ในตอนแรก เซียวชุ่นก็ไม่ได้ต้องการที่จะเปิดเผยตัวตนก่อนเวลาอันควรสักเท่าไร

แต่เมื่อลองมาคิดดู เขาก็ขี้เกียจจะปิดบังตัวตนอีกต่อไป

เพราะเขาเป็นคนที่กลัวความวุ่นวายที่สุด

ทุกคนต่างล่าถอย

บนลานประลองบู๊

ในตอนนี้ก็เหลือเพียงม้งลี่เจียงกับเซียวชุ่นสองคน

“ผู้นำของสหพันธ์บู๊？”

มองไปยังเซียวชุ่นแวบหนึ่ง ท่าทีของม้งลี่เจียงก็มีความตื่นเต้นปรากฏ

“หากฆ่านายได้ ผู้ฝึกกู่อย่างเราจะต้องมีชื่อเสียงที่โด่งดังอย่างแน่นอน！”

ได้ยินดังนั้น มุมปากของเซียวชุ่นก็ยกหยักขึ้นเล็กน้อย

การคุยโวโอ้อวดอย่างไม่รู้สึกกระดากอายของคู่ต่อสู้ ทำเขาอดที่จะนึกขำไม่ได้

เขากวักมือเรียก ส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายออกกระบวนท่า

ม้งลี่เจียงเค้นเสียงหึอย่างดุดัน

“ให้นายได้เห็นความร้ายกาจของผู้ฝึกกู่เราหน่อยแล้วกัน！”

พูดจบ เขาก็ผนึกพิษภายในร่างกายให้ไหลเวียน แล้วห่อหุ้มตัวเองอาไว้

อย่าคิดว่าเมื่อครู่เป็นแค่การพูดพล่อยๆของม้งลี่เจียง แต่พอต้องต่อสู้ขึ้นมากันจริงๆ ก็ไม่ได้ชะล่าใจเลย

ทันทีที่เขาขึ้นมาก็ตระเตรียมทุกอย่างพร้อม

เพียงช่วงเวลาสั้นๆ ม้งลี่เจียงที่ถูกกลุ่มหมอกควันสีดำห่อหุ้มอยู่ก็พุ่งเข้าหาเซียวชุ่น

ในระหว่างการจู่โจม เขาก็สะบัดแขนเสื้อไปด้วยเป็นครั้งคราว ยิง“ลูกดอกสีดำ”ใส่เซียวชุ่น！

การปฏิบัติตัวของเขาที่ทำกับเซียวชุ่น เห็นชัดว่าดีกว่าเหวินเฟิงอยู่มาก

เมื่อแขนกระตุกก็มี“ลูกดอกสีดำ”กว่าเจ็ดแปดดอกพุ่งออกมา ไม่หวงหมอกพิษของตัวเองเลยสักนิด

ในส่วนนี้ เซียวชุ่นก็เพียงแค่หัวเราะ

จากนั้นรอบตัวของเขาก็มีมวลพลัง ราวกับเกลียวคลื่นพลุ่งพล่านไปทั่วทั้งร่างกาย ปะทะเข้ากับ“ลูกดอกสีดำ”เหล่านั้นที่พุ่งตรงมา

“ปังปัง！”

หลังจากที่มีเสียงกระทบกันดังขึ้น

บนลานประลองบู๊ก็มีหมอกสีดำคละคลุ้งตลบอบอวล

ทันใดนั้น เซียวชุ่นยกฝ่ามือขึ้นในแนวขวางแล้วดันออก พลังลมที่ก่อตัวขึ้นที่ฝ่ามือ พัดเอาหมอกควันสีดำนั้นกระจัดกระจาย

จากนั้น เขากระทุ้งฝ่าเท้าลงกับพื้น และพุ่งตรงไปยังเบื้องหน้าของม้งลี่เจียง

มองดูหมอกสีดำที่อยู่ตรงหน้า มุมปากเซียวชุ่นก็ยกหยักขึ้น ฝ่ามือแปรเปลี่ยนเป็นหมัด แล้วเหวี่ยงออกอย่างดุดัน

ลมแรงก่อตัว โบกพัดเอาหมอกสีดำที่ปกคลุมตามร่างกายของม้งลี่เจียง

จากนั้นก็ก่อเกิดเป็นพื้นที่ว่างเปล่าขึ้นมา

“นี่มัน……”

เมื่อเห็นภาพนี้ สีหน้าของม้งลี่เจียงก็แปรเปลี่ยนในทันที

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อของเขามองไปยังหมัดของเซียวชุ่นที่ถูกห่อหุ้มไปด้วยลำแสงสีทอง

เพียงแค่หมัดเดียวเท่านั้น ก็ทำลายเกราะป้องกันของตัวเองได้ นี่มันคู่ต่อสู้ที่ฝีมือฉกาจแค่ไหนกัน ? !

และแล้ว ม้งลี่เจียงก็เข้าใจอย่างถ่องแท้ถึงช่องว่างระหว่างตัวเองกับเซียวชุ่น

หวนคิดถึงคำพูดที่ขึงขังของตัวเองเมื่อครู่ ในใจของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย！