บทที่ 745 พิลึกพิลั่น

คำพูดของเซียวชุ่น ทำเอาเซี่ยหลีถึงกับตะลึงงัน

หัวสมองของเธอในตอนนี้ว่างเปล่า มีคำพูดนั้นวนเวียนไปมา

เขาช่วยฉันได้？

ผ่านไปสักพัก เซี่ยหลีก็เงยหน้าขึ้นแล้วมองไปที่ใบหน้าของเซียวชุ่น

สายตาของอีกฝ่ายกระจ่างใส มุมปากยกหยักยิ้มเล็กน้อย คนทั้งคนดูเรียบง่ายเป็นกันเอง

ราวกับเป็นไปโดยไม่ตั้งใจ ปากของเซี่ยหลีก็โพล่งออกมา

“นายช่วยพวกเราได้จริงๆเหรอ ？”

ไม่ตอบคำถามแต่มุมปากยกหนักขึ้น เซียวชุ่นพูดย้ำ“มันอยู่ที่ว่าคุณยินดีจะบอกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับ‘วิชากู่ต้องห้าม’ให้ผมได้รู้ไหม ”

มองเซียวชุ่นอย่างสื่อความหมาย ดวงตาของเซี่ยหลีวูบไหว

“ฉันจะเชื่อใจคุณได้ยังไง？”

วิชากู่ต้องห้ามมีความสำคัญอย่างมาก หากมีใครมาล่วงรู้ ชีวิตและความปลอดภัยของคนในตระกูลเซี่ยก็อาจจะตกไปอยู่ในมือของคนอื่นได้

ดังนั้นเธอก็จึงไม่แพร่งพรายมันออกไปง่ายๆแน่นอน

ต่อให้ตระกูลเซี่ยในตอนนี้จะถูก“วิชากู่ต้องห้าม”กัดกินมากว่าหนึ่งศตวรรษ ในระหว่างนั้นคนของตระกูลเซี่ยก็ได้ล้มตายเพราะวิชากู่อย่างนับไม่ถ้วน แต่เซี่ยหลีก็ไม่ได้ถึงขั้นจะไปหาหมอมั่วๆเพื่อทำการรักษา

หากยังไม่มั่นใจในความสามารถของเซียวชุ่น เธอไม่หลงเชื่อมันง่ายๆแน่

มองเซี่ยหลีที่ดวงตามีความระแวดระวัง เซียวชุ่นยิ้มกริ่ม

“เหอะๆ เป็นคนที่ระมัดระวังตัวไม่น้อยเลยนะ！”

พูดจบ ที่หว่างนิ้วของเขาจู่ๆก็มีลำแสงสีเงินปรากฏ

จากนั้นเซี่ยหลีก็รู้สึกที่ตรงจุดตันเถียนของตัวเองมีอาการปวดแปลบขึ้นมา

มองไปยังเข็มเงินที่ฝังอยู่ตรงช่องท้องน้อยของตัวเอง ดวงตาของเซี่ยหลีก็เต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธ

“นี่นาย……”

พูดไปได้เพียงคำเดียว แววตาของเธอก็แปรเปลี่ยนในทันที

เซี่ยหลีรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า จากเข็มเงินนั้น มีไออุ่นสายหนึ่งไหลเวียนเข้าสู่จุดตันเถียนของตัวเองอย่างช้าๆ

จากนั้นรอบๆตัวเธอก็มีหมอกดำลอยขึ้นมา

ในตอนนี้ เซียวชุ่นขยับเข้ามาก้าวหนึ่ง สายตาเรียบเฉยมองไปยังเซี่ยหลี

“ผมไม่ได้คิดทำร้ายอะไรคุณ แค่กำลังช่วยคุณระงับพิษกู่ที่อยู่ในเลือดของคุณเท่านั้น！”

พูดจบ นิ้วมือของเขาก็กระตุกเล็กน้อย

เห็นเพียงเข็มเงินที่ปักอยู่ตรงจุดตันเถียนของอีกฝ่ายลอยขึ้นแล้วกลับมาอยู่ที่ฝ่ามือ

ขณะเดียวกัน หมอกดำที่ลอยออกจากร่างของเซี่ยหลีก็หยุดลงอย่างปัจจุบันทันด่วน

จากนั้น เซียวชุ่นก็ยิ้มกริ่มให้กับเซี่ยหลีที่ซึ่งกำลังตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

“ตอนนี้คุณลองใช้พลังชี่จื้อดู ดูสิว่าชี่พิษที่มีอยู่ในนั้นได้ลดลงไปมากไหม ”

ได้ยินดังนั้น

เซี่ยหลีก็ตบฝ่ามือไปที่ข้างลำตัวของตัวเองในทันที

เป็นไปตามคาด ชี่พิษที่อยู่ในชี่จื้อนั้นลดน้อยลงไปมากอย่างเห็นได้ชัด

จากพลังปราณขาวดำที่เคยมีในตอนนี้ก็กลับมีขนาดที่ใหญ่มากขึ้น

ผู้ชมที่อยู่ด้านล่างเวที ในตอนนี้ต่างก็มีสีหน้าที่อึ้งและทึ่งไปตามๆกัน

นี่มันอะไรกัน ?

เมื่อครู่ยังต่อสู้กันดีๆอยู่เลย ทำไปทำมาทำไมคนทั้งสองถึงได้มาพูดคุยหารือกันไปได้ซะงั้น

นี่กำลังเล่นบ้าอะไรกันเนี่ย ?

ภายในพื้นที่เตรียมการรบของเผ่าม้งขาว ชายม้งขาวคนหนึ่งหันมองไปยังม้งโร่หู่ที่อยู่ด้านข้างซึ่งมีใบหน้าที่มึนงงไม่แพ้กัน พูดขึ้นว่า“นายน้อย นี่มันแปลกๆนะครับ！”

แน่นอนว่าม้งโร่หู่เองก็รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

แต่เขาไม่รู้ว่าความผิดปกตินี้มันอยู่ที่ตรงไหน ซึ่งทำให้การต่อสู้กันระหว่างเซียวชุ่นกับเซี่ยหลีต้องกลายมามีสภาพอย่างที่เป็นอยู่ในตอนนี้

และเพราะสถานที่ตรงนี้ค่อนข้างจะอยู่ห่างไกลจากลานประลองบู๊พอสมควร

ทุกคนก็จึงไม่ได้ยินบทสนทนากันของคนทั้งสองที่ตรงเวที

จากนั้น ภายในใจของม้งโร่หู่ก็กระตุกวูบ

“หรือว่า……”

ประวัติความเป็นมาของ“สมาคมวิชากู่”กับสามกลุ่มม้งและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้นั้นต้องสืบย้อนไปเมื่อหลายร้อยปีก่อน