บทที่ 747 ซื้อ“ลำโพงม่วง”

ฝีมือของเซี่ยหลีเก่งกาจมาก เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง

แต่หากต้องเทียบกับยอดฝีมือผู้ลึกลับคนนั้นแล้ว ก็ยังคงห่างไกลอย่างเห็นได้ชัด

หากเซียวชุ่นต้องเจอกับคู่ต่อสู้แบบนี้ เขาเองก็คิดว่าไม่มีโอกาสที่จะเอาชนะได้เหมือนกัน

ไม่ใช่ว่าเขาดูถูกตัวเอง แต่ยอดฝีมือวิชากู่แบบนี้ ไม่ใช่เขาที่มีพลังวิชาอย่างในตอนนี้จะไปสู้รบตบมือด้วยได้

เพราะว่า นั่นมันผู้แข็งแกร่งของสำนักสันโดษเชียวนะ！

เมื่อครู่หลังจากที่เซียวชุ่นได้ฟังคำตอบของเซี่ยหลี ในใจก็เกิดการคาดเดาอะไรบางอย่าง พุ่งเป้าบุคคลที่ลอบทำร้ายแปดยอดฝีมือคนนั้นไปที่คนของสำนักสันโดษ

เพราะอะไรทำไมเขาถึงมั่นใจแบบนั้น เหตุผลนั้นง่ายมาก

เมืองฉู่กับเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ต่างก็ถูกล้อมรอบไปด้วยทิวเขา และทิวเขาที่ทอดยาวเรียงรายกันนั้นก็รู้จักกันในชื่อเขาสิบลี้

และในเขาสิบลี้ ก็มียอดเขาที่ลึกลับแห่งหนึ่ง ชื่อว่าเขาแดนม้ง

เขาแดนม้งนี้ ไม่ใช่เขาแดนม้งที่คนภายนอกรู้กันว่าเป็นที่อยู่อาศัยของชาวม้งจำนวนมาก แต่เป็นภูเขาสูงในดินแดนที่ห่างไกลจากเขาสิบลี้

ในภูเขาสูงลูกนั้น มีสำนักหนึ่งตั้งอยู่ ชื่อว่า“สำนักกู่พิษ”！

เมื่อไม่นานมานี้เซียวชุ่นได้ดูบันทึกของอาจารย์ และได้รู้เรื่องราวที่เกี่ยวกับสำนักนี้

บวกกับการคาดเดาที่มีก่อนหน้า เขาคิดว่าผู้เก่งกาจที่ลอบปองร้ายแปดยอดฝีมือที่ช่วงชิง“ลำโพงม่วง”ในตอนนั้น มาจากสำนักสันโดษแห่งนี้

และมีเพียงสำนักสันโดษแห่งนี้เท่านั้น ที่จะมีความสามารถที่ไร้เทียมทานแบบนั้นได้

ใช้“วิชากู่ต้องห้าม”นี้ไปถึงแปดครั้ง คิดๆแล้วก็น่ากลัวเหมือนกัน！

ในขณะที่เซียวชุ่นยังคงตกใจกับความคิดสุดท้ายนี้ของตัวเอง

เซี่ยหลีที่อยู่ข้างๆก็ได้เอาชนะกับความอาฆาตแค้นที่มี

คิดๆดูแล้ว ความแข็งแกร่งแบบนั้น หากเธอไปแก้แค้นเอาคืน ท้ายที่สุดก็คงไม่พ้นความตายที่น่าอนาถ

แล้วทำไมต้องไปเสี่ยงแบบนั้นด้วย ?

ในตอนนี้เซียวชุ่นสามารถรักษา“วิชากู่ต้องห้าม”ของตระกูลได้ สำหรับเซี่ยหลีแล้วก็เป็นความโชคดีอย่างที่สุดแล้ว

คิดได้ดังนั้น เซี่ยหลีก็ช้อนตาขึ้นมองเซียวชุ่น นัยน์ตาที่จริงใจมีความตื้นตันใจปะปนอยู่

“คุณเซียว ขอแค่คุณสามารถรักษาโรคที่เป็นอยู่ของตระกูลเซี่ยเราได้ ฉันจะยอมรับทุกคำขอของคุณ！”

ได้ยินดังนั้น เซียวชุ่นยิ้มแล้วพยักหน้าให้ ถามคำถามที่ตัวเองค่อนข้างจะสนใจเล็กน้อย

“ได้ยินว่าพวกคุณเพิ่งได้ลำโพงม่วงมางั้นเหรอ？”

มองเซียวชุ่นอย่างสงสัยไปแวบหนึ่ง เซี่ยหลีตอบ“ใช่！”

จากนั้น เธอก็พูดเสริม“พืช‘ลำโพงม่วง’นี้ เป็นแค่ต้นกล้าอ่อนเท่านั้น เทียบกับของในตอนนั้นไม่ได้เลย ครั้งนี้ฉันตั้งใจเอามันมาแลกเปลี่ยนกับหินหยกที่ล้ำค่าเพียงเล็กน้อยของม้งขาว เพื่อให้อำนาจของสมาคมวิชากู่ได้ขยับขยายออกไป”

เซียวชุ่นหัวเราะร่าเมื่อรู้กระจ่างแจ้ง

“มิน่าคุณถึงกล้าเอาของสิ่งนี้ออกมา ที่แท้ก็ยังเป็นแค่ต้นอ่อนนี่เอง！”

เซี่ยหลีพยักหน้าและพูดว่า“ใช่ หากเป็น‘ลำโพงม่วง’ที่โตได้ที่แล้วฉันไม่กล้าเอามันมาแลกเปลี่ยนแน่ๆ เพราะจากบทเรียนของบรรพบุรุษฉันที่มีให้เห็น เป็นเพียงแค่ต้นอ่อน ก็จึงเป็นอีกเรื่องหนึ่ง！”

การโตได้ที่ของ“ลำโพงม่วง”นั้นใช้เวลาที่ยาวนาน อีกทั้งก็เลี้ยงดูยากมาก

พื้นที่ในป่าฝนเขตร้อนของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ต้นกล้า“ลำโพงม่วง”หาเจอได้ยาก แต่ก็ยังพอมีให้ได้พบเจออยู่บ้าง

และในระยะที่โตเต็มที่ ก็ล้ำค่าและหายากมาก

ตามคำแนะนำของเซี่ยหลี แม้ของสิ่งนี้จะเป็นแค่เพียงพืช แต่การมีชีวิตอยู่ของมันนั้นยาวนานมาก

จากต้นอ่อนไปจนถึงระยะที่โตเต็มวัยนั้นต้องใช้เวลายาวนานถึงห้าร้อยปีเต็มเห็นจะได้ อีกทั้งการอยู่รอดของมันก็มีอัตราส่วนแค่หนึ่งเปอร์เซ็นต์เท่านั้น นี่จึงเป็นสิ่งที่แสดงให้เห็นถึงความสำคัญของมัน

ด้วยระยะการเติบโตที่ยาวนานกับอัตราการอยู่รอดที่สุดแสนจะรันทดนี้ คนทั่วไปไม่มีใครรับมันไว้แน่นอน

แต่คนเผ่าม้งขาวไม่เหมือนกัน พวกเขาสามารถที่จะใช้หนอนกู่กับอีกสารพัดพิษมาย่นระยะเวลาการเจริญเติบโตและอัตราการอยู่รอดของต้นกล้าอ่อนนี้ได้