บทที่ 749 งานประมูลสินแร่

งานวิชากู่ผ่านมาจนตอนนี้ ก็เป็นเวลาเกือบจะชั่วโมงแล้ว

เพราะการปรากฏตัวของเซียวชุ่นก่อให้เกิดความตื่นตาตื่นใจ ส่งผลให้ผู้ชมที่ดูการแข่งขันในนัดต่อไปไม่ได้ระทึกใจอย่างที่ควร

แน่นอนว่า เพราะซ่งหลิงเอ๋อร์ที่หน้าตาสะสวยเสียงหวานและฝีมือดี ในเวลานี้ก็จึงดึงดูดความสนใจจากผู้ชมได้ไม่น้อย แต่หากเทียบกับคนเป็นอาจารย์อย่างเซียวชุ่นแล้ว ก็ยังห่างไกลอยู่มาก

ในตอนนี้เซียวชุ่นกับเซี่ยหลีก็ปรากฏตัวเคียงข้างกันต่อหน้าทุกคน เรียกความสนใจจากผู้คนในทันที

“โอ้พระเจ้า จ้าวสหเซียวช่างร้ายกาจจริงๆ ผู้มีอำนาจเด็ดขาด สามารถสยบเซี่ยหลีจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ได้ ทำฉันเลื่อมใสศรัทธาจริงๆ！”

“เลื่อมใสศรัทธาไปเถอะ ความสามารถของจ้าวสหเซียว ไม่ใช่สิ่งที่คนอย่างเราๆจะไปเทียบเคียงได้！”

“พี่ชาย นอกจากความสามารถของจ้าวสหเซียวที่ทิ้งห่างเราชนิดไม่เห็นฝุ่นแล้ว แม้แต่ทักษะก็ยังทำเอาทุกคนที่อยู่ในที่นี้ต้องละอายด้วย！”

“จะพูดมากทำไม ? ฉันทนกับความคร่ำครึของสามกลุ่มม้งในเมืองฉู่มามากพอแล้ว พ้นวันนี้ไปฉันจะเดินทางไปเมืองเหลยหยางแล้วเข้าร่วมกับสหพันธ์บู๊！”

……

ทันใดนั้น คำพูดของคนคนนี้ก็ทำเอาผู้คนจำนวนไม่น้อยต่างก็คล้อยตาม

ดูท่าฉินเจิ้นหวนที่เพิ่งจะจัดการเรื่องความแออัดในโรงเรียนบู๊แล้วเสร็จ คงจะต้องยุ่งไปอีกสักพักแล้ว

เหวินเฟิงในตอนนี้ได้ปรับสภาพร่างกายเรียบร้อย มองซ่งหลิงเอ๋อร์ที่หน้าเขียวเล็กน้อย พูดพึมพำ“พี่หลิงเอ๋อร์ ดูท่าที่เมืองฉู่พี่เซียวจะมีแฟนคลับเพิ่มขึ้นมาอีกแล้วนะ ！”

ซ่งหลิงเอ๋อร์ในตอนนี้ยังคงจ้องมองไปยังอาจารย์ของตัวเองที่กำลังสร้างปัญหาไปทั่วด้วยสายตาที่ดุดัน

ไม่มีกะจิตกะใจจะถกเถียงเรื่องแฟนคลับอะไรนั้นที่เหวินเฟิงพูดถึง

หลังจากที่เซียวชุ่นบอกลาเซี่ยหลี แล้วกลับมาหาซ่งหลิงเอ๋อร์

เขาหันมองเหวินเฟิงที่มีท่าทีดูคึกคัก แล้วถาม“ สถานการณ์ทางฝั่งของพี่สาวนายเป็นยังไงบ้าง？”

เหวินเฟิงส่ายหน้า

“ไม่ค่อยดีเท่าไร นักบู๊ทางฝั่งต้าซิ่งต่อต้านสหพันธ์บู๊อย่างมาก นอกจากผมกับพี่สาวแล้ว คนอื่นๆก็ไม่ได้สนใจเลย ”

“เหอะๆ พวกหัวรั้น！”

เซียวชุ่นหัวเราะ จากนั้นก็ตบไปที่หัวไหล่ของเหวินเฟิง

“นายหาเวลาเดินทางไปเมืองเหลยหยาง หารือเรื่องนี้กับคุณฉิน ให้เขาหายอดฝีมือดีๆให้ชุดหนึ่ง ไปคอยช่วยเหลือเหวินเหยาควบคุมต้าซิ่ง”

ได้ยินดังนั้น เหวินเฟิงก็ตื่นเต้นขึ้นในทันที

หากมีความช่วยเหลือของสหพันธ์บู๊ แม้จะมีแค่สรรพกำลังของเขากับเหวินเหยา ก็เพียงพอที่จะยึดต้าซิ่งได้แล้ว

หลังจากที่พูดคุยกับเหวินเฟิงแล้ว เซียวชุ่นก็ถึงได้หันไปหาซ่งหลิงเอ๋อร์ที่อยู่ด้านข้าง

เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางที่ไม่สบอารมณ์ของเธอ ก็จึงเอ่ยถาม“หลิงเอ๋อร์ นี่เธอเป็นอะไรไป？”

“หึ！”

ซ่งหลิงเอ๋อร์เบะปาก แล้วหันหน้าหนีไปอีกทาง

ภาพที่เห็นทำเอาเซียวชุ่นมึนงง หันไปขอคำอธิบายจากเหวินเฟิงด้วยใบหน้าที่ไม่เข้าใจ

เมื่อเห็นดังนั้น หัวใจของเหวินเฟิงก็กระตุกวูบ หันมองไปยังเซี่ยหลีแวบหนึ่งอย่างไม่รู้ตัว จากนั้นก็ละสายตาออกแล้วมองไปยังซ่งหลิงเอ๋อร์ที่กำลังฮึดฮัดอยู่ เหมือนจะสังเกตเห็นอะไรที่น่าสนใจขึ้นมา

“แฮะๆ！”

หลังจากที่ยิ้มกริ่ม ใบหน้าของเขาก็เผยความทะเล้นออกมา จากนั้นก็โบกมือให้เซียวชุ่น แล้วเดินจากไป

ไอ้เจ้าหมอนี่มันยังไง ？

เซียวชุ่นยกมือเขี่ยไปที่จมูก ภายในใจสงสัยอย่างมาก

สักพัก เขาก็เอ่ยปากพูดกับซ่งหลิงเอ๋อร์ที่ยังคงมีท่าทีไม่สนใจไยดีตัวเอง“เมื่อกี้ฉันกับเซี่ยหลีเราพูดคุยกันเรื่อง……”

ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดจบ ซ่งหลิงเอ๋อร์ก็เค้นเสียงหึในลำคอขัดจังหวะการพูดของเขา

“หึ พูดคุยอะไรกันถึงได้นานขนาดนั้น！”

ครั้งนี้ ต่อให้เซียวชุ่นจะโง่แค่ไหน ก็รู้ว่าทำไมลูกศิษย์ตัวเองถึงไม่พอใจตัวเอง ที่เป็นแบบนี้เพราะแม่สาวน้อยหวงอย่างนั้นเหรอ！

โอ้แม่เจ้า นี่มันอะไรกันเนี่ย ！