บทที่ 75 ภาพวาดวิมานบนเมฆ

โฮ๋เฉิงเหอไม่ค่อยเข้าใจและถามอย่างลังเลว่า "คุณหมายความว่า...ช่วยรักษาฉันตอนนี้เลย ฉันจะได้..……”

“ใช่ ขอแค่คืนนี้ครั้งเดียวเท่านั้น คุณต้องทำใจให้สบายในอนาคตไม่มีอะไรผิดพลาด เซียวชุนตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

“เข้าใจ ผมเข้าใจแล้ว” ในที่สุดโฮ๋เฉิงเหอก็เข้าใจ และพูดด้วยความยินดีว่า: “พี่เซียว งั้นรีบฝังเข็มเดี๋ยวนี้เลย”

เซียวชุนพยักหน้า และให้เขานอนบนโซฟาเหมือนเซวซื่อไห่

เขาหยิบเข็มเงินออกมาแล้วฝังเข็มสองสามจุดบนต้นขา บนนิ้ว บนฝ่าเท้าและจุดฝังเข็มอื่นๆตามลำดับ

ไม่กี่นาทีต่อมา ใบหน้าของโฮ๋เฉิงเหอก็แดงก่ำ และร่างกายของเขาก็ร้อนขึ้นเล็กน้อย เขามองไปที่เซวซื่อไห่ด้วยดวงตาที่เร่าร้อน: "เหล่าเซวจัดการให้ด้วยเตรียมพกปืนพร้อมสู้รบ"

เซวซื่อไห่ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และเข้าใจทันทีว่าเขาหมายถึงอะไร เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดโทร: "ผู้ช่วยหาน จัดเตรียมให้ที... "

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ในคลับเฮาส์แห่งหนึ่งหญิงสาวสวยยืนเรียงกันเป็นแถว เมื่อโฮ๋เฉิงเหอมองดวงตาของเขาแทบลุกเป็นไฟ

และในเวลานี้ เซียวชุนได้ทิ้งสูตรยาและออกจากคลับเฮาส์ไป

ใกล้เที่ยงวันรุ่งขึ้น เซียวชุ่นไปซื้อสมุนไพรยาและเพิ่งกลับมาที่จิ่นซิ่วกั๋วจี้ เมื่อเขารับสายของเซวซื่อไห่และได้นัดเขาพบที่ร้านเหล้าใกล้เคียง

ทั้งสามคนนั่งลงแล้วพูดคุยกันสั้นๆ

หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะแสดงความกตัญญู โดยเฉพาะโฮ๋เฉิงเหอที่ตื่นเต้นมากกับคืนฤดูใบไม้ผลิที่ทำให้เขาดูเหมือนเป็นคนละคนในชั่วข้ามคืน และใบหน้าของเขาก็เปล่งประกาย

อาหาเริศรส เหล้าอร่อย

แต่เดิมก็งดอาหารแต่ในไม่ช้าก็เริ่มคุ้นชินขึ้นมา

โฮ๋เฉิงเหอดีดนิ้วด้วยใบหน้าแดงก่ำ พนักงานสาวสวยในชุดกี่เพ้าที่อยู่ข้างๆ ก็นำเมนูชั้นดีให้

พี่เซียว คำขอบคุณคงไม่ต้องพูดให้ยืดยาวแม้ว่านายโฮ๋จะเป็นคนหยาบคาย แต่บางครั้งคือศิลปะ สองสามวันที่ผ่านมาฉันได้รับภาพวาดจากเพื่อนในเจียงไห่ ถ้าพี่ไม่รังเกียจก็ช่วยรับไว้ด้วย ถือว่าเป็นน้ำใจเล็กๆน้อยๆจากนายโฮ๋อย่าได้ปฏิเสธเลย"

ขณะที่เขาพูด เขาหยิบม้วนภาพวาดออกจากกระบอกใส่รูป แล้วกางออกอย่างระมัดระวัง

ภาพวาดวิมานบนเมฆ！”

หลังจากที่หนังสือถูกเปิดออกเซวซื่อไห่ก็อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงร้องเบาๆเขารู้คุณค่าของภาพวาดภาพวาดวิมานบนเมฆของจางต้าเชียนและราคาประมูลอยู่ที่ประมาณห้าสิบล้าน

เขารู้ว่าโฮ๋เฉิงเหอได้เตรียมของขวัญให้เซียวชุ่นไว้แล้ว แต่ไม่เคยคิดว่ามันจะมีค่ามากถึงเพียงนี้ และเขารู้สึกละอายใจเล็กน้อย

หลังจากที่เขาเตรียมเงินสดห้าสิบล้านให้กับเสี่ยวซุ่นในครั้งนั้น การเงินของเซวซื่อไห่ไม่ค่อยดีนัก ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถหาของขวัญดีๆมาให้ได้

เซียวชุนเหลือบมองภาพวาดวิมานบนเมฆมีแนวคิดทางศิลปะที่ยอดเยี่ยม ไม่เพียงแต่มีบรรยากาศงดงามอันเกิดจากพระราชวังหลายแห่งเท่านั้น แต่ยังแสดงให้เห็นถึงความผ่อนคลายและการพักผ่อนของชายระดับสูงในที่สันโดษ

ชื่อเรื่องชัดเจนลำธารและสะพานถูกแบ่งออกบ้านบนภูเขาอยู่ที่ไหนมีเมฆเป็นพันๆนอกต้นสน

กวีนิพนธ์และร้อยแก้วเป็นของแท้และกล้าหาญการประดิษฐ์ตัวอักษรดูแข็งแกร่ง ภายนอกสง่างามนุ่มนวลแต่ภายในแน่นหนา เป็นเอกลักษณ์ และงานต้นฉบับของจางต้าเชียนแท้จริง

เขาไม่ได้ปฏิเสธ พูดด้วยรอยยิ้มเบาๆว่า: “เกรงใจประธานโฮ๋แล้ว”

“ที่ไหนกัน พี่เซียวรักษาด้วยมือที่วิเศษรักษาความเจ็บป่วยที่ยาวนานของฉันมาหลายปี ให้ชีวิตรอบสองแก่ฉัน มีเพียงภาพวาด ซึ่งไม่ใช่เครื่องบรรณาการใดๆ: "โฮ๋เฉิงเหอโบกมือลา”

เซียวชุนยิ้มแต่ไม่พูดอะไร แล้วพยักหน้า

“ต่อไปมีเรื่องอะไรให้รับใช้ก็ขอให้บอก นายโฮ๋จะให้ความช่วยเหลือพี่เซียวอย่างเต็มที่” โฮ๋เฉิงเหอกล่าวต่อ

“ฉันจะใช้คุณได้อย่างไร? หากต้องการอะไรให้มาหาฉันโดยตรง ฉันอยู่ในเจียงไห่”

แม้ว่าเซวซื่อไห่จะไม่มีของขวัญให้ แต่เขาก็ไม่ต้องการที่จะถูกคนอื่นนินทาภายหลัง