บทที่ 76 เธอไม่ผ่าน

เมื่อกลับถึงบ้าน หลิวหยุนเซียงได้เตรียมอาหารไว้เรียบร้อยแล้ว เซียวชุ่นตอบรับเซวซื่อไห่ช่วยเหยาเสินพูดกับหล่อนเรื่องขั้นตอนดำเนินการที่เหลือให้แล้ว บอกหล่อนว่าจะมีคนติดต่อไปในไม่ช้า หากไม่มีอะไรผิดพลาดก็น่าจะเป็นผู้ช่วยของเซวซื่อไห่

เหยาเสินกระพริบตาสงสัยถามว่า: “ทำไมจู่ๆ เธอถึงสนิทสนมกับเซวซื่อไห่ได้หล่ะ? หลังจากงานเลี้ยงเมื่อคืนเธอไปทำอะไรกับเขา?”

ต่อหน้าหลิวหยุนเซียงและเหยาเจี้ยนกั๋ว อีกทั้งยังเป็นเรื่องส่วนตัวภายในครอบครัว จะให้เซียวชุ่นพูดความจริงตามตรงเลยก็ไม่ได้ หัวเราะกลบเกลือนพูดว่า: “ก็แค่โรคที่ไม่รุนแรง ก็เลยตรวจให้ก็เท่านั้น

เหยาเสินไม่สงสัยในตัวเขาเลย เป็นเรื่องดีเสียอีกที่มีคนมาช่วยเหลือ รีบดำเนินการให้เสร็จโดยเร็วจะได้รีบรับยา

หลังจากรับประทานอาหารเย็นแล้ว เซียวชุ่นก็กลับไปที่ห้องและเริ่มสอนศิลปะป้องกันตัวให้ซ่งหลิงเอ๋อร์ เขาไม่ได้ใช้ท่านี้มานานมากแล้ว เนื่องจากท่าหมัดชีเสวียนเป็นศิลปะป้องกันตัวขั้นพื้นฐาน จำได้ว่าต้องใช้เทคนิคและกระบวนท่าประกอบเข้าด้วยกัน

เหยาเสินดูเขาคิดหนักอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงวาดๆเขียนๆ เหยาเสินเข้าไปดูด้วยความอยากรู้

นอกจากประโยคที่คลุมเครือเข้าใจยากแล้ว ก็มีเพียงรูปร่างคนที่คดเคี้ยวไปมา เขาถามโดยความไม่รู้ว่า: “นี่คืออะไร”

เซียวชุ่นพูดอย่างไม่เงยหน้ามอง：“ตำราเทคนิคกระบวนท่าการบู๊”

เหยาเสิน：“……”

ดูเหมือนหล่อนจะคิดอะไรบางอย่างออก แล้วพูดว่า: "เธอเก่งการต่อสู้ ถ้าอย่างนั้นก็สอนฉันสักสองสามท่าสิ เวลาเจอคนร้ายฉันจะได้ต่อต้านได้บ้างจริงไหม"

เซียวชุ่นอึ้งไปสักพัก ทำไมฉันไม่คิดถึงเรื่องนี้?

เขาหันกลับมามองเหยาเชินตั้งแต่หัวจรดเท้า

เหยาเสินถูกเขามองจนรู้สึกอึดอัด: “เป็นอะไร?”

เซียวชุ่นเลียริมฝีปากแล้วพูดว่า: “เธอทำไม่ได้ ไม่มีพรสวรรค์เลย”

อ้า! บีบเบาๆหน่อย!

สองวันผ่านไปในชั่วพริบตา

บ่ายวันนี้เมื่อเซียวชุ่นกลับไปถึงจิ่นซิ่วกั๋วจี้ก็เห็นรูปของฉิงไอ๋เซียนเก๋อถูกใส่กรอบและแขวนไว้บนผนังห้องนั่งเล่น

ขณะที่วางภาพวาดลงบนโต๊ะ เขายุ่งจนลืมเรื่องนี้ไปเลย

หลิวหยุนเซียงใช้มือบีบเอว แล้วเงยหน้ามองภาพวาดบนผนังด้วยความพอใจ

เมื่อเห็นเซียวชุ่นกลับมาหล่อนจึงพูดอย่างภูมิใจว่า: “ฉันคิดว่าภาพวาดที่คุณนำกลับมานั้นไม่เลว ฉันก็เลยเอามันไปใส่กรอบ คุณคิดว่าแขวนไว้ตรงนี้ดูอาร์ตไหม?

เซียวชุ่นหางตากระตุกสองสามรอบ พูดในใจว่า บ้านวิลล่าก็ดีอยู่แล้วถูกเธอทำให้เป็นอะไรไปแล้วไม่รู้ เธอจะไปรู้เรื่องศิลปะอะไร

ใบหน้าที่สงบนิ่ง เขาพยักหน้าเล็กน้อย แล้วพูดว่า: "อื้ม... ก็ไม่เลวนะ"

ถ้าหลิวหยุนเซียงรู้ว่าภาพฉิงไอ๋เซียนเก๋อที่หล่อนเอาไปแขวนไว้บนผนังจะสามารถซื้อวิลล่าแบบนี้ได้สองหลัง ฉันไม่รู้เลยว่าหล่อนจะรู้สึกอย่างไร...

ในขณะที่เซียวชุ่นกำลังกลั่นเม็ดเพลเลต เขาใช้เวลาว่างในเทคนิคและกระบวนการหมัดชีเสวียนในการรวบรวมเทคนิคและกระบวนท่าไม่ถูกต้อง และเขียนลงบนกระดาษA4สองแผ่น รอวันที่ว่างเพื่อจะเอาไปให้ซ่งหลิงเอ๋อร์

…….

ไม่กี่วันผ่านไป

ประตูเดี่ยวหน้าลานประตูบ้านถนนติ้งซินหมายเลข 24 มีต้นหลิวใหญ่สองต้นปลูกอยู่ที่นั่นราวกับทหารรักษาการณ์

เทศกาลไหว้พระจันทร์ใกล้เข้ามา ลมกระโชกแรงพัดผ่านมา ทำให้ใบไม้ที่ร่วงหล่นบนพื้นหมุนวนอยู่กลางอากาศ และรถเมอร์เซเดส-เบนซ์สีขาววิ่งมาอย่างรวดเร็วแล้วหยุดนิ่งอยู่หน้าประตู

เมื่อประตูเปิดออก หญิงสาวสวมชุดกีฬาทรงสลิมฟิตสีขาวก็ออกมาจากรถคนนั้น

หญิงสาวสวมมัดผมหางม้า สองมือล้วงกระเป๋าเสื้อ เอียงศีรษะเล็กน้อย แล้วมองขึ้นลงรอบๆบ้านด้วยแววตาที่สดใส

หลังจากนั้น ชายหนุ่มที่หน้าตาหล่อเหลาตัวสูงโปร่งก็ตามออกจากรถด้วย ใบหน้าเย่อหยิ่งแต่หล่อเหลาคมเป๊ะ เขาคือเซียวชุ่น

เขายังคงสวมเสื้อยืดสีขาวและกางเกงขายาวสีดำ และหญิงสาวคนนั้นก็คือซ่งหลิงเอ๋อร์

ซ่งหลิงเอ๋อร์เดินไปหน้าประตู แล้วหยิบกุญแจออกจากกระเป๋า และไขกุญแจรุ่นเก่าที่ล็อกอยู่หน้าประตู

"เอี๊ยด" เสียงประตูบ้านถูกผลักออก