บทที่ 763 กระบวนทัพที่โอ่อ่าหรูหรา

“พ่อครับ เซียวชุ่นมาแล้วครับ”

หลังจากมองไปที่หม้อดินของพ่อรอบหนึ่ง ม้งโร่หู่จึงตอบกลับ

ม้งซิวหยุนทราบเรื่องที่เกิดขึ้นในงานประชุมหนานฮวงตั้งแต่ตอนเช้านี้แล้ว ตอนที่เขาทราบเรื่องเขาไม่ได้โกรธเกรี้ยวมากเท่าไหร่นัก หลังจากตอบกลับว่ารู้เรื่องแล้ว เขาก็ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ อีกเลย

นี่จึงทำให้ม้งโร่หู่รู้สึกสงสัยมาก ๆ เพราะถึงอย่างไรเขาเข้าใจดีกว่าทุกคนมาก ๆ ว่าพ่อตนอยากได้“ลำโพงม่วง”นั่นเร่งด่วนมากแค่ไหน

แต่ตอนนี้สมบัติล้ำค่าชิ้นนั้นตกอยู่ในกำมือของเซียวชุ่น พ่อกลับดูชิลสบายมาก

นี่จึงทำให้ม้งโร่หู่รู้สึกงุนงงมากจริง ๆ

ทันใดนั้น ก็มีเสียงหัวเราะอันเย็นชาดังก้องไปทั่วทั้งลานหน้าบ้าน

“เหอะ ๆ ฉันเคยได้ยินศักยภาพของเซียวชุ่นนั่นมาก่อนแล้ว ถ้าเกิดต่อกรกับมันข้างนอกละก็ ฉันก็ไม่กล้ารับประกันได้เหมือนกันว่าจะสามารถสยบมันได้แน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ที่นี่คือพื้นที่ภายในแดนม้ง เหอะ ๆ ……”

เมื่อม้งโร่หู่ได้ยินแบบนี้ จิตใจเขาก็เบิกบานขึ้นมาในทันที

ที่แท้พ่อไม่ได้ไม่รู้สึกโกรธแต่อย่างใด สาเหตุที่เขาดูเรียบนิ่งแบบนั้น เป็นเพราะกังวลว่าจะไม่สามารถกำราบเซียวชุ่นได้!

เมื่อคิดเช่นนี้ได้ ม้งโร่หู่จึงถามอย่างตื่นเต้นดีใจ: “พ่อครับ พ่อเตรียมพร้อมที่จะลงมือแล้วเหรอครับ?”

“ตั้งแต่ฟังเรื่องราวที่แกเล่าให้ฟังหลังกลับ ฉันก็คาดเดาได้แล้วว่าเซียวชุ่นต้องมุ่งหน้าเดินทางมาแดนม้งอย่างแน่นอน ถ้าเกิดต่อกรกับมันที่นี่ละก็ ฉันมั่นใจในตัวเองมาก ๆ !”

พูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา ม้งซิวหยุนอดไม่ได้ที่จะนำสายตาจับจ้องไปบนหม้อดินที่อยู่บนมือ ภายในแววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความมั่นใจที่เข้มข้น

เมื่อม้งโร่หู่เป็นแบบนี้ เขาจึงกระตุกยิ้มมุมปากพลางไต่ถาม: “แล้วจะปฏิบัติการเมื่อไหร่ครับ?”

“คืนนี้!”

พอพูดจบ ม้งซิวหยุนก็นำหม้อดินที่อยู่บนมือยัดเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ลุกตัวขึ้นแล้วเดินออกไปจากลานบ้าน ทุกย่างก้าวดูสุขุมอย่างเห็นได้ชัด

ไม่นานนัก

ก็มีคนหกคนเดินออกไปจากหน้าหมู่บ้าน

หัวหน้าหมู่บ้านคนหนึ่ง ผู้อาวุโสสี่คนรวมไปถึงม้งขาวนายน้อยอีกหนึ่งคน

พูดได้เลยว่าเป็นกระบวนทัพที่โอ่อ่าหรูหรามาก

“หัวหน้าเผ่า ไม่แจ้งให้คนในม้งสองเผ่าทราบเหรอครับ?”

ระหว่างทาง ผู้อาวุโสที่พันผ้าสีดำอยู่บนศีรษะคนหนึ่งสอบถามม้งซิวหยุน

“ไม่ต้อง!”ม้งซิวหยุนส่ายหน้าด้วยแววตาที่ดูทะเล้น

“จากความสัมพันธ์ที่เซียวชุ่นเป็นศัตรูกับสมาคมบู๊ในตอนนี้ หากเผ่าม้งขาวของเราจับกุมตัวมันได้ ค่อยส่งต่อไปให้สมาคมบู๊อีกที ถึงเวลานั้นเราต้องได้รับของขวัญชิ้นใหญ่จากพวกเขาอย่างแน่นอน แล้วทำไมเราถึงต้องแบ่งปันเรื่องดี ๆ แบบนี้ให้กับอีกสองเผ่าที่เหลือเล่า?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของเหล่าผู้อาวุโสรวมไปถึงม้งโร่หู่ก็ดูฮึกเหิมขึ้น

ในสามกลุ่มม้ง ความสัมพันธ์ระหว่างเผ่าม้งขาวและสมาคมบู๊ค่อนข้างดี ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมาทั้งสองฝ่ายได้ทำงานร่วมกันมาตลอด ต่างแลกเปลี่ยนสิ่งของที่ต้องใช้ในการบำเพ็ญตนกันและกัน

ถ้าเกิดครั้งนี้สามารถช่วยสมาคมบู๊กำราบเซียวชุ่นได้ละก็ งั้นพวกเขาก็จะสามารถเอาตัวเซียวชุ่นไปแลกสมบัติล้ำค่ากับทางสมาคมบู๊ได้!

เมื่อนึกโยงถึงเรื่องนี้ ฝีเท้าของทุกคนจึงเร็วขึ้นอัตโนมัติ ราวกับข้างหน้ามีคลังสมบัติที่ยิ่งใหญ่รอตัวเองอยู่ยังไงอย่างนั้น

หลังจากเดินทางไปได้สักพัก จู่ ๆ สีหน้าอารมณ์ของม้งซิวหยุนก็ดูแปลกประหลาดขึ้นมา

ม้งโร่หู่เดินอยู่ข้างกายเขา ม้งโร่หู่สังเกตเห็นความแปลกประหลาดบนใบหน้าพ่อทันที ก่อนที่เขาจะถามอย่างรู้สึกสงสัย: “พ่อครับ พ่อเป็นอะไรน่ะครับ?”

ม้งซิวหยุนขมวดคิ้วพลางตอบกลับว่า: “น่าแปลกแฮะ เรื่องมันไม่ค่อยปกตินะ!”

“หัวหน้าเผ่าครับ นี่ท่าน......”

“ฮ่าฮ่า หัวหน้าเผ่าไม่ต้องเป็นห่วงครับ วันนี้ปรมาจารย์วิชากู่ในม้งขาวของเราออกโรงหมดแล้ว ต่อให้เซียวชุ่นนั่นจะมีอิทธิฤทธิ์มากก็ยากที่จะหนีรอดไปได้!”

เมื่อได้ยินแบบนี้ ทุกคนจึงพากันหัวเราะเสียงดังลั่น

เห็นได้ชัดเจนเลยว่า พวกเขาคิดว่าม้งซิวหยุนกำลังกังวลเรื่องความปลอดภัยของการเดินทางในครั้งนี้อยู่

ในขณะที่เหล่าผู้อาวุโสกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่นั้น ม้งซิวหยุนก็พูดเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่

“ทุกท่าน หมู่บ้านของเราตั้งอยู่ทิศตะวันออก แต่ทำไมไอ้หมอนั่นถึงไปในทิศทางที่ตรงกันข้ามกับเราโดยสิ้นเชิงเลยล่ะ?”

ทันทีที่สิ้นเสียง เสียงหัวเราะของเหล่าผู้อาวุโสก็เงียบกริบลงไปกะทันหัน

ใช่สิ ถ้าเกิดเซียวชุ่นมาดพราะมีความคิดที่จะช่วงชิงผลประโยชน์จากแดนม้งละก็ งั้นเขาก็ควรเดินมาในทิศตะวันออก แล้วมาสอดแนมสถานการณ์ของสามกลุ่มม้งอย่างลับ ๆ สิถึงจะถูก แต่ทำไมเขาถึงมุ่งหน้าเดินไปยังทิศตะวันตก?

ในขณะที่ทุกคนกำลังรู้สึกตกใจอยู่นั้น ม้งซิวหยุนจึงสอบถามลูกชายที่อยู่ข้างกายโดยตรง