บทที่ 762 ม้งขาวหัวหน้าเผ่า

โอสถสามารถควบคุมสารพิษทุกอย่างบนโลกใบนี้ได้ ซึ่งนี่เป็นจุดที่ไม่ต้องสงสัยเลย

แต่ทว่า“วิชากู่ต้องห้าม”ไม่ใช่พิษกู่ประเภทธรรมดาทั่วไปแต่อย่างใด เพราะของดังกล่าวมีผลกระทบต่อสายเลือด เป็นของที่ถือเป็น“คำสาป”ชนิดหนึ่ง

เซียวชุ่นไม่แน่ใจว่าโอสถจะสามารถระงับมันได้หรือไม่

ซ่งหลิงเอ๋อร์พยักหน้า ตอบรับคำกำชับของอาจารย์

ตอนนี้เธอค่อนข้างความมั่นใจต่อวิชากลั่นยาของตัวเอง และยิ่งอยากไปดูที่ตระกูลซ่งว่าวิชากู่ในตำนานนั่นมันเป็นอะไรยังไงกันแน่

เมื่อเห็นว่าฝ่ายตรงข้ามไม่ยืนหยัดที่จะเดินทางไปยังเขาสิบลี้พร้อมกับตนเองอีกแล้ว เซียวชุ่นก็ยกภูเขาออกจากอกได้สักที ก่อนจะยิ้มพลางพูดว่า: “พวกเซี่ยหลียังอยู่ฝั่งงานประชุมหนานฮวง สักพักเธอโบกรถไปที่นั่นโดยตรงได้เลย ถึงตอนนั้นฉันจะแจ้งให้พวกเขาทราบล่วงหน้า”

“อื้ม อาจารย์ก็ระวังตัวด้วยนะคะ”

ยิ้มหวานให้กับอาจารย์ ก่อนที่ซ่งหลิงเอ๋อร์จะลากกระเป๋าเดินทางของตัวเองแล้วจากไป

หลังจากส่งเธอไปแล้ว เซียวชุ่นรู้สึกว่าตัวเองก็ควรออกเดินทางได้แล้ว

ระยะห่างระหว่างเมืองฉู่และเขาสิบลี้ยังต้องเดินทางต่ออีกระยะหนึ่ง อีกอย่างแค่นั่งรถมุ่งหน้าไปถึงแนวเทือกเขาฝั่งนั้นได้เท่านั้น จากนั้นก็ต้องเดินเท้าในป่าลึกต่อ

ออกเดินทางตัวคนเดียว เขาทำการโบกรถแท็กซี่ก่อนหนึ่งคัน แล้วแจ้งสถานที่ที่ตัวเองจะเดินทางไปให้แก่คนขับรถ

หลังจากได้ยินเป้าหมายปลายทางแล้ว ใบหน้าของโชเฟอร์ก็เบ่งบานอย่างมาก นี่มันธุรกิจใหญ่หนึ่งบิลเชียวนะ!

“พ่อหนุ่ม เที่ยวนี้เอ็งต้องเดินไกลมาก ๆ เลยนะ ราคาเดียวหนึ่งพัน ถ้าจ่ายปุ๊บเงินพี่ก็จะออกเดินทางเลย”

เซียวชุ่นไม่พูดพร่ำทำเพลง หยิบธนบัตรสีแดงออกมาจากกระเป๋ากางเกงสิบใบ แล้วยื่นให้ฝ่ายตรงข้าม

รับเงินมา โชเฟอร์หน้าเลือดก็ทำการนับเงินหนึ่งรอบ ก่อนจะเหยียบคันเร่งออกเดินทาง

หลังจากผ่านไปห้าชั่วโมง

รถแท็กซี่ก็ขับมาถึงตีนแนวภูเขาแห่งหนึ่ง

มองออกไปไกล ๆ ภายในแววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยภูเขาสูงที่ทอดยาวติดต่อกัน เขียวชะอุ่มพุ่มไสว

หลังจากจอดรถลงข้างทางแล้ว โชเฟอร์ก็พูดอย่างจนปัญญาว่า: “ขับได้ถึงแค่นี้แหละ ไปต่อข้างหน้าก็ไม่มีทางแล้ว!”

เซียวชุ่นไม่ได้พูดอะไร หลังจากพยักหน้าเสร็จ เขาก็เปิดประตูรถแล้วมุ่งหน้าเดินลงไปทันที

ทันทีที่ลงจากรถ อากาศที่สะอาดสดชื่นที่กระแทกเข้าหน้าพร้อมกับกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากหญ้าเขียว ทำให้จิตวิญญาณของเขาฮึกเหิมขึ้นมาด้วย

“ช่างเป็นสถานที่ที่ดีเสียจริง!”เซียวชุ่นพูดอย่างทอดถอนใจคำหนึ่ง

“พ่อหนุ่ม หลังจากเดินเข้าภูเขาแล้วเอ็งต้องระวังตัวหน่อยนะ ที่นี่มีชาวม้งเยอะมาก ๆ แถมยังเชี่ยวชาญการใช้กู่ด้วย แล้วก็โปรดจำไว้ด้วยว่า……”

โชเฟอร์ที่ใจดีย้ำเตือนรายการที่ต้องระมัดระวังให้แก่เซียวชุ่นไปเยอะมาก ๆ น่าจะเป็นเพราะเห็นว่าเขาเป็นคนต่างถิ่น คิดว่าเป็นคนที่มาท่องเที่ยวในเขาสิบลี้ จึงตักเตือนไว้ก่อนล่วงหน้า

“ขอบคุณมากครับพี่”

เซียวชุ่นอมยิ้มพลางพูดขอบคุณคนขับรถที่มีน้ำใจคำหนึ่ง จากนั้นเขาก็หยิบข้าวของมุ่งหน้าเดินไปยังตีนเขาที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล

บริเวณรอบ ๆ รกร้างอย่างมาก ใต้ตีนเขาที่กว้างใหญ่ เขาไม่เห็นเงาร่างของใครเลยแม้แต่คนเดียว

เซียวชุ่นเดินไปนั่งบนก้อนหินก้อนใหญ่ก้อนหนึ่ง เริ่มวางแผนเส้นทางในสมอง

สถานที่ดังกล่าวเป็นทางเข้าของ​เขาสิบลี้ ดูจากสัญลักษณ์ที่ประทับอยู่บนแผนที่ที่อาจารย์ให้มา หลังเข้าไปจากที่นี่แล้วต้องเดินทางไปตามทิศตะวันตก ชีพทิพย์นั้นตั้งอยู่กลางแนวภูเขานั่น

หลังจากครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง เขาก็แบกกระเป๋าเป้ขึ้นหลัง แล้วเดินเข้าไปในป่าทึบที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา

ในขณะเดียวกัน

ตำแหน่งที่อยู่ด้านหลังเซียวชุ่นหนึ่งพันกว่าเมตร มีคนสองคนที่อยู่ในชุดคลุมยาวสีขาวหยุดฝีเท้าลง

หนึ่งในชายหนุ่มที่ผอมสูงคนหนึ่งพูดกับเพื่อนร่วมทางตนว่า: “มันเขาภูเขาแล้ว!”

“วัตถุประสงค์ของไอ้เวรนั่นคือการช่วงชิงผลประโยชน์จากแดนม้งของเราจริง ๆ ด้วย ต้องรีบนำเรื่องนี้ไปรายงานให้นายน้อย รวมไปถึงพวกหัวหน้าเผ่าทราบให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้!”

“งั้นพวกเราแยกกำลังพลออกเป็นสองทางเถอะ ฉันจะอาศัยกู่พิษตามสะกดรอยเซียวชุ่น ส่วนนายก็กลับไปรายงานข่าวก่อน ถึงตอนนั้นระหว่างทางเราค่อยซุ่มโจมตีไอ้เวรนั่นอีกที!”

“ดี นายระวังตัวหน่อยล่ะ”

หลังจากพูดจบทั้งสองก็กระจายกำลังพล

คนหนึ่งตามสะกดรอยเซียวชุ่น ส่วนอีกคนหนึ่งก็มุ่งตรงไปยังทิศทางหมู่บ้านม้งขาวอย่างรวดเร็ว

ฝั่งนี้ เซียวชุ่นเข้าไปในส่วนลึกของป่าทึบเป็นที่เรียบร้อยแล้ว