บทที่ 771 ขยายการรักษา

และความเห็นที่ผู้อาวุโสมีต่อการเข้าร่วมสหพันธ์บู๊ของเผ่าม้งขาวในตอนนี้ คือสมเหตุสมผลอย่างไม่ต้องสงสัย สมเหตุสมผลขนาดที่ว่าไม่มีใครออกมาต่อต้าน

“วิชากู่ต้องห้าม”เป็นฝันร้ายที่คนจำนวนมากในเผ่าม้งขาวไม่อยากจะพูดถึงอยู่แล้ว

ถึงแม้แปดสิบปีที่ผ่านมานี้ คนของม้งขาวมีชีวิตอยู่ยืนยาวมากกว่าคนตระกูลเซี่ย แต่ในความเป็นจริงแล้วตายยังจะดีกว่ามีชีวิตอยู่เสียอีก！

และบนโลกนี้ ไม่มีใครเลือกที่จะถูกคนใช้เป็นทาส ยิ่งไปกว่านั้นบรรดาคนตระกูลม้งก็ปรารถนาอิสรภาพที่จะปลดปล่อยเต็มที่อยู่แล้ว และวิชากู่ที่แฝงอยู่ในร่างกายก็เหมือนกับ“ดาบแห่ง Damocles” ทำให้พวกเขาไม่กังวลใจไปทั้งวัน

ความเจ็บปวดแบบนี้ มีเพียงคนของเผ่าม้งขาวเท่านั้นที่รู้

อย่างไรก็ตามในวันนี้ การปรากฏตัวของเซียวชุ่นทำให้พวกเขามีแสงสว่าง ขจัดความหมองหม่นในใจของพวกเขา

ในขณะที่ทุกคนต่างดีใจอย่างคาดไม่ถึง

ม้งโร่หู่พูดอย่างกังวลเล็กน้อยว่า：“พ่อ พ่อว่าเซียวชุ่นจงใจตีสนิทพวกเราถึงได้พูดแบบนั้นหรือเปล่า？”

“เขาไม่มีความจำเป็นต้องทำแบบนั้นเลย！”

ม้งซิวหยุนส่ายหน้า：“ในฐานะเจ้าแห่งสหพันธ์บู๊ ถ้าเป็นอย่างที่แกพูดจริงๆ เขาจะไม่เสียชื่อเสียงหรอกเหรอ？”

“ใช่！”ผู้อาวุโสรองพยักหน้า แล้วพูดเสริมไปว่า：“ตอนนี้สหพันธ์บู๊ให้ความสำคัญกับสถานการณ์ การพัฒนานั้นรวดเร็วสุดๆ ถ้ามีข่าวฉาว ไม่มีประโยชน์อะไรกับพวกเขาทั้งนั้น！”

ผู้อาวุโสคนอื่นๆ ก็พากันแสดงความคิดเห็น โดยเชื่อว่าเซียวชุ่นไม่มีทางทิ้งอนาคตของสหพันธ์บู๊ เพื่อได้รับความเชื่อใจจากม้งขาว

ถึงจะพูดแบบนี้ แต่ม้งโร่หู่กลับยังกังวลเล็กน้อย：“แต่ว่า……”

ไม่รอให้ลูกชายพูดจบ ม้งซิวหยุนก็อดไม่ได้ที่จะพูดตัดบท

“เอาล่ะ เรื่องนี้ไม่ต้องพูดอีกแล้ว ไม่ว่าที่เซียวชุ่นจะพูดจริงหรือไม่ พวกเราต้องลองดู ยังไงแล้วนี่ก็เป็นความหวังเดียว ！”

ถึงตอนนี้ สุดท้ายม้งโร่หู่ก็ไม่แสดงความเห็นของตัวเองอีก

พ่อเป็นคนนิสัยอย่างไร ไม่มีใครเข้าใจไปมากกว่าเขาที่เป็นลูกชายแล้ว ในเมื่อแม้แต่เขายังเชื่อใจซียวชุ่นอย่างไม่ระแคะระคายใดๆ งั้นก็ต้องมีเหตุผลดี

ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องของ“วิชากู่ต้องห้าม”ก็รังควานตัวเขาอยู่แล้ว ถ้าเซียวชุ่นสามารถแก้ปัญหาอันตรายที่ซ่อนอยู่นี้ได้ ก็เป็นไปได้ที่ม้งขาวจะเข้าร่วมสหพันธ์บู๊

หลังจากพูดคุยกันสักพัก ในที่สุดทุกคนก็มีความคิดเป็นเอกฉันท์ ต่างเลือกที่จะเชื่อว่าเซียวชุ่นมีกำลังช่วยตัวเองและคนอื่นๆ แก้ปัญหาโรคที่รักษาไม่หายในร่างกายนี้ได้

ทันใดนั้น ม้งซิวหยุนก็พูดกับพวกผู้อาวุโสถึงเรื่องที่ทำให้พวกเขาประหลาดใจ

“พวกคุณอย่าได้กังวลกับการฝึกเลย ถึงตอนนั้นจ้าวสหเซียวจะเอา‘โอสถคื้นฟืน’มารักษาร่างกายพวกคุณเอง ถึงตอนนั้นใช้เวลาเพียงเล็กน้อยฝึกฝนกู่ชีวี ก็จะสามารถแสดงวิชากู่แบบนั้นได้เหมือนเมื่อก่อน！”

พูดไป ผู้อาวุโสรองจึงพูดอย่างตื่นเต้นว่า：“สหพันธ์บู๊ใจกว้างเสียจริง ให้โอสถชั้นดีแบบนี้กับผมได้ในคราวเดียว เมื่อก่อนผมยังเคยดูถูกหอโอสถที่พวกเขากำลังสร้างขึ้น ตอนนี้พอมาคิดดูแล้ว น่าละอายใจเสียใจ！”

“โอสถคื้นฟืน”เป็นยารักษาอันวิเศษที่รักษาเส้นเอ็นบาดเจ็บ สำหรับคนที่โดนวิชากู่แว้งกัดจนเส้นเอ็นบาดเจ็บอย่างพวกเขาแล้วนั้น เป็นสิ่งของที่มีผลลัพธ์ดีที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย

ก็อย่างที่ม้งซิวหยุนพูดไปเมื่อกี๊ แค่มีโอสถเหล่านี้ งั้นผู้อาวุโสทั้งสี่ก็แค่ฝึกฝนช่วงระยะเวลาหนึ่ง ก็จะฟื้นฟูได้เหมือนเคย

ส่วนกู่พิษ เป็นวัสดุสิ้นเปลืองในตัวมันเองอยู่แล้ว

อยากฝึกฝนกู่ชีวีใหม่ล่ะก็ สำหรับผู้ฝึกกู่แล้วไม่ใช่เรื่องยากอะไร

จากนั้น พวกเขาก็พาเซียวชุ่นกลับไปที่หมู่บ้านชาวม้ง

ท่ามกลางค่ำคืนอันมืดมิด ในหมู่บ้านมืดสนิทไปหมด มีเพียงหมาไม่กี่ตัวที่สังเกตเห็นคนนอกมาจึงส่งเสียงเห่า แต่แป๊บเดียวก็กลับมาสงบอีกครั้งท่ามกลางเสียงตำหนิของม้งโร่หู่

ทุกคนเดินไปตรงหน้าอาคารก่อสร้างสีขาวที่เห็นเด่นชัด ม้งซิวหยุนกำชับลูกชายที่อยู่ด้านข้าง

“โร่หู่ แกกลับไปนอนก่อนเถอะ เดี๋ยวผมยังมีอะไรอยากพูดกับจ้าวสหเซียวอีก”

ม้งโร่หู่รู้ว่านี่พ่ออยากให้เซียวชุ่นรักษาวิชากู่ให้หายขาด ก็ไม่พูดอะไรมาก นำคนในตระกูลสองสามคนถอยไป

จากนั้น ม้งซิวหยุนก็นำผู้อาวุโสสองสามคนและเซียวชุ่นเดินเข้าไปในลานบ้าน