บทที่ 775 แผนการของม้งเขียว

ตอนแรกที่ม้งเขียวผู้อาวุโสสามฟังพวกคนในสำนักรายงาน ก็มีสีหน้าเหมือนม้งอะหม่าน

แต่ท่ามกลางสายตาของสาธารณชน เขาไม่เชื่อว่ามีใครกล้าหลอกตัวเองและคนอื่นๆ ดังนั้นจึงค่อยๆ เลือกที่จะเชื่อ

หลังจากรออารมณ์สงบลง ม้งอะหม่านก็ยอมรับความจริงเรื่องนี้

เขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังผู้อาวุโสสองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เขา สายตาเป็นกังวลเล็กน้อย

“ชายหนุ่มคนนั้นเป็นใครกันแน่ ทำไมถึงเข้ามาแทรกแซงการต่อสู้ระหว่างสามกลุ่มม้งของพวกเรา？”

การสู้กันในสามกลุ่มม้งมีมานาน มีสู้กันจนตาย แต่ไม่เคยมีคนนอกเข้ามาแทรกแซง ตอนนี้ม้งขาวแหกกฎโดยไม่ได้รับอนุญาต ต้องทำให้คนรู้สึกโมโหอยู่แล้ว

“เป็นใครผมไม่รู้ แต่โลกวิชาบู๊มีคนหนุ่มที่มีการบำเพ็ญตนได้ลึกซึ้งแบบนี้ มีไม่เยอะแน่！”ม้งซงพูดอย่างครุ่นคิด

ยี่สิบกว่าปี ก็สามารถรับมือกับปรมาจารย์วิชากู่ทั้งสองที่ร่วมมือกันได้！

ม้งอะหม่านอดไม่ได้ที่จะหาเป้าหมายในใจ

ไม่นานนัก เขาก็ล็อกตัวเลือกคนหนึ่ง！

“หรือว่าจะเป็นจ้าวสหพันธ์‘สหพันธ์ซินบู’ที่กำลังเป็นที่รู้จักในช่วงนี้？”

ม้งซงและม้งอี้ผู้อาวุโสสามพยักหน้าพร้อมกัน

“นอกจากเขาแล้ว ผมก็รอชายที่น่าทึ่งคนนี้ไม่ไหวแล้ว！”

พอได้ยิน ม้งอะหม่านก็โกรธจัดทันที

“สมควรตาย！ทำไมสหพันธ์บู๊ต้องมายุ่งเรื่องของสามกลุ่มม้งของเราด้วย หรือว่าไอ้หมอนั่นอยากจะกลืนกินเขาสิบลี้ของผมไปด้วย？”

ม้งอี้คือมันสมองของตระกูลม้งเขียว เขาไตร่ตรองเล็กน้อย ในใจก็คิดเล็กคิดน้อย

“หัวหน้าเผ่า จากกระแสการพัฒนาของสหพันธ์บู๊ในปัจจุบัน พวกเขาไม่มีที่จะผนวกในพื้นที่ราบภาคกลางแล้ว ดังนั้นจึงใช้วิธีอื่นเพื่อรวมพลังของสามกลุ่มม้งของเราและเริ่มการต่อสู้ขั้นสุดท้ายกับสมาคมบู๊！”

ม้งอะหม่านส่งเสียงฮึดฮัดอย่างไม่พอใจ

“ไอ้หมอนี่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงจริงๆ แม้ว่าตอนนั้นสมาคมบู๊จะอยู่จุดสูงสุด ก็ไม่กล้ามาแทรกแซงดินแดนศักดิ์สิทธิ์แดนม้ง ส่วนเขาเพิ่งอยู่จุดสูงสุดก็อยากจะให้พวกเราสามกลุ่มม้งยอมจำนน？”

ม้งอี้พูดอย่างครุ่นคิด：“ผมสงสัยว่าตอนนี้ม้งขาวยอมจำนนต่อสหพันธ์บู๊แล้ว ยอมจับกลุ่มรวมตัวกับเซียวชุ่น ดังนั้นเมื่อกี๊คนๆ นี้สิที่เป็นคนที่ลงมือทำร้ายคนของเผ่าทั้งสอง！”

“ในเมื่อพวกเขาต้องการความช่วยเหลือจากต่างประเทศ งั้นพวกเราก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจเขา！”

ม้งอะหม่านพูดอย่างโกรธแค้น ในใจคิดเล็กคิดน้อยทันที

ม้งซงพูดอะไรบางอย่างที่มีความหมาย

“หัวหน้าเผ่า ความหมายของคุณคือ……”

ม้งอะหม่านโบกมือ แล้วพูดอย่างตรงประเด็น：“ในเมื่อม้งขาวสมคบคิดกับสหพันธ์บู๊ก่อน งั้นพวกเราก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจพวกเขา ยังไงซะตอนนี้สหพันธ์บู๊กับสมาคมบู๊ก็ไม่อาจแก้ไขได้ และพวกเราก็ขัดแย้งกับม้งขาว แล้วทำไมไม่ดึงสมาคมบู๊เข้ามาล่ะ！”

“นี่กลับเป็นวิธีที่ไม่แย่ แต่พวกเราต้องจ่ายราคาเท่าไหร่เพื่อเชิญคนจากสมาคมบู๊มา？”ม้งอี้ถามอย่างหยั่งเชิง

“เหอะๆ！”

ม้งอะหม่านหัวเราะกับตัวเอง แล้วจึงเปิดเผยแผนการของตัวเอง

“ผมมีความสัมพันธ์ส่วนตัวที่ดีกับเจ้าสังเวียนเนี่ยแห่งสมาคมบู๊ตะวันออกเฉียงใต้ ปีที่แล้วเขาเคยคุยกับผมอยากซื้อหยกจากตระกูลม้งเขียว แต่ผมไม่ได้ตอบตกลงเขาโดยตรง ตอนนี้เพื่อจัดการกับเซียวชุ่น ผมยอมสละผลประโยชน์สักเล็กน้อยก็ไม่เป็นไรหรอก！”

“หยกเส้นหนึ่งเมื่อเทียบกับทำลายเผ่าม้งขาวแล้ว ถือเป็นเรื่องเล็กน้อย ยิ่งไปกว่านั้นสมาคมบู๊กับสหพันธ์บู๊ก็ไม่ถูกกันอยู่แล้ว ครั้งนี้คิดดูแล้วน่าจะต้องระดมพลมาหมด！”

ม้งอี้พูดเบาๆ ใบหน้ามีรอยยิ้มที่ดูสบายใจ

“คิดดูแล้วตอนนี้ทางม้งแดงน่าจะวุ่นวาย ผมอาจจะไปเยี่ยมตอนดึก ปรึกษาเรื่องนี้กับพวกเขาก็เป็นได้！”

พูดไป ม้งอะหม่านก็ไม่หยุดหย่อน กำชับผู้อาวุโสสองคนให้เฝ้าหมู่บ้านแล้ว ก็ไปที่หมู่บ้านชาวม้งแดงคนเดียว

หลังจากมาถึงหมู่บ้านชาวม้งแดง ฉากที่นี่ก็เป็นไปตามที่เขาจินตนาการไว้ ทั่วในหมู่บ้านสว่างไสว ดูเหมือนเผชิญหน้ากับศัตรู