บทที่ 776 สมาคมบู๊ตะวันออกเฉียงใต้เคลื่อนพล

“ม้งแดง มีมิตรภาพที่ดีกับผมมาตลอด บอกว่าเป็นพันธมิตรกัน แต่ความเป็นจริงแล้วมีความเป็นเจ้านายกับลูกน้อง ไว้ตระกูลพวกเขาไว้ไม่มีปัญหา！”

ม้งอะหม่านไม่มีความคิดอยากจะกำจัดม้งแดงเช่นกัน

ยังไงแล้วเขาสิบลี้ก็ใหญ่มาก สามกลุ่มม้งอยู่ด้วยกันค่อนข้างแออัด แต่ม้งทั้งสองยืนเคียงข้างกัน ก็ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้！

เช้าวันถัดมา สังเวียนบูชาสมาคมบู๊ตะวันออกเฉียงใต้

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก！”

เสียงเคาะประตูดังขึ้นที่หน้าประตู

“เข้ามา！”

ข้างในห้อง เนี่ยจิ่วฉงที่นั่งอยู่บนเบาะกลมค่อยๆ ลืมตามา

ตั้งแต่การต่อสู้ที่เขาหยา ผ่านไปกว่าหนึ่งเดือนแล้ว อาการบาดเจ็บของเขาฟื้นตัวดีแล้ว และแข็งแกร่งกว่าเดิมอีก

เมื่อมองเนี่ยจิ่วฉงที่เดินมาแล้วนั่ง เขาหวงก็คำนับด้วยความเคารพ

“เจ้าสังเวียน！”

หลังจากนั่งลงแล้ว เนี่ยจิ่วฉงก็จิบชาไปคำหนึ่ง แล้วถามเบาๆ

“มีอะไรกับผมเหรอ？”

เขาหวงลังเลครู่หนึ่ง แล้วตอบว่า：“ม้งเขียวเพิ่งโทรมา บอกว่าต้องการร่วมมือกับผม！”

“อือ！”เนี่ยจิ่วฉงมองเขาหวงอย่างสนใจ พูดด้วยรอยยิ้มว่า：“แต่พูดคุยถึงเรื่องที่ปีที่แล้วผมพูดถึงหยกนั้น？”

“ใช่！”

เขาหวงพยักหน้า แล้วก็ดูลังเลที่จะพูดอีกครั้ง

พอเห็นแบบนี้ ข้างในใจของเนี่ยจิ่วฉงก็รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

ถึงแม้เขาหวงจะจงรักภักดี แต่เมื่อเปรียบเทียบกับหัวหน้าแล้ว กลับยังไม่เพียงพออีกมากมาย！

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ ข้างในใจเขาก็รู้สึกโกรธ

การต่อสู้ที่เขาหยาครั้งที่แล้ว เขามองว่าเป็นความอัปยศไปทั้งชีวิต แทบอยากจะฉีกเซียวชุ่นออกเป็นชิ้นๆ ระบายความโกรธแค้นกลางอก！

แต่เสียดายอำนาจของสหพันธ์บู๊ในตอนนี้ บอกกับการบำเพ็ญตนของเซียวชุ่นน่ากลัวจริงๆ หากเป็นคำพูดของเขาคนเดียว ไม่อาจแก้แค้นเลย

ดังนั้นช่วงนี้ เขาจึงต้องอดกลั้นแบบนี้มาตลอด

หลังจากยับยั้งความโกรธในใจแล้ว เนี่ยจิ่วฉงก็เงยหน้ามองเขาหวงที่ริมฝีปากยังอ้ำๆ อึ้งๆ

“มีอะไรจะพูดก็พูดตรงๆ อย่าปิดบัง！”

ฟังแล้ว เขาหวงก็ถอนหายใจ พูดอย่างกล้าหาญว่า：“ม้งเขียวรับปากว่าจะมอบหยกนั้นให้ผม แต่มีเงื่อนไขข้อเดียว！”

“เงื่อนไขอะไร？”เนี่ยจิ่วฉงไม่แปลกใจกับสิ่งนี้

เขาหวงกัดฟัน พูดไปตามความจริงว่า：“พวกเขาขอให้เจ้าสังเวียนไปที่เขาสิบลี้ทันที แล้วกำจัดเซียวชุ่น！”

“ตูม！”

ตอนที่คำว่าเซียวชุ่นสองคำนี้ออกมาจากปากของเขาหวง

ความเยือกเย็นก็กระจายไปทั่วบ้านทันที

และเก้าอี้ไม้พยุงที่เนี่ยจิ่วฉงมีเหลืออยู่ ก็ไม่อาจรับการบีบบังคับที่รุนแรงนี้ได้ จึงกลายเป็นขี้เลื่อยทันที

เขาหวงยืนสั่นอยู่ที่เดิม ไม่กล้าหายใจแรง

พูดตรงๆ ตอนที่เขาขาดการติดต่อกับม้งอะหม่านเมื่อกี๊ ก็ตระหนักได้ถึงการปรากฏตัวของฉากนี้

หมดหนทาง ครั้งที่แล้วเจ้าสังเวียนแพ้อย่างอนาถที่เขาหยา

ใช้ร่างกายที่บาดเจ็บไปทั้งตัวมาบรรยายก็ไม่พอ！

ส่วนเหล่าผู้อาวุโสของสมาคมบู๊ แต่ละคนไปด้วยความตื่นเต้น กลับมาด้วยความผิดหวัง เรียกได้ว่าตั้งแต่ขึ้นจนลงไม่มีขวัญกำลังใจ

“ทำไมเซียวชุ่นถึงปรากฏตัวที่พื้นที่ใจกลางเขาสิบลี้？”สายตาเนี่ยจิ่วฉงดูหม่นหมอง

“ตามที่หัวหน้าเผ่าม้งเขียวพูด การเดินทางครั้งนี้เพื่อยึดสามกลุ่มม้งให้สหพันธ์บู๊ จึงทำการโจมตีสมาคมบู๊！”เขาหวงพูดจากที่รับรู้

ได้ยินแบบนี้ เนี่ยจิ่วฉงก็หัวเราะเสียงดัง

“ฮ่าฮ่า ช่างเป็นรุ่นที่รุนแรงเสียจริง！”

แต่หลังจากนั้นสักพักหนึ่ง จู่ๆ เสียงหัวเราะของเขาก็หยุดลง

ทันใดนั้น เขาก็เปลี่ยนเรื่อง เริ่มถามสถานการณ์ทางนั้น