บทที่ 778 รับมือการโจมตีของข้าศึกเพียงลำพัง

เซียวชุ่นละสายตากลับ ค่อยๆ เดินกลับไปที่โซฟา

ผู้ฝึกกู่ปกติไม่มีความคุกคามต่อเขา

แม้ว่าเป็นปรมาจารย์วิชากู่ แค่เขาอยู่ในสถานะเปิดเพลิงโอสถ ก็ไม่กลัวเลย！

แต่สำหรับเนี่ยจิ่วฉงลูกน้องที่พ่ายแพ้แบบนี้ ไม่ต้องพูดถึงเลย

เมื่อคิดแบบนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ：“เหอะๆ ครั้งนี้เจ้าสังเวียนเนี่ยกล้ามาเผชิญหน้าครั้งกับผม เดาว่าต้องกล้ามากแน่ๆ！”

คืนนั้น หน้าหมู่บ้านม้งขาว

ในคืนที่มืดมิด เซียวชุ่นนั่งอยู่บนก้อนหินคนเดียว และข้างหลังเขาคือหมู่บ้านม้งขาวที่สว่างไสว

เหล่าผู้ฝึกกู่ในหมู่บ้านชาวม้ง เวลานี้กำลังรอคอย จ้องมองไปที่ด้านนอกของหมู่บ้านอย่างแน่วแน่

มองม้งซิวหยุนที่ดูจริงจังอยู่ด้านข้าง ผู้อาวุโสรองก็แนะนำว่า

“หัวหน้าเผ่า ไม่อย่างนั้นคุณไปช่วยจ้าวสหเซียวเถอะ ตอนนี้ฟื้นกำลังผมกับน้องสามฟื้นกำลังได้เจ็ดแปดสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว ถึงแม้ไม่มีกู่ชีวีปลุกเสก แต่พึ่งพาหมอกพิษจัดการกับวายร้ายก็เพียงพอแล้ว！”

ผู้อาวุโสสามพยักหน้าเห็นด้วย

“ใช่ จ้าวสหเซียวรับมือเพียงลำพัง ถึงแม้การบำเพ็ญตนจะไม่มีใครเทียบได้ แต่เพียงสองมือยากที่จะเอาชนะศัตรูสี่มือได้ แล้วครั้งนี้ยังมีเจ้าสังเวียนแห่งสมาคมบู๊ด้วย！”

ม้งซิวหยุนโบกมือ พูดอย่างเคร่งขรึมว่า：“จ้าวสหเซียวบอกแล้วว่าพวกคุณยังอยู่ในระยะพักฟื้น ตอนนี้ยังไปออกโรงไม่ได้ ทางหมู่บ้านมีผมก็พอแล้ว！”

“เห้อ！”

ผู้อาวุโสทั้งสองถอนหายใจพร้อมกัน ไม่ได้พูดโน้มน้าวต่อ

ทันใดนั้น พวกเขาก็มองไปยังแผ่นหลังของเซียวชุ่นพร้อมกัน สายตากังวลเล็กน้อย แต่ก็ยังดูไม่มีอำนาจที่จะทำอะไรได้

เทียบกับม้งซิวหยุนและคนอื่นๆ ที่กำลังเผชิญหน้ากับศัตรู อารมณ์ของเซียวชุ่นสามารถเรียกได้ว่าไม่หวั่นไหวกับสิ่งภายนอก ราวกับว่าสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับเขาเลย

เวลานี้ จู่ๆ กลางป่าข้างหน้าก็มีไฟสีแดงสว่างขึ้นมา ราวกับมีเปลวไฟนับไม่ถ้วนพุ่งเข้ามาด้านนี้

มองเห็นทางนี้ เซียวชุ่นก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ยิ้มอย่างมีเลศนัย

ทันใดนั้น เขาเห็นกลุ่มคนจำนวนมากเดินผ่านป่าทึบ ถือไฟปรากฏอยู่ข้างหน้าตัวเองไม่ไกลนัก

คนกลุ่มนี้มีประมาณยี่สิบคน ใบหน้าแต่ละคนดูสงบนิ่ง พากันมาที่หมู่บ้านม้งขาว

ทันใดนั้น คนนำทีมมาคนหนึ่งก็ชะงักฝีเท้า มองไปยังเซียวชุ่นที่ด้านตรงข้าม

เขาหวงเห็นแบบนี้ ก็พูดเสียงหม่นว่า：“เจ้าสังเวียน เดี๋ยวคืนนี้ผมจะฆ่าเขาเอง！”

เนี่ยจิ่วฉงยิ้มออกมา

“เหอะๆ ผู้ฝึกบู๊สิบกว่าคนและปรมาจารย์วิชากู่สี่คน รับมือกับเซียวชุ่นเพียงคนเดียว แน่นอนว่าไม่ใช่ปัญหา！”

พูดไป สายตาของเขาก็เต็มไปด้วยความน่ากลัวในการต่อสู้ ก้าวเท้าอย่างมั่นคงและสงบนิ่ง เดินเข้าไป หาคนที่ทำให้เขาอับอายอยู่บ่อยๆ

กลุ่มคนเดินมาห่างจากเซียวชุ่นที่ยืนอยู่สิบเมตร และก็มีผู้อาวุโสสมาคมบู๊ตะโกนอย่างโกรธจัด

“เซียวชุ่น คุณรู้ไหมว่าวันนี้จะตาย？”

“แค่พวกคุณน่ะเหรอ？”เซียวชุ่นพูดเยาะเย้ย

เขาหวงเหลือบมองเขาอย่างเย็นชา

“คืนนี้สมาคมบู๊ตะวันออกเฉียงใต้ของเราออกมา และยังมีความช่วยเหลือของปรมาจารย์ขั้นสูงของเผ่าม้งอีก คุณกล้าพูดจาโผงผางแบบนี้อีกเหรอ？”

เพิ่งพูดจบ ผู้อาวุโสสมาคมบู๊คนอื่นๆ ก็พากันว่าเซียวชุ่น

มองออกว่า ตอนนี้กองทัพสู้รบให้ความมั่นใจแก่พวกเขาอย่างมาก

จำได้ว่าตอนนั้นที่เขาหยา คนพวกนี้ก็มั่นใจแบบนี้เหมือนกัน แต่สุดท้ายกลับโดนเซียวชุ่นตบอย่างแรง

ดูเหมือนจะเป็นผู้ชายที่เสียเปรียบก็ลืมแล้วจริงๆ！

เซียวชุ่นหัวเราะอย่างช่วยไม่ได้ กระโดดลงจากหิน สายตาเหลือบมองไปยังกลุ่มผู้อาวุโสที่ตื่นเต้นอยู่ตรงข้าม และสุดท้ายก็หยุดลงที่คนคนหนึ่ง

“เจ้าสังเวียนเนี่ย ไม่เจอกันนานเลยนะ！”

เนี่ยจิ่วฉงพยักหน้าด้วยสีหน้านิ่งเฉย

“ใช่ไม่เจอกันนานเลย！”

ทันใดนั้น เขาก็เปลี่ยนเรื่อง สายตามองไปยังเซียวชุ่นที่ดูสงบนิ่งอย่างหม่นหมอง

“ตั้งแต่ครั้งที่แล้วที่กลับมาจากเขาหยา ผมก็ถูกความโกรธแค้นห่อหุ้มไว้ตลอดเวลา ไม่คิดเลยว่าโอกาสจะมาถึงแล้ว！”

เขามาด้วยความรู้สึกที่ตื่นเต้น ตอนนี้มีหัวหน้าเผ่าเผ่าม้งสองคนและผู้อาวุโสสองคนช่วยเหลือ เขามั่นใจกับการแก้แค้นมาก