บทที่ 780 ทรยศ

การโจมตีมาจากสามทาง แต่เป้าหมายมีเพียงทางเดียว

เผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่รุมเข้ามาในทันที ในใจเซียวชุ่นกลับไม่กังวลมากนัก

เขาตบดาบของเนี่ยจิ่วฉงหักออกก่อน จากนั้นโบกมือไปด้านหลัง ใช้ชี่จื้อที่ห่อหุ้มเพลิงโอสถบีบให้ถอนกู่พิษและทำลายหมอกพิษ

แค่สองกระบวนท่านี้ สถานการณ์ก็คลี่คลายทันที！

เนี่ยจิ่วฉงเห็นแบบนี้ สีหน้าเปลี่ยนไปทันที ชักมีดออกมาจะถอยไป

แต่เซียวชุ่นกลับไม่ให้โอกาสนี้แก่เขา เขาเข้าไปใกล้

“โอ๊ะ！”

มังกรคำรามขึ้นมา หมัดของเซียวชุ่นมีประกายแสงสีทอง เหมือนกับมังกรบ้าระห่ำที่ออกทะเลแล้วพุ่งเข้าหาเนี่ยจิ่วฉงที่รีบจนไม่สามารถเลือกได้

เนี่ยจิ่วฉงเห็นพลังของหมัดนี้แล้ว เขาก็ไม่กล้าลังเลอีกเลย ดาบนอนอยู่ตรงหน้า พยายามหยุดหมัดอันยิ่งใหญ่นี้

หมัดสีทองและด้ามดาบสีทองปะทะกัน ราวกับดาวอังคารชนโลก

“ปัง！”

เสียงดังอึกทึกขึ้นมา คลื่นเสียงสั่นสะเทือน！

ทันใดนั้น เนี่ยจิ่วฉงสัมผัสได้ถึงคลื่นอากาศรุนแรงพัดผ่าน ทำให้ง่ามมือเธอที่ถือมีดนั้นปวดแสบ

เซียวชุ่นยืนอยู่ที่เดิมตามปกติ ร่างกายไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย！

ในหมู่บ้าน ผู้อาวุโสถอดถอนหายใจ：“ยังหนุ่มมีความสามารถ！”

ผู้อาวุโสสามพยักหน้า เสริมไปว่า：“วันข้างหน้าติดตามจ้าวสหเซียว ผมจะพัฒนาไม่ให้ด้อยไปกว่าเขาสิบลี้！”

แม้ว่าความเจ็บปวดจากการไปจากบ้านเกิดจะเจ็บปวดเหลือเกิน แต่วันนี้เซียวชุ่นไม่ใช่แค่กำจัด“วิชากู่ต้องห้าม”ที่กวนใจมากว่าแปดสิบปีให้พวกเขา ในขณะเดียวกันก็ยังให้อนาคตที่สดใสแก่พวกเขาด้วย

แม้ว่าต้องไปจากบ้านเกิด พวกเขาก็เต็มใจ

พูดก็พูดเถอะ ถึงแม้เมื่อถึงตอนนั้นเซียวชุ่นจะให้พวกเขาตามตัวเองไปที่สหพันธ์บู๊ ผู้อาวุโสรองและคนอื่นๆ ก็ไม่กล้าอยู่ในที่แห่งนี้อีก

หากอยู่ที่นี่ งั้นเรื่องที่วิชากู่ถูกคลี่คลายค้นพบโดยสำนักกู่พิษ เมื่อถึงเวลานั้น ยังคงอยู่ที่พวกม้งขาวในเขาสิบลี้ กลัวว่าจะไม่มีที่แม้แต่จะซ่อน！

เวลานี้เอง ม้งซิวหยุนก็หัวเราะเบาๆ

“เหอะๆ จ้าวสหเซียวเคยสัญญาว่า ถึงตอนนั้นจะเลือกที่อยู่ให้ผมใหม่อีกครั้ง！”

ได้ยินแบบนี้ ผู้อาวุโสรองและคนอื่นๆ สนใจทันที รีบถามว่า：“หัวหน้าเผ่า ไม่รู้ว่าจ้าวสหเซียวเคยพูดว่าที่ไหนไหม？”

ม้งซิวหยุนตอบ：“ซงเจียง เขาหยา！”

“ไม่เคยได้ยิน！”ผู้อาวุโสรองส่ายหน้า

ผู้อาวุโสสามตบไหล่ของเขา พูดกับตัวเองว่า：“ไม่ว่าอย่างไร ชาวม้งก็ชอบอาศัยอยู่ตามภูเขา จ้าวสหเซียวต้องหนักใจแล้วล่ะ！”

“มากกว่าหนักใจมันง่ายชัดๆ เหอะๆ……”

ม้งซิวหยุนหัวเราะอย่างมีความหมาย จากนั้นอธิบายว่า：“เขาหยาที่จ้าวสหเซียวพูกถึงเป็นที่ที่‘โรงเสวียนฮู๋’ที่พักอยู่นั่นมีอาจารย์และลูกศิษย์ที่มีความโดดเด่นในด้านวิถีโอสถและการเภสัช ถ้าผมอยู่ที่นั่น พวกคนรุ่นหลังต้องมีความขยันมากแน่ๆในอนาคต！”

ตั้งแต่สมัยโบราณวิชาหมอไสยและวิชาแพทย์ ถึงแม้วิชากู่นั้นมาจากวิชาหมอไสย แต่ยังต้องพึ่งพาการเภสัชด้วย ยังไงแล้วปลูกฝังกู่พิษและสมุนไพรกู่ก็ต้องมีความรู้ด้านเภสัช ถ้าม้งขาวตั้งรกรากในเขาหยาได้ ก็จะสามารถเติมเต็มกับ“โรงเสวียนฮู๋”ซึ่งกันและกันได้

นี่คือทิศทางการพัฒนาที่เซียวชุ่นวางแผนไว้ตั้งนานแล้ว และก็ถือว่าเตรียมการไว้ล่วงหน้า

ทางม้งซิวหยุนและคนอื่นๆ ลืมเรื่องพูดคุยที่อยู่ใหม่ไปเลย การต่อสู้ทางฝั่งเซียวชุ่นยังดำเนินต่อไป

จนถึงตอนนี้ เนี่ยจิ่วฉงโดนเซียวชุ่นตีมาสี่ครั้งแล้ว แต่ก็ยังกัดฟัน มีความคิดที่จะสู้จนตายไปข้างหนึ่ง

ส่วนม้งอะหม่านและม้งอู เวลานี้ก็พยายามใช้กู่พิษและหมอกพิษเข้าโจมตีด้านหลังเซียวชุ่น แต่น่าเสียดายที่ได้ผลเพียงเล็กน้อย！

สู้กันจนถึงตอนนี้ ยังได้รู้ความจริงที่ว่าเซียวชุ่นสามารถควบคุมเพลิงโอสถได้

สำหรับสิ่งนี้ไม่มีทางอื่นนอกจากหมดหนทาง

ตอนที่เนี่ยจิ่วฉงเริ่มโจมตีเซียวชุ่นอีกครั้ง ม้งอูมองม้งอะหม่านอย่างขมขื่น