บทที่ 783 ประโยชน์ของการปฏิเสธไม่ได้

“หัวหน้าเผ่า จ้าวสหเซียวว่าไง？”

มองม้งซิวหยุนที่ใบหน้าดูเด็ดเดี่ยว ผู้อาวุโสรองก็ถาม

“โลกวิชาบู๊ฮั๋วเซี่ยน่าจะสั่นสะเทือนแล้ว！”

ม้งซิวหยุนพูดด้วยอารมณ์ แล้วก็พูดเรื่องที่เซียวชุ่นพูดคุยกับเขาออกมา

เมื่อทุกคนได้ยิน ต่างก็ตกใจ

เห็นแบบนี้ ม้งซิวหยุนก็ยิ้มอย่างแผ่วเบา：“เหอะๆ ผมออกไปครั้งนี้ พวกคุณไม่กี่คนก็อยู่ในหมู่บ้านจัดการเรื่องการอพยพที่กำลังจะมาถึง พอจัดการสมาคมบู๊ตะวันออกเฉียงใต้ได้แล้ว พวกเราค่อยไปเขาหยา！”

“แล้วคนของม้งเขียวกับม้งแดงล่ะ？”ผู้อาวุโสรองถาม

ม้งซิวหยุนครุ่นคิด แล้วตอบว่า：“ถึงแม้จ้าวสหเซียวจะไม่พูด แต่ผมว่าพวกเขาน่าจะตามพวกเราไปที่เขาหยา！”

สามกลุ่มม้งเป็นกลุ่มๆ หนึ่ง เซียวชุ่นไม่แบ่งแยกดูแลพวกเขาอยู่แล้ว ตรงนี้ม้งซิวหยุนมั่นใจได้

“แบบนี้ ทรัพยากรจะไม่ถูกแจกจ่ายใหม่เหรอ？”ผู้อาวุโสสามถามอย่างกังวล

ผู้อาวุโสรองพูดต่อว่า：“นี่เป็นเรื่องที่แน่นอนอยู่แล้ว ยังไงความขัดแย้งระหว่างพวกเราสามกลุ่มม้งก็มาจากทรัพยากร แน่นอนว่าสหพันธ์บู๊ไม่ให้พวกเราชาวม้งทะเลาะกันแน่ ถึงตอนนั้นจะต้องจัดสรรทรัพยากรให้พวกเราใหม่อีกครั้ง แต่ความแข็งแกร่งของม้งขาวของเรานั้นสูงกว่าอีกสองม้ง ดังนั้นในการจัดสรรทรัพยากรสหพันธ์บู๊จะต้องเอนเอียงมาทางเราแน่！”

ม้งซิวหยุนมองดูภูเขาที่อยู่ไกลออกไป แล้วบ่นว่า：“เมื่อเทียบกับทรัพยากรแล้ว ผมแคร์หยกในแดนม้งมากกว่า ไม่รู้ว่าจ้าวสหเซียวจะจัดสรรให้พวกเราอย่างไร！”

ในมือพวกเขาสามกลุ่มม้งแต่ละคนยังมีหยกล้ำค่าอยู่ด้วย นี่คือทรัพยากรที่พวกเขาแลกเปลี่ยนกับสิ่งจำเป็นในชีวิต ตอนนี้สามกลุ่มม้งสวามิภักดิ์กับสหพันธ์บู๊แล้ว หยกเหล่านี้ก็ไม่รู้ว่าเซียวชุ่นจะจัดสรรอย่างไร

“หัวหน้าเผ่า จ้าวสหเซียวบริหารสหพันธ์บู๊ขนาดใหญ่ ค่าใช้จ่ายไม่น้อย และพวกเราไปจากแดนม้งครั้งนี้แล้ว ถ้าอยากจะขุดหยกคงยากมาก สู้ใช้ของพวกนี้มาแลกทรัพยากรบำเพ็ญตนกับจ้าวสหเซียวดีกว่า！”

ผู้อาวุโสรองพูดความคิดในใจตัวเองออกมา ให้ม้งซิวหยุนอ้างอิง

ฟังคำแนะนำนี้แล้ว ม้งซิวหยุนก็พอใจมาก พยักหน้าพูดว่า：“คำแนะนำนี้ไม่เลว ผมได้ยินว่าจ้าวสหเซียวเป็นปรมาจารย์วิถีโอสถ จะต้องสามารถปรุงพิษจำนวนมากให้พวกเรา เพื่อบำเพ็ญตนให้แกร่งขึ้นได้แน่！”

ต่อมา หลายๆ คนก็เริ่มพูดคุยกันอีกครั้งในเวลานี้ จนกระทั่งตกดึก ถึงกลับที่พักของแต่ละคนด้วยความพึงพอใจ

ตอนนี้เซียวชุ่นกำลังคุยโทรศัพท์กับฉินเจิ้นหวนในห้อง บอกเรื่องที่เนี่ยจิ่วฉงตายแล้วกับปลายสาย และสิ่งที่จะทำต่อไป

หลังจากโทรไปสิบกว่านาที เขาจึงวางสาย

วันรุ่งขึ้น เซียวชุ่นตื่นแต่เช้า

อาบน้ำเสร็จแล้ว เขาก็มาที่หอประชุมของหมู่บ้านม้งขาวกับม้งซิวหยุน

ในห้องขนาดใหญ่ ตอนนี้มีคนใหญ่โตของสามกลุ่มม้งนั่งอยู่

แม้แต่ผู้อาวุโสทั้งสี่ที่ได้รับบาดเจ็บและท่านรองม้งกับคนอื่นๆ ต่างก็มาเข้าร่วมหมด！

มองเซียวชุ่นที่ปรากฏตัวอยู่ในห้องประชุม ทุกคนก็พูดด้วยความเคารพว่า：“จ้าวสหเซียว！”

เซียวชุ่นพยักหน้าเล็กน้อย แล้วนั่งตำแหน่งประธาน สำรวจปรมาจารย์วิชากู่สิบคนที่มา แล้วพูดว่า：“ทุกท่านเพิ่งเข้าร่วมสหพันธ์บู๊ มีตรงไหนไม่เข้าใจ ถามผมได้เลย”

พูดจบ ก็มีผู้อาวุโสของม้งเขียวคนหนึ่งถาม：“ขอถามจ้าวสหเซียวหน่อยครับ ผลประโยชน์ระหว่างพวกเราสามกลุ่มม้ง ในอนาคตจะแจกจ่ายอย่างไร！”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ทุกคนในที่นี้ต่างกระฉับกระเฉง พากันมองไปที่เซียวชุ่น

“สิ่งที่สหพันธ์บู๊ให้ความสำคัญคือทำงานหนักเท่าไหนก็จะได้รับรายได้เท่านั้น ต่อไปใครก็ตามที่มีส่วนร่วมกับองค์กรมาก คนนั้นก็จะได้รับทรัพยากรมากขึ้น！”

ได้ยินแบบนี้ เซียวชุ่นก็ชะงักเล็กน้อย เหลือบมองผู้อาวุโสที่ดูประหลาดใจเล็กน้อยทันที แล้วพูดอย่างซีเรียส