บทที่ 784 อสูรทมิฬ

เมื่อก่อนอยู่ที่เขาหยา เซียวชุ่นก็เคยหารือกับเกาฉิวเรื่องที่จะจัดการประชุมข้อตกลงทางโอสถที่ซงเจียง ต่อมาเขาก็อยากตั้ง“หอโอสถ”ไว้ที่นั่นด้วย

แบบนี้ ความสำคัญของซงเจียงที่มีต่อสหพันธ์บู๊ก็จะสูงขึ้นถึงระดับที่ไม่มีใครเทียบได้อย่างไม่ต้องสงสัย จึงจำเป็นต้องส่งกองทหารจำนวนมากเพื่อเฝ้ามัน

แต่ว่ากำลังคนที่นั่นในตอนนี้ จากสายตาเซียวชุ่นแล้วยังไม่มากพอ ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจส่งคนจากสามกลุ่มม้งไปที่นั่น

มีปรมาจารย์วิชากู่อยู่ ถึงแม้สมาคมบู๊ส่งเจ้าสังเวียนมา ก็อย่าคิดจะเอาเขาหยาไป！

หลังจากเซียวชุ่นพูดออกว่ายอมให้“ดินห้าสี”ลูกบาศก์เมตรแก่สามกลุ่มม้ง สีหน้าของทุกคนไม่ดูเจ็บปวดเพราะถูกอพยพ มีแต่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น！

ด้วยเหตุนี้ สำหรับคำอธิบายของเซียวชุ่น ทุกคนต่างเห็นด้วยโดยปริยาย อย่างไม่ได้แสดงความกำกวม

“จ้าวสหเซียว พวกเราม้งขาวยอมเอาหยกทั้งสามออกมาแลกกับ‘ดินห้าสี’หนึ่งลูกบาศก์เมตรของคุณ！”

พูดไป ม้งซิวหยุนก็มองไปที่เซียวชุ่นอย่างคาดหวัง

หยกสามเส้นแลกกับ“ดินห้าสี”หนึ่งลูกบาศก์เมตร！

เซียวชุ่นก็ใจเต้นเล็กน้อย

ตอนนี้สหพันธ์บู๊ยังไม่เดินถูกทาง ยังต้องใช้จ่ายอีกเยอะ ปกติแล้วเขาออกค่าใช้จ่ายด้วยตัวเองในการบริหารสหพันธ์บู๊ หากมีเส้นหยกอีกสองสามเส้นในมือ ก็จะสามารถคงพัฒนาของสหพันธ์บู๊ไว้ได้อีกระยะหนึ่ง

ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้เขายังมี“ดินห้าสี”บางส่วน เอาส่วนหนึ่งออกมา ไม่ใช่ปัญหาอะไร

ดังนั้น เขาจึงตกลงข้อเสนอของม้งซิวหยุนทันที：“ตกลง！”

ม้งซิวหยุนคิดไม่ถึงว่าเขาจะตอบตกลงโดยเร็วแบบนี้ มันต้องรวยขนาดไหนกัน！

จากนั้น ม้งอะหม่านและม้งอูก็นำหยกที่รับผิดชอบออกมา แล้วทำการแลกเปลี่ยนกับเซียวชุ่น

แน่นอนว่าอ้อยเข้าปากช้างเซียวชุ่น เขาก็เอา“ดินห้าสี”หนึ่งตารางเมตรมาแลกกับหยกทั้งสาม

เข้าร่วมการประชุมในวันนี้ เรียกได้ว่าทุกคนมีความสุข

เซียวชุ่นก็ใช้ประโยชน์จากบรรยากาศนี้ พูดเรื่องที่จะลงมือโจมตีสมาคมบู๊ตะวันออกเฉียงใต้แก่ทุกคน

ฟังจบ ทุกคนก็ตกลงโดยไม่ลังเล รับประกันว่าจะทำให้ดีที่สุดเพื่อให้องค์กรได้สมาคมบู๊ตะวันออกเฉียงใต้มา！

หลังจากจัดการกับเรื่องเหล่านี้เสร็จแล้ว เซียวชุ่นก็ประกาศเลิกประชุม

บ่ายวันนั้น เขาเก็บของเสร็จ ก็ออกจากหมู่บ้านม้งขาวไปทางทิศตะวันตก

สองวันผ่านไป ร่างของเซียวชุ่นก็ปรากฏตัวขึ้นใกล้กับที่ราบภูเขา ที่นี่อยู่ใกล้กับชีพทิพย์มาก อย่างมากก็หนึ่งชั่วโมง ที่จะสามารถไปถึงจุดหมายปลายทาง

แต่ว่าเขาไม่ได้รีบร้อนที่จะไป แต่เลือกที่จะอยู่ที่เดิมเพื่อปรับตัว

ยังไงในชีพทิพย์นั้นก็มีปรมาจารย์สำนักกู่พิษประจำการอยู่ เมื่อก่อนม้งซิวหยุนบอกว่าความแข็งแกร่งของคนๆ นี้น่ากลัวมาก ดังนั้นเซียวชุ่นจึงไม่กล้าที่จะประมาท

เมื่อเขาปรับสภาพของตัวเองให้ดีที่สุดแล้ว รอบๆ ก็มืดมิดไปทั้งหมด

เซียวชุ่นมองเวลาบนนาฬิกา แล้วหัวเราะเบาๆ จากนั้นลุกขึ้นออกเดินทางทันที

หนึ่งชั่วโมงต่อมา เขาก็มาถึงเนินเขา แม้ว่าข้างหน้าจะมืด แต่ก็ไม่อาจขัดขวางการมองเห็นของเขาได้

หนึ่งร้อยเมตรข้างหน้า มีต้นสนที่ไม่สะดุดตานัก และใต้ต้นสนก็มีหลุมสีดำขนาดเล็ก

ที่นั่นคือทางเข้าลึกลับของชีพทิพย์ที่อาจารย์บันทึกไว้！

เข้าไปจากตรงนี้ ปลอดภัยกว่าวางมาดเดินเข้าไปในเหมืองหลัก แต่ใช่ว่าจะไม่มีทางพลาดเลย

หลังจากเดินไปที่ด้านหลังต้นไม้ใหญ่ เซียวชุ่นก็หลับตาลงและปล่อยจิตในการรับรู้

ทันใดนั้น เสียงทั้งหมดในพื้นที่นั้นก็ถูกรวมอยู่ในการพิสูจน์ของเขา

หลังจากผ่านไปสิบวินาทีเต็มๆ เขาก็ลืมตาขึ้นอีกครั้ง

“น่าแปลก ดูเหมือนไม่มีใครอยู่แถวนี้เลย！”

เซียวชุ่นพูดเสียงเบา มีสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย