บทที่ 785 ลงมือ

ตอนนี้ลำบากแล้ว

หากรบกวนอสูรทมิฬตัวนี้ เป็นไปได้สูงว่าที่นี่จะเกิดความเคลื่อนไหวครั้งใหญ่

ตอนนี้เซียวชุ่นก็ไม่กล้ายืนยันว่าปรมาจารย์ที่เคยเฝ้าชีพทิพย์ยังอยู่หรือไม่ หากเขาเปิดเผยการมาของตัวเอง ผลที่ตามมาน่าจะเป็นแบบหนึ่งต่อสอง！

คิดแบบนี้ หว่างคิ้วของเขาก็เต็มไปด้วยความลังเลใจ

ไม่ไกลจากเซียวชุ่น มีแสงสีเขียวส่องผ่านกำแพงหินจางอย่างเลือนราง ในขณะเดียวกันก็ส่งกลิ่นหอมแรงออกมา ซึ่งกวนประสาทของเขาตลอดเวลา

ถึงแม้ตอนนี้“หินไม้ทิพย์”จะอยู่ตรงหน้า แต่เซียวชุ่นกลับไม่กล้าทำตามอำเภอใจ

เขาขมวดคิ้วครุ่นคิด ถ้าตัวเองหยิบ“หินไม้ทิพย์”ไปด้วยความเร็วที่สุด จะต้องใช้เวลาเท่าไหร่ถึงจะกลับมาในทางเดินเล็กๆ นั้น！

สุดท้ายแป๊บเดียวก็ออกมา ใช้เวลาเพียงยี่สิบวินาที

แต่ในยี่สิบวินาทีนี้ เป็นไปได้ที่จะค้นพบสิ่งต่างๆ มากมาย

อย่างแรก เขาหยิบหินเดิมนั้นออกมา จะรบกวนอสูรทมิฬนั้นให้ตื่นตัว และถ้าด้านนอกมีใครคอยคุ้มกันอยู่ ก็จะค้นพบสถานการณ์ผิดปกติภายในชีพทิพย์อย่างรวดเร็ว

งั้นสิ่งที่เซียวชุ่นจะเผชิญต่อไป ก็คือการโจมตีจากด้านหน้าและด้านหลัง

สู้กับผู้ฝึกกู่ด้านในทางที่แคบแบบนี้ นั่นไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาดแน่นอน เพราะพื้นที่แคบใช้หมอกพิษได้ดี แต่ที่แย่ที่สุดคืออากาศที่นี่ไม่ถ่ายเท！

สายตาของเซียวชุ่นดูซีเรียสขึ้นมา มองไปยังบริเวณผนังที่มีแสงสีเขียวส่องอย่างจดจ้อง ที่จริงเขายังคิดว่ามีโอกาสก็จะเอาหินทิพย์ออกไปเยอะหน่อย แต่สถานการณ์ตอนนี้ทำให้คนหงุดหงิดจริงๆ

แม่เอ๊ย ได้แต่เดิมพันยี่สิบวินาทีนี้แล้ว！

เมื่อคิดแบบนี้ เขาก็กระทืบเท้าอย่างแรง ตบฝ่ามือออกไปที่หน้ากำแพงภูเขาที่มี“หินไม้ทิพย์”ทันที！

“ฟิ้ว！”

เศษซากกรวดลอยออกไป ลูกปัดสีเขียวก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ

ในเวลาเดียวกัน อสูรทมิฬที่กำลังงีบหลับอยู่บนหินก็ตื่นขึ้นมา ด้วยดวงตาแดงก่ำ มองไปยังเซียวชุ่นแขกที่ไม่ได้รับเชิญ！

ความสนใจของเซียวชุ่นอยู่ที่ลูกปัดสีเขียวเท่านั้น เขาไม่ได้สนใจสายตาอันเยือกเย็นของอสูรทมิฬนั้นเลย

ในขณะที่เศษซากกรวดลอยออกไป เขาก็คว้า“หินไม้ทิพย์”ไว้ในฝ่ามือ หันกลับพุ่งออกไปทางช่องทางเดินทันที

“อ๊าก！”

เสียงตะโกนดังขึ้นมาจากด้านหลัง จากนั้นเซียวชุ่นก็พบว่ามีเสียงฝีเท้าตามมาจากด้านหลัง ซึ่งความเร็วไม่ช้าไปกว่าเขาเลย！

ด้วยความเร็วขนาดนี้ กลัวว่าความแข็งแกร่งของอสูรทมิฬตัวนี้จะไม่อ่อนแอ ดีที่เมื่อกี๊ผมไม่ได้เลือกที่จะลอบโจมตี ไม่อย่างนั้นคืนนี้คงต้องกลับมือเปล่าแน่！

เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ปัจจุบัน เซียวชุ่นรู้สึกว่าการตัดสินใจของตัวเองเมื่อครู่นั้นถูกต้องมาก

คนหนึ่งคนกับอสูรหนึ่งตัวกำลังไล่ล่ากันในช่องทางที่ยาวและแคบ

ระยะห่างของทั้งสองฝ่ายนั้นคงที่อยู่ที่ประมาณสิบเมตร ไม่ถูกลากออกไปมากนัก

สิบวินาทีต่อมา ในที่สุดเซียวชุ่นก็มาถึงในทางที่ตัวเองเคยเข้าไปก่อน และเขาก็มุดเข้าไปในนั้นด้วยร่างกายที่เตี้ย

เมื่อเห็นแบบนี้ อสูรทมิฬตัวนั้นก็ส่งเสียงร้องแปลกๆ อีกครั้ง และแยกเขี้ยวตามเข้าไป

และก็ไล่ล่ากันอีกรอบ ในที่สุดเซียวชุ่นก็พุ่งออกมาจากหลุม จากนั้นวิ่งไปที่ป่าข้างหน้า

ในระหว่างนี้ เขาไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าที่สาม ซึ่งทำให้เขาสบายใจมากอย่างไม่ต้องสงสัย

ถึงจะเป็นอย่างนั้น แต่เพื่อความปลอดภัยแล้วเซียวชุ่นก็ยังไม่หยุดรับมือกับอสูรทมิฬตัวนั้น เขาจะฆ่าอสูรทมิฬที่น่ารังเกียจตัวนั้นหลังจากวิ่งออกไปได้ระยะหนึ่ง！

วิ่งตลอดทางจากเนินเขาจนถึงตีนเขา อสูรทมิฬยังคงกัดฟันแน่นอยู่ด้านหลังเขา โดยไม่ทิ้งระยะเลย

เซียวชุ่นเห็นว่านานมากแล้ว ยังไม่มีใครตามมา ในใจก็อดไม่ได้ที่จะคลายความระแวดระวัง

ทันใดนั้น เขาก็หยุดฝีเท้ากะทันหัน ต่อยอสูรทมิฬที่ขนยาวสีขาว ดวงตาแดงก่ำตามอยู่ข้างหลัง