บทที่ 786 ถอนสามกลุ่มม้งออกไป

นักพรตมู่เหยียนทิ้งจดหมายเตือนเซียวชุ่นเอาไว้ ว่าก่อนที่จะบุทะลวง “แดนแหงนฟ้า”ได้นั้น จะต้องไม่ให้หาเรื่องคนของสำนักเป็นอันขาด!

การกำชับนี้ เขาจดจำเอาไว้อยู่ในใจมาโดยตลอด

ถึงแม้ว่าเมื่อก่อนอาจารย์จะหลอกลวงคนมาไม่น้อย แต่ในเรื่องที่สำคัญ กลับไม่มีทางมาล้อเล่นอย่างแน่นอน ดังนั้นกำชับแบบนี้เอาไว้ จะต้องมีเหตุผลของเขาอยู่แล้ว!

เซียวชุ่นเดินหน้าเข้าสู่ชีพทิพย์ครั้งนี้ ก็เป็นเพราะไม่มีวิธีอื่นแล้วเช่นกัน เพราะถึงอย่างไร “หินห้าทิพย์” มีอยู่สี่แล้ว ถ้าหากก้าวถอยไปแบบนี้ เขาก็คงไม่เต็มใจนัก!

ประกอบกับสำหรับหลังจากการฝึก “คัมภีร์ศึกยุทธ์” ของตัวเอง มีความมั่นใจที่เด่นชัดแล้ว รู้สึกว่าแม้ว่าจะเป็นการพบกับผู้มีฝีมือขั้นสูงของสำนัก ก็สามารถอาศัยความสามารถในการรับมือได้เช่นกัน ถึงแม้จะต่อต้านไม่ได้ อยากจะถอยกลับไปนั้นก็ไม่ใช่ปัญหาเหมือนกัน!

วันนี้เขายังนับว่าโชคดี ไม่ได้พบกับผู้มีฝีมือขั้นสูงของสำนักกู่พิษ และแย่ง “หินไม้ทิพย์”ชิ้นนั้นจากสัตว์ร้ายมาได้สำเร็จท่ามกลางอุปสรรคต่างๆ

และเป็นเพราะได้สิ่งของที่อยากได้แล้ว ดังนั้นเขาถึงไม่ได้เลือกที่จะต่อต้านมู่จิ่ว และออกมาโดยที่ไม่หันกลับไปมองสถานที่ยุ่งยากและมีความโต้แย้งกันอีกเลย

ตอนนี้เซียวชุ่นมีโอกาสบุกทะลวง “แดนแหงนฟ้า” ไม่มีความจำเป็นจะต้องเสี่ยงไปแข่งขันกับคนของสำนัก รอหลังจากที่เขาบุกทะลวงได้แล้ว ก็มีโอกาสมากที่จะท้าสู้ได้ จะต้องรีบร้อนไปทำไมกัน

คิดมาถึงตรงนี้แล้ว เขาก็แสดงรูปร่างออกมาอีกครั้ง แล้วมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่ม้งขาวอยู่

หลังจากที่เขาไปไม่นาน แมลงสีดำตัวเล็กๆตัวหนึ่งจู่ๆก็หล่นลงมาบนก้อนหินที่เขาพิงอยู่เมื่อครู่นี้ หยุดอยู่ตรงนั้นอยู่พักหนึ่ง ถึงได้ออกเดินทางอีกครั้ง

ตอนที่เซียวชุ่นมาปรากฏตัวอยู่ที่ม้งขาว อีกครั้ง ก็เป็นเวลาหลังจากนั้นหนึ่งวันแล้ว

“จ้าวสหเซียว ไม่ใช่ว่าจะไปที่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ทางนั้น แล้วทำไมถึงกลับมาอีกแบบนี้ล่ะ?”

สำหรับการกลับมาอีกครั้งของเขา ผู้อาวุโสสองรู้สึกประหลาดใจมากอย่างเห็นได้ชัด

สามวันก่อนเพื่อไม่ให้ม้งซิวหยุนและคนอื่นๆเป็นกังวล ดังนั้นจึงไม่ได้บอกอีกฝ่ายถึงสถานที่ที่เดินทางต่อไปของตัวเอง และเสแสร้งบอกว่าจะไปที่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ทางนั้น

แต่ในเมื่อเขาปลอดภัยกลับมา ก็ไม่มีความจำเป็นต้องปิดบังผู้อาวุโสสองแล้วเช่นกัน จึงบอกไปตามความจริง : “ความจริงแล้วไม่กี่วันนี้ผมไปยังชีพทิพย์นั่นมา!”

“ฉึก!”

ได้ยินแล้ว ผู้อาวุโสสองก็รู้สึกตกใจมาก

เซียวชุ่นเห็นสถานการณ์แล้ว จึงหัวเราะเบาๆพลางเอ่ยขึ้น : “เหอๆ ผมหาสิ่งที่ตัวเองต้องการได้แล้ว!”

มองพิจารณาเซียวชุ่นที่ไม่มีการบุบสลาย ผู้อาวุโสสองลองหยั่งเชิงถามขึ้น : “ระหว่างทางไม่พบกับอันตรายอะไรใช่ไหม?”

เซียวชุ่นส่ายหน้าพลางตอบกลับ : “คงพูดได้เพียงแค่ว่าเป็นสถานการณ์ที่น่ากลัวแต่ก็ไม่มีอันตรายใดๆ!”

“สถานการณ์ที่น่ากลัวแต่ไม่มีอันตราย?” ผู้อาวุโสสองรู้สึกอึ้งไป

หรือว่าจ้าวสหเซียวจะเจอกับคนของ“สำนักกู่พิษ”อย่างนั้นหรือ?

ไม่ใช่สิ ถ้าหากเจอกับบุคคลใหญ่โตเหล่านั้นจริงๆ ถึงแม้จะมีความสามารถอย่างจ้าวสหเซียว ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ได้โดยมีท่าทางสบายๆแบบนี้!

และขณะที่ผู้อาวุโสสองกำลังครุ่นคิดอยู่กับตัวเอง เซียวชุ่นก็พูดเรื่องที่พบเจอทางชีพทิพย์ทางนั้นกับเขา

หลังจากที่ฟังจบแล้ว อาการที่แสดงออกมาบนใบหน้าของผู้อาวุโสสองก็เปลี่ยนไปทันที แสดงความกังวลออกมาอย่างชัดเจน

“สถานที่ที่เดินทางของจ้าวสหเซียวถูกค้นพบแล้ว?”

“ถูกต้องครับ!” เซียวชุ่นพยักหน้าลง จากนั้นก็เอ่ยพูดขึ้นอย่างจริงจัง : “สาเหตุที่ผมกลับมาม้งขาวแจ้งคุณเรื่องพวกนี้ ก็เพียงแค่อยากให้ชาวเผ่าม้งขาวรีบออกไปให้เร็วที่สุดเท่านั้น!”

เผ่าม้งขาวในฐานะที่เคยเป็นเมืองขึ้นของ“สำนักกู่พิษ” และภายใต้สถานการณ์ที่เกิดเรื่องขึ้นที่ชีพทิพย์ทางนั้น มีความเป็นไปได้มากที่จะถูกเรียกไปดุด่าว่าเอาได้