ตอนที่ 284 ซ้อมผู้ชายที่มาดูตัว!

ตอนที่ 284 ซ้อมผู้ชายที่มาดูตัว! สำหรับซูมู่หลินแล้ว เย่เฉินและหลี่เฉิงเจี๋ยใครจะซ้อมใครเขาก็ไม่สนใจ

เพราะเขาเกลียดทั้งสองคนนั้นแหละ คนหนึ่งก็เหมือนแมลงวันที่คอยตอมพี่สาวเขา ส่วนอีกคนก็เคยทำผิดมหันต์เกินจะอภัยกับพี่สาวของเขา!

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเย่เฉินเคยตบเขา ต่อยเขา เตะเขาเมื่อไม่กี่วันก่อนแถมยังแทงเขาอีก หนำซ้ำเกือบจะส่งเขาไปดาวอังคารด้วย !

ถูกเย่เฉินเขย่าประสาทจนหมดสภาพขนาดนี้ ซูมู่หลินอยากจะให้หลี่เฉิงเจี๋ยช่วยสั่งสอนเย่เฉินให้เหมือนกัน

เย่เฉินเกลียดท่าทางยโสโอหังของหลี่เฉิงเจี๋ยใจจะจขาด และเกลียดที่อีกฝ่ายเอาแต่เรียกเขาว่า‘ไอ้หมารับใช้’

เดิมทีเพิ่งจะได้รู้ว่าตนเองมีลูกสาว เย่เฉินดีใจอย่างมาก แต่ว่าในเมื่อหลี่เฉิงเจี๋ยรนหาที่ตายเอง งั้นเย่เฉินเองก็จะไม่เกรงใจเขา!

แล้วอีกอย่าง ตระกูลซูดูอยากจะให้ซูมู่ชิงแต่งงานกับหลี่เฉิงเจี๋ย แต่ซูมู่ชิงดูจะไม่ยินยอม

เขาเองก็อยากจะอาศัยโอกาสนี้เหยียบหน้าหลี่เฉิงเจี๋ย เพื่อที่ในอนาคตหมอนี่จะได้ไม่มารบกวนซูมู่ชิงอีก

ถือเสียว่าช่วยหญิงสาวก็แล้วกัน

ดังนั้นเย่เฉินจึงค่อยๆ เดินสาวเท้าลงมาด้านล่าง แววตาไร้ซึ่งความหวาดกลัวใดๆ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับหลี่เฉิงเจี๋ย

หลี่เฉิงเจี๋ยมองเย่เฉินพลางกล่าว “ไอ้หมารับใช้ รีบยืนย่อขาเลย คิดไม่ถึงว่าฉันจะถีบแกไม่ได้ ดูแล้วแกนี่เคยออกกำลังกายมาล่ะสิ ดีมาก ฉันชอบสั่งสอนไอ้พวกคนที่คิดว่าตัวเองเก่งนักหนา ตามฉันมา!”

หลี่เฉิงเจี๋ยเป็นฝ่ายเดินนำไปก่อน ส่วนเย่เฉินก็เดินตามไปติดๆ

“ไปดูอะไรสนุกๆ เถอะ”

ซูมู่หลินและซูมู่เสวี่ยเดินมาถึงหน้าประตู

แต่ใบหน้าของพ่อแม่ของซูมู่หลินกลับเต็มไปด้วยความกังวล แน่นอนว่าพวกเขาไม่ได้สนใจความปลอดภัยของคนขับรถอย่างเย่เฉิน แต่ที่พวกเขากังวลคือวันนี้โทสะของหลี่เฉิงเจี๋ยจะบรรเทาลงไปหรือไม่

ตระกูลซูในตอนนี้ถือว่ายิ่งใหญ่กว่าตระกูลหลี่อยู่เล็กน้อยก็จริง แต่ว่าเมืองหลวงนั้นเกิดการเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา ตระกูลซูเองก็อยากจะทำทุกวิถีทางที่พอทำได้เพื่อผูกสัมพันธ์กับคนอื่นๆ ให้ได้มากที่สุด

ตระกูลส่วนมากมีแต่ลูกชาย คิดว่ามีลูกชายแล้วจะสามารถสืบเชื้อสาย เพื่อตระกูลจะได้ดำเนินต่อไป

แต่ตระกูลซูนั้นมีธรรมเนียมว่าจะต้องมีลูกชายและลูกสาว ลูกชายจะสามารถจะสามารถสืบทอดธุรกิจของตระกูล ส่วนลูกสาวมีหน้าที่รับผิดชอบแต่งงานกับตระกูลต่างๆ

ตลอดหลายสิบปีมานี้ตระกูลซู รวมไปถึงน้า และย่าของซูมู่หลิน ต่างก็แต่งงานกับตระกูลใหญ่ๆ ทั้งนั้น

และเป็นเพราะเหตุนี้เอง ทำให้สถานะของตระกูลซูมั่นคงอยู่เสมอ

หลี่เฉิงเจี๋ยเดินไปด้านนอก ตอนนี้ในทางเหนือเป็นฤดูหนาวพอดี เขาถอดเสื้อคลุมด้านนอกออก เหลือแค่เสื้อไหมพรมบางๆ ตัวเดียว

เย่เฉินเดินตามออกไป ถอดเสื้อคลุมออก ภายในเป็นเสื้อเชิ้ตที่เก็บความร้อนที่สั่งตัดเอาไว้

วันนี้เขาอยู่ในสไตล์นักธุรกิจ จึงสวมรองเท้าหนัง ไม่ค่อยจะคล่องตัวนัก

แต่ว่าเย่เฉินเดาว่าคนตรงหน้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ในระดับเดียวกับตนเอง จะใส่รองเท้าอะไรก็ไม่ต่างกัน

แล้วหลี่เฉิงเจี๋ยก็ตะโกนเสียงดัง ก่อนจะตั้งท่ามาตรฐานแล้วโจมตีเย่เฉินอย่างรวดเร็ว

“ย่าห์!”

“ย่าห์!”

“ย่าห์!”

หลี่เฉิงเจี๋ยปล่อยหมัดออกมาแล้วตะเบ็งเสียง อีกทั้งท่าของเขายังได้มาตรฐานอย่างมาก ทุกครั้งที่ปล่อยหมัดออกมา ทั้งตำแหน่ง พลัง ท่าล้วนแต่แม่นยำอย่างยิ่ง

อีกทั้งพลังของเขาก็ไม่ได้แย่ ถ้าเป็นคนทั่วๆ ไป เมื่อโดนหมัดหลายๆ ครั้งเข้าคาดว่าคงจะหมอบไปแล้ว

ทว่าเย่เฉินมีความสามารถในการรับหมัดที่ไม่ธรรมดา เขาสามารถรับหมัดทั้งหมดจากนั้นเย่เฉินก็ส่งยิ้มให้หลี่เฉิงเจี๋ย “หมัดชุดนี้ ผมเองก็เคยเรียนมาก่อน!”

แล้วเห็นเย่เฉินตั้งการ์ดท่าเดียวกับหลี่เฉิงเจี๋ย เขายืนนิ่งแล้วย่อตัวน้อยๆ จากนั้นก็ปล่อยหมัดออกไป

หลี่เฉิงเจี๋ยประหลาดใจ เพิ่งจะได้ชักเท้าไปด้านหลัง เย่เฉินก็เตะเข้าที่หน้าของเขา

จากนั้นเย่เฉินจึงปล่อยหมัดออกไปตรงๆ ถึงสามครั้ง

โครม! โครม! โครม!

หลี่เฉิงเจี๋ยโดนต่อยจนถอยกรูด

ท่ามวยที่ได้มาตรฐานของเย่เฉินนี้ทำเอาทุกคนที่อยู่ที่นั่นตกใจกันไปหมด

หลี่เฉิงเจี๋ยเองก็ประหลาดใจอย่างมาก “แกเคยเป็นทหารด้วยเหรอ?”