ตอนที่ 285 กลับบ้านซูมู่ชิงอีกครั้ง!

ตอนที่ 285 กลับบ้านซูมู่ชิงอีกครั้ง! “แก…”

หลี่เฉิงเจี๋ยใช้ชีวิตอยู่ในเมืองหลวงมาสามสิบปี ไม่เคยโดนดูหมิ่นแบบวันนี้มาก่อน!

เขาไม่เพียงแต่โดนคนซ้อมจนหมดสภาพ แถมยังโดนคนขับรถดดูถูก!

“ดีนี่ นายมันมีของ! เรื่องวันนี้ฉันจะไม่ยอมเลิกราแน่!”

หลี่เฉิงเจี๋ยเดินไปหาพ่อแม่ของซูมู่หลิน แล้วหยิบเอาเสื้อคลุมของเขามาจากมือแม่ของเขาพลางกล่าว “สวัสดีครับ คุณอา คุณน้า”

“เฮ้อ เฉิงเจี๋ย อย่าเพิ่งไปสิ”

คุณแม่ของซูมู่หลินรีบร้อนเดินตามออกไป แล้วพูดจาปลอบโยนเขาไม่หยุดเพื่อไม่ให้หลี่เฉิงเจี๋ยใส่ใจในเรื่องที่เกิดขึ้น

ส่วนซูมู่หลินกลับตบมือชื่นชมไม่หยุด “ทำได้ดีนี่ คิดว่าคราวหน้าหลี่เฉิงเจี๋ยน่าจะไม่กล้ามารังควานพี่สาวแล้ว!”

ซูมู่หลินไม่ชอบหลี่เฉิงเจี๋ย เพราะว่าหลี่เฉิงเจี๋ยเคยแต่งงานมาก่อน อีกทั้งคนผู้นี้ยังเป็นพวกคร่ำครึ มีความคิดแบบปิตาธิปไตย เป็นพวกผู้ชายที่สนใจแต่ความคิดตนเอง และถึงขนาดลงมือทำร้ายผู้หญิงได้เพียงเพราะหน้าของตนเอง

ภรรยาเก่าของเขาทนนิสัยจุดนี้ของเขาไม่ได้ ดังนั้นถึงได้หย่ากับเขา

ซูมู่หลินย่อมไม่อยากเห็นพี่สาวของเขาแต่งงานกับผู้ชายประเภทนี้

ทว่าในเวลานี้เอง มารดาของซูมู่หลินก็ส่งหลี่เฉิงเจี๋ยจากด้านนอกเสร็จแล้วหล่อนไปหยุดตรงหน้าเย่เฉิน แล้วฟาดฝ่ามือใส่หน้าเขา!

เพี้ยะ!

แม่ของซูมู่หลินตบหน้าเย่เฉิน!

โดยในขณะนั้นเองเย่เฉินกำลังมองลูกสาวสุดที่รักของตนเองอยู่ จึงไม่ทันรู้ตัวเมื่อมารดาของซูมู่หลินเดินมาเข้าใกล้เขา

ดูไปแล้วคุณนายซูน่าจะโกรธจัด หล่อนตะโกนใส่หน้าเย่เฉิน “แกเป็นแค่คนขับรถ แกน่าจะรู้ว่าแกเป็นใคร? แล้วรู้ไหมว่าเขาเป็นใคร?”

“คุณหลี่น่ะ อนาคตจะเป็นเขยของตระกูลเรา เป็นเจ้านายแก! อยากตายหรือไง!”

เห็นเย่เฉินโดนซ้อม ซูมู่ชิงรีบร้อนเดินมาพุ่งไปบ่นมารดา “แม่คะ แม่ทำร้ายร่างกายคนอื่นได้ยังไงคะเนี่ย?”

คุณแม่ซูเห็นก็กล่าวเสียงห้วน “เขาซ้อมลูกเขยแม่ แม่ตบเขาสักฉาดมันไม่สมควรหรือยังไง?”

ซูมู่ชิงที่กำลังจะพยายามแก้ไขสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ใครจะรู้จู่ๆ ซือซือก็วิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว หล่อนกอดเย่เฉินเอาไว้เหมือนพยายามจะปกป้องเขา แล้วกล่าวกับผู้มีศักดิ์เป็นยาย “คุณยายอย่าตีพ่อหนู!”

แล้วในทันใดนั้นเองทุกคนที่นั่นก็นิ่งไป

ส่วนผู้ใหญ่ทั้งสองคนต่างก็เบิกตาค้าง ส่วนซูมู่เสวี่ยเองก็ถามอย่างอดไม่ได้ “ซือซือหนูพูดอะไร? ผู้ชายคนนี้เป็นพ่อของหนูเหรอ?”

“ตอนนั้นคนที่ทำซูมู่ชิงตั้งท้องคือเธอเองเหรอเนี่ย?”

นอกจากซูมู่หลินแล้ว คนอื่นๆ ที่เหลือต่างก็หันมองเย่เฉินด้วยแววตาที่เจือไปด้วยโทสะ

เย่เฉินยังไม่ทันได้ยอมรับ ซูมู่ชิงก็รีบร้อนอธิบาย “ไม่ใช่ค่ะ ซือซือพูดจาเหลวไหล ซือซือไม่ได้เป็นอะไรกับเขา ซือซือแค่คิดถึงพ่อของแกเองมากเกินไป”

พอได้ยินคำอธิบายของซูมู่ชิง ซูมู่เสวี่ยก็ถอนหายใจ “ทำฉันตกใจหมดก็คิดว่าจริง พี่ชิงคะ ถ้าตอนนั้นพี่ยอมตั้งท้องมีลูกกับคนขับรถจริงๆ ไม่คุ้มเลย เหอะๆ”

ซูมู่ชิงไม่สนใจอีกฝ่าย แต่หันมามองเย่เฉิน “คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

เย่เฉินส่ายหน้า ตนเองโดนแม่ของซูมู่ชิงตบหน้าฉาดใหญ่ ก็ถือเสียว่าเป็นการชดเชยให้หญิงสาวก็แล้วกัน

ซูมู่ชิงมองพ่อกับแม่ด้วยใบหน้าไม่พอใจ “หนูจะกลับแล้ว”

ซูมู่หลินรีบร้อนกล่าว “ให้คนขับรถผมไปส่งสิ”

ซูมู่ชิงปรายตามองเย่เฉิน เย่เฉินเองก็อยากจะอยู่กับแม่ลูกคู่นี้ต่อจึงรับคำ “ครับ”

ทั้งสามคนเดินไปด้านนอก ซูมู่ชิงขับรถ JEEP สีแดง

เมื่อมาถึงตรงหน้ารถ เย่เฉินเป็นฝ่ายกล่าว “ให้ผมขับรถก็แล้วกัน”

ซูมู่ชิงกลับปฏิเสธ “ไม่ต้องหรอก คุณนั่งเถอะ”

ถึงแม้ว่าซูมู่ชิงจะร่างกายอ่อนแอ แต่พอจะมองออกว่าเจ้าหล่อนเป็นผู้หญิงในเมืองหลวงที่ทั้งแข็งแกร่งและเป็นตัวของตัวเองมากทีเดียว