ตอนที่ 33 ฟาดฝ่ามือประทับลงบนใบหน้าหวังเจียเหยา!

เย่เฉินใส่สูทแบรนด์กุชชี่ เสยผมไปด้านหลังแล้วหัวร่อต่อกระซิกกับฉินหงเหยียน

พอเห็นท่าทางที่เขาสาวเท้าเดินมา หากว่าเย่เฉินไม่ใช่อดีตสามีตนเอง หวังเจียเหยายังคิดว่านี่คือผู้บริหารของบริษัทที่ไหน!

“คนสารเลว คิดไม่ถึงเลยว่าพอหย่ากับฉันแล้วเขาจะแต่งตัวหล่อแบบนี้!”

หวังเจียเหยาเจ็บแปลบในใจ หากรู้ว่าเย่เฉินมีมาดผู้บริหารแบบนี้ สามปีก่อน หล่อนคงจะให้เย่เฉินใส่สูทผูกเนคไทไปแล้ว

อย่างน้อยตอนนัดสังสรรค์กับเพื่อนๆ จะได้อวดเขาให้เพื่อนดู

ส่วนอีกฟากเย่เฉินกล่าวกับฉินหงเหยียนว่า “หงเหยียน เอากุญแจรถให้ผม คุณใส่รองเท้าส้นสูงขับรถไม่สะดวกหรอก”

อันที่จริงในรถของฉินหงเหยียนมีรองเท้าส้นแบนคู่หนึ่งที่เจ้าตัวมักจะสวมใส่ตอนขับรถ

ทว่าจะให้ถอดรองเท้าต่อหน้าคุณเย่คงจะไม่น่าดูนัก ฉินหงเหยียนจึงส่งกุญแจให้เย่เฉินไป

“ขอบคุณค่ะคุณเย่”

เย่เฉินรับกุญแจมาแล้วเดินมาที่ด้านหน้ารถพอร์ช พานาเมร่าสีแดงเพลิง แต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะเดินไปตรงด้านข้างที่นั่งคนขับแล้วเปิดประตูรถออก

ฉินหงเหยียนนิ่งไป “นี่คุณ…”

ฉินหงเหยียนงุนงง เย่เฉินบอกว่าเขาจะขับรถไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงได้เปิดที่นั่งข้างคนขับได้?

เย่เฉินตบหน้าผากอย่างเหนื่อยหน่าย “ลืมเลย สามปีมานี้ขับรถให้หวังเจียเหยาจนชินแล้ว”

ฉินหงเหยียนหัวเราะเสียงเบา แล้วถึงได้เข้าใจที่แท้เย่เฉินเสนอตัวเปิดประตูให้ตนเอง

ในฐานะที่เขาเป็นหัวหน้าของฉินหงเหยียน สิ่งที่ควรต้องเกิดขึ้นคือฉินหงเหยียนเป็นฝ่ายเปิดประตูรถให้เย่เฉิน ไหนเลยจะให้ชายหนุ่มเป็นฝ่ายเปิดประตูให้ฉินหงเหยียน

ทว่าในเมื่อเปิดประตูให้แล้ว เย่เฉินก็ทำท่าทางสุภาพนอบน้อมใส่หล่อน “คุณฉินเชิญครับ”

ใบหน้าฉินหงเหยียนเก้อเขินจากการถูกเอาใจ “สวรรค์ คุณเย่เปิดประตูรถให้ฉันด้วยตัวเอง ฉันนี่โชคดีเกินไปแล้ว”

เย่เฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม “จะมีอะไรกัน ผมเปิดประตูรถให้หวังเจียเหยามาสามปีแล้ว ทุกครั้งที่ขึ้นลงรถต้องเปิดประตูให้หล่อน”

ฉินหงเหยียนรู้ว่าเย่เฉินโดนหวังเจียเหยาทำร้ายอย่างหนักจึงกล่าวว่า “หวังเจียเหยาผู้หญิงคนนี้โชคดีแต่ไม่รู้ตัวเลย!”

จากนั้นฉินหงเหยียนจึงเข้าไปในรถ

แต่พอดูถึงตรงนี้ หวังเจียเหยาก็วิ่งไปหาพวกเขาด้วยความโกรธเกรี้ยวแล้วตะโกนด่าเสียงดัง

“เย่เฉิน! แกมันหน้าไม่อาย! คิดไม่ถึงว่าจะกลายเป็นสุนัขรับใช้ของฉินหงเหยียนจริงๆ ด้วย”