ตอนที่ 46 จับมือเป็นครั้งแรก!

โปรเจกต์นี้เดิมทีหวังเจียเหยาและสามีของหล่อนเป็นคนเสนอ แต่เพราะสถานะในตระกูลด้อยกว่าหวังจื้อเฉียงทำให้โปรเจกต์นี้ตกไปอยู่ในมือของอีกฝ่าย

ตอนนี้คุณเย่ไม่ยอมพบครอบครับหวังจื้อเฉียง หวังเจียเหยาถึงได้อยากลองดูบ้าง

หวังหยวนหยวนเยาะเย้ยอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงเย็นชา “พวกเราไปกันมาทั้งบ้านแล้ว แต่คุณเย่ยังไม่ยอมมาพบเขาจะยอมพบพี่เหรอคะ? พี่หลงตัวเองเกินไปแล้วมั้ง?”

ซูหลานที่อยู่ด้านข้างช่วยลูกสาวพูด “คุณแม่คะ ให้เจียเหยาลองดูเถอะค่ะ เดิมทีโปรเจกต์นี้ก็เป็นความคิดของเจียเหยานะคะ”

คุณนายหวังครุ่นคิด ตอนนี้นอกจากตนออกหน้าเองและคนบ้านหวังจื้อหย่วนลองไปพบเขาก็ไม่มีวิธีอื่นแล้ว

คุณนายหวังกล่าว “ก็ได้ เจียเหยา แกลองไปดูแล้วกัน ถ้าไม่ได้จริงๆ ฉันจะไปเข้าพบเขาด้วยตัวเอง! สรุปคือพวกเราจะต้องพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้เซ็นสัญญากับบริษัทหัวเซิ่งกรุ๊ป!”

……

บ่ายสองโมงหวังเจียเหยาก็มาถึงตึกของบริษัทหัวเซิ่งกรุ๊ป

หล่อนใส่เสื้อไหมพรมตัวบางสีขาว ด้านล่างใส่ชุดกระโปรงลายสกอตสีแดง บนคอใส่สร้อยคอสวารอฟสกี้ เป็นการแต่งตัวที่ทั้งใสซื่อและสบายๆ อย่างมาก

“คุณหนูหวัง รอที่ห้องรับแขกก่อนนะคะ คุณเย่ยังยุ่งอยู่”

โจวหรงหรงพาหวังเจียเหยาเข้าไปในห้องรับแขกแล้วเทน้ำให้อีกฝ่ายแก้วหนึ่ง

ซึ่งถูกใจหล่อนพอดี เพราะหล่อนไม่ชอบกินของจุกจิก แต่ชอบดื่มน้ำโดยเฉพาะน้ำผสมน้ำผึ้งเพราะสำหรับหล่อนการดื่มน้ำเป็นการรักษาสุขภาพและความงามที่ดีที่สุด

สามปีผ่านมาทุกวันตอนเช้า หล่อนจะให้เย่เฉินทำน้ำผสมน้ำผึ้งให้หล่อน

หลายวันมานี้หลังจากที่หย่ากับอดีตสามีแล้ว หล่อนจำเป็นต้องทำเองซึ่งในตอนนี้ของทุกวันหล่อนจะคิดถึงเขาขึ้นมา

โจวหรงหรงมาที่ห้องทำงานผู้บริหาร ทั้งฉินหงเหยียนและเย่เฉินก็อยู่กันพร้อมหน้า

โจวหรงหรงกล่าวว่า “คุณเย่คะ หวังเจียเหยามาค่ะ”

ฉินหงเหยียนโบกมือให้โจวหรงหรงออกไปเห็นเย่เฉิหน้าเปลี่ยนสีอย่างเห็นได้ชัดแล้วถาม “จะพบหล่อนไหมคะ?”

เย่เฉินกล่าว “หวังจื้อเฉียง หวังหยวนหยวน หวังซ่าวเจี๋ย มาเจรจาเรื่องสัญญาแต่โดนผมปฎิเสธไปหมด ถ้ายังทำแบบนี้อีกคนตระกูลหวังต้องคิดว่าพวกเรากำลังกลั่นแกล้งพวกเขาแน่ ในเมื่อตัดสินใจว่าจะร่วมมือกันก็ให้เงินเจ็ดสิบล้านให้พวกเขาไปเถอะ หงเหยียนส่งสัญญามา”

ฉินหงเหยียนส่งสัญญาให้เย่เฉินแล้วเขาก็เดินถือสัญญาไปที่ห้องรับแขก

วินาทีที่เปิดประตูแล้วเห็นหวังเจียเหยาก็ทำให้เย่เฉินรู้สึกเหมือนอยู่อีกโลก

เสื้อผ้าชุดนี้เย่เฉินคุ้นเคยอย่างที่สุด นี่คือชุดที่หวังเจียเหยาชอบมากเป็นพิเศษ เขาเองเคยเห็นหล่อนใส่ตอนอยู่บ้านบ่อยๆ

เย่เฉินเองก็ชอบชุดนี้มากเช่นกัน เพราะทำให้หล่อนดูใสซื่อบริสุทธิ์ เป็นนักศึกษาสาวที่ทั้งไร้เดียงสาและขี้อายคนนั้นคนที่เขาเจอตอนที่เพิ่งจะรู้จักกัน…

ไม่ว่าตอนนี้เย่เฉินจะเกลียดหล่อนหรือไม่ เขาก็จำใจต้องยอมรับว่าใบหน้าและเสื้อผ้าของหวังเจียเหยาล้วนแต่ถูกใจเขาอย่างมาก

ซึ่งต่อให้หวังหยวนหยวนใส่กี่เพ้าเป็นร้อยตัวก็ไม่มีทางเกิดขึ้น

ทว่าเย่เฉินไม่ได้มาเพื่อชื่นชมความงดงามของอดีตภรรยา เขาก้าวเข้ามาปิดประตูแล้วกล่าวว่า “คุณมาแล้วเหรอ”

หวังเจียเหยาพยักหน้า “อืม คุณเย่ยุ่งมากเลยเหรอ? ฉันคิดว่าเขาคงมาทันทีไม่ได้ นายนั่งลงก่อนแล้วคุยเป็นเพื่อนฉันหน่อย”

เย่เฉินยิ้ม “ผมไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ”

เขาโยนสัญญาลงตรงหน้าหวังเจียเหยา “คุณดูสัญญาสักหน่อย ถ้าคิดว่าไม่มีปัญหาอะไรก็เซ็นได้เลยเงินเจ็ดสิบล้านจะถูกแบ่งจ่ายสามรอบจะโอนเข้าบัญชีบริษัทคุณภายในหนึ่งสัปดาห์”

死宅