บทที่ 127 ประโยชน์ลับ

จงเหยียนทำหน้าตาตื่นเมื่อได้ยินคุณหนูชิงพูดเต็มปากเต็มคำว่ามาตามหาองค์ชาย ที่ผ่านมามิใช่มีเพียงองค์ชายของตนหรอกหรือที่ต้องร้อนอกร้อนใจเป็นห่วงเป็นใยคอยดูแลสาวน้อยผู้นี้ ยังไม่ทันที่องครักษ์จงจะก้าวเท้าหวังจะไปกระซิบบอกให้กังเฉินกราบทูลองค์ชาย องครักษ์กังผู้น้องเดินออกมาพอดี

“อ้าว! คุณหนูชิง เหตุใดท่านกับคุณหนูมู่ถึงมาที่นี่เล่าขอรับ?”

“คุณหนูชิงต้องการเข้าเฝ้าองค์ชายน่ะสิ พระองค์ประชุมงานใกล้เสร็จหรือยัง?” จงเหยียนเอ่ยแค่นี้ กังซือเฉินผู้ซึ่งรู้ดีว่าชิงหลานมีความสำคัญกับองค์ชายสิบห้าเพียงใดก็รีบบอก

“อ่า....ถ้าเช่นนั้นให้ข้าเข้าไปกราบทูลองค์ชายดีกว่า!”

ชิงหลานกำลังจะร้องห้ามแต่กังซือเฉินคนซื่อนึกอยากจะได้หน้าสักครั้งเพราะกังเฉินญาติผู้พี่อบรมเขาไปเสียเกือบสองชั่วยามเมื่อครั้งที่เขาไปขัดคอองค์ชายกับคุณหนูชิงที่กำลังยืนหลบในมุมมืดข้างถนน จากนั้นมากังซือเฉินก็มองหาโอกาสที่จะได้แก้ตัวทำคุณไถ่โทษในเรื่องนี้มาตลอด...ยามนี้ล่ะเป็นโอกาสอันดีแล้ว

หมิงเฉิงอวี่เงี่ยหูฟังสิ่งที่องครักษ์กังผู้น้องกราบทูลแล้วรีบหันไปบอกท่าน อ๋องเก้าให้รีบกลับวังอินทรี

“พี่เก้า ท่านรีบกลับวังไปเสียก่อนเถิด ป่านนี้พระชายาคงชะเง้อคอรอท่านไปร่วมโต๊ะเสวยแล้ว ไหนจะลูกๆ ทั้งสามอีก ท่านไม่เป็นห่วงพวกเขาหรอกหรือ?”

“น้องสิบห้า เจ้ามีธุระด่วนหรือไร? คุยกันกันมาตั้งนาน จู่ๆ ก็รีบร้อนไล่ข้ากลับเสียงั้น”

ใต้เท้าจางหัวหน้าสำนักมือปราบเมืองหลวงเห็นองค์ชายทั้งสองเริ่มไม่ลงรอยกันก็รีบกราบทูลเชิญให้เสด็จ

“สิ่งที่ขอคำวินิจฉัยก็ได้ครบถ้วนแล้วพะยะค่ะ ที่เหลือกระหม่อมจะให้รองหัวสำนักทั้งสองจัดการต่อเอง เชิญเสด็จเถิดพะยะค่ะ”

“นั่น! ใต้เท้าจางก็ยังเป็นห่วงว่าคนที่วังท่านจะคอยนาน ไปกันเถอะเสด็จพี่”

“ก็ได้ๆ เจ้านี่มันยังไงนะ? เอ๊ะ! กังซือเฉินเจ้าเอาเรื่องไหนมาบอกน้องชายข้า เขาถึงได้รีบร้อนถึงเพียงนี้”

กังซือเฉินทำหน้าปุเลี่ยนๆ ไม่กล้ากราบทูลความจริงต่อท่านอ๋องเก้าเพราะเกรงจะเป็นการหักพระพักตร์เจ้านายของตน

หมิงเฉิงอวี่รีบลุกขึ้นดึงแขนพี่ชายแล้วเดินนำหน้าออกจากห้องประชุมงาน พอมาถึงห้องโถงใหญ่ ท่านอ๋องเก้ามองเห็นสาวน้อยกับหญิงสาวงดงามสองคนก็ถึงกับร้อง อ้อ! ออกมาคำหนึ่ง ชิงหลานกับมู่เยี่ยนฟางรีบคำนับผู้สูงศักดิ์ทั้งสองและ ใต้เท้าจาง

“ตามสบายเถิดคุณหนูทั้งสอง เป็นเจ้านี่เอง! ถึงทำให้เปิ่นหวางประชุมเสร็จเร็วกว่าที่คาดและได้กลับวังเร็วกว่าที่คิด ตามสบายเถอะนะ ดูท่าองค์ชายสิบห้าคงอยากจะคุยธุระกับพวกเจ้ามากกว่ากับเปิ่นหวางแล้ว” อ๋องเก้าเอ่ยกระเซ้าด้วยรอยยิ้มก่อนจะเอ่ยลาคนทั้งหมด

ดวงตาของหมิงเฉิงอวี่เป็นประกายระยิบระยับ ขยับเข้ามาใกล้สาวน้อยด้วยความดีใจที่ปิดไม่มิด

“เจ้ามาหาข้าหรือ? มีธุระเร่งร้อนอันใด?”

“เพคะ หม่อมฉันมีเรื่องอยากปรึกษาพระองค์..เอ่อ..สักหน่อย”

“เจ้าอยากปรึกษามากหน่อยก็ได้ เดี๋ยวเราไปที่ห้องทำงานข้าดีกว่า” องค์ชายเสด็จนำหน้านางไปยังห้องที่อยู่ด้านในสุดของทางเดิน พลางหันไปสั่งกังซือเฉินให้เตรียมขนมกับน้ำชามาต้อนรับสตรีทั้งสอง

“องค์ชายเพคะ หม่อมฉันขอตัวคุยกับองครักษ์จงสักครู่ก่อนเพคะ” มู่เยี่ยนฟางที่ไม่ค่อยมีโอกาสได้คุยกับคนรักสองต่อสองรีบฉวยโอกาสทันที

“ไปสิ! พวกเจ้าคุยกันได้ตามสบาย”

หมิงเฉิงอวี่ปรายตามองบนศีรษะของนางที่ปักปิ่นพระราชทานจากฮองเฮา สีหน้าก็ยิ่งแช่มชื่น ปิ่นที่เขาปักให้นางเองกับมือ นางยอมปักออกมาข้างนอกเช่นนี้ ช่างเหมือนประกาศให้ผู้อื่นรู้ว่านางมีเขาคอยจับจองอยู่แล้ว พวกบุตรชายขุนนางที่มักจะหาโอกาสมาจวนสกุลมู่อยู่บ่อยๆ คงเลิกคิดจะมาเกี้ยวนางเสียที! เรื่องซุบซิบของพวกบัณฑิตในโรงน้ำชานกกระจิบที่คอยจับจ้องมองนางกับมู่เยี่ยนฟางนั้น เขาได้จ้างเสี่ยวเอ้อให้คอยฟังและมารายงานทุกวัน หากมีคนพูดเรื่องเกี่ยวกับนาง...ไม่ว่าจะร้ายหรือดี หมิงเฉิงอวี่ต้องได้รู้!