บทที่ 128 ทำเพื่อจงเหยียน

“หม่อมฉันก็เป็นห่วงทุกคนนั่นล่ะเพคะ” นางเถียงด้วยน้ำเสียงอู้อี้

“ข้าเป็นคนวางแผนเรื่องนี้ ข้าย่อมน่าเป็นห่วงที่สุด เจ้าเห็นเช่นนั้นหรือไม่?” หมิงเฉิงอวี่ยื่นหน้าเข้ามาหาสาวน้อย นางผงะเล็กน้อยด้วยความตกใจ

“เพคะ”

“ตราบใดที่เผยหนิงเอ๋อร์กับเผยลู่หลิ่งยังมิได้ลงมือทำสิ่งผิด พวกเราก็คงทำได้แค่ระมัดระวังพวกเขาเท่านั้น ข้าจะหาคนไปคอยจับตาดูพวกเขาไว้ก็แล้วกัน”

ชิงหลานไม่อาจจะเอ่ยปากว่านางเองก็ได้จ้างคนคอยสะกดรอยสองพี่น้องนั่นอยู่แล้ว ในเมื่อองค์ชายทรงรับปากว่าจะคอยจับตาดูคนทั้งสองก็เท่ากับมีการระมัดระวังเพิ่มขึ้น คนขององค์ชายล้วนเป็นมือปราบหรือองครักษ์แต่คนของนาง แฝงกายอยู่ในจวนสกุลเผยย่อมจะเห็นความเคลื่อนไหวภายในอย่างใกล้ชิดมากกว่า

“หม่อมฉันยังมีอีกเรื่องอยากจะขอร้ององค์ชายด้วยเพคะ” ชิงหลานมองไปทางประตูเมื่อเห็นว่ามู่เยี่ยนฟางยังไม่เดินเข้ามาเสียทีจึงได้หันไปหาหมิงเฉิงอวี่

“เรื่องใดหรือ?”

“เรื่องของมู่เยี่ยนฟางเพคะ หากองค์ชายมิทรงช่วยเหลือพวกเขาเห็นทีจะต้องรอพิธีวิวาห์อีกนานเทียวเพคะ” ชิงหลานจึงเล่าแผนการที่จินวั่งซู่บอกกับนางให้กับ หมิงเฉิงอวี่ได้ฟัง

“สมแล้วที่เป็นจินวั่งซู่คนโฉดอันดับหนึ่งแห่งแคว้นหมิง ฮ่าๆ แผนการอันใดเขาก็คิดได้เสมอโดยเฉพาะเรื่องของชาวบ้าน เรื่องนี้ข้ายินดีจะช่วยอย่างเต็มที่เพียงแต่.....”

“เพียงแต่อะไรหรือเพคะ?”

“เจ้าต้องรับเงื่อนไขข้าข้อหนึ่ง”

ชิงหลานอึกอักนางยังไม่รู้ว่าเงื่อนไขขององค์ชายจะสร้างความลำบากใจให้กับตนเองหรือไม่?

“พระองค์ทรงบอกมาก่อนได้หรือไม่เพคะ?”

“มิได้ๆ เจ้าต้องรับปากก่อน หากเจ้ารับปากข้า เรื่องของจงเหยียนข้าย่อมหาหนทางทำจนสำเร็จ”

“ในเมื่อพระองค์รับรองเช่นนั้น หม่อมฉันก็ตกลงเพคะ”

ใบหน้าของชายหนุ่มดูเบิกบานอย่างยิ่ง “เทศกาลโคมไฟที่จะถึงนี้ เจ้าต้องไปลอยโคมกับข้า ตกลงนะ”

“แต่ว่า...เทศกาลโคมไฟมีถึงสามวันนะ องค์ชายจะให้หม่อมฉันไปด้วยวันใดโปรดระบุด้วยเพคะ?”

“เจ้าก็ไปกับข้าทั้งสามวันเลยอย่างไรเล่า?”

“หา!” สาวน้อยชะงัก “จะดีหรือเพคะ?”

“ดีสิ! ข้าเองก็ต้องไปคอยดูแลความสงบเรียบร้อยของงานทั้งสามวันอยู่แล้วในฐานะที่กำกับดูแลสำนักมือปราบเมืองหลวง เจ้าก็ไปเป็นเพื่อนข้าทุกวันที่มีงานก็ถูกต้องแล้ว”

ชิงหลานนิ่วหน้า นางได้ยินมาว่าเทศกาลโคมไฟในเมืองหลวงบรรดาเชื้อ พระวงศ์ คุณชาย และคุณหนูตระกูลใหญ่ล้วนใช้เป็นโอกาสในการเมียงมองหาคู่ ไม่ต่างจากเทศกาลชมบุบผา ช่วงที่นางเดินทางเข้าเมืองหลวงมานั้น เทศกาลชมบุบผาเพิ่งจัดผ่านไปพอดีนางกับมู่เยี่ยนฟางจึงมิได้ชมการประกวดสุดยอดสาวงาม ได้เห็นเพียงอันดับรายชื่อผู้ที่ผ่านการเข้ารอบทั้งหนึ่งร้อยคนที่ติดไว้บนผนังโรงน้ำชานกกระจิบ

หนึ่งในผู้ที่ได้รับเลือกเป็นยี่สิบบุรุษรูปงามในปีนี้มีรายชื่อขององค์ชายสิบห้าอยู่ด้วย ผลสำรวจและการลงคะแนนนี้ทำโดยการให้หนุ่มสาวทั้งเมืองหย่อนรายชื่อ คนโสดที่ตนเห็นว่ารูปร่างหน้าตาดีลงในกล่องไม้ขนาดใหญ่ที่วางไว้หลายจุดทั่วเมืองหลวง เมื่อนับคะแนนเรียบร้อยแล้วก็มีการประกาศไปทั่วเมือง

“องค์ชายจะมิทรงต้องอยู่ในงานเลี้ยงชมโฉมหรือเพคะ?”

ในเทศกาลโคมไฟ กรมพิธีการจะเป็นเจ้าภาพจัดงานเลี้ยงชมโฉมที่สวนใหญ่หน้าศาลาว่าการเมืองโดยจำหน่ายบัตรเชิญเข้างานเพื่อให้คุณชายและคุณหนูทั่วเมืองหลวงได้มีโอกาสพบปะชมโฉมซึ่งกันและกัน เงินที่ได้จากการขายบัตรเหล่านั้นฮองเฮาจะทรงนำไปซื้อเสื้อผ้าแจกเด็กที่ยากจน