บทที่ 108

อย่างไรก็ตาม แจสเปอร์ไม่ได้กลัวแม้แต่น้อย เขาเดินตรงไปที่ห้องส่วนตัวโดยไม่เหลียวมองไปด้านข้างเลย

จอห์นที่อยู่ข้างหลังแจสเปอร์ ใบหน้าซีดเผือด เขากลืนน้ำลายไปเรื่อย ๆ ไม่กล้ามองพวกอันธพาลทั้งสองข้าง

เมื่อมาถึงประตูห้องส่วนตัว จอห์นซึ่งต้องการจะหนีจากทางเดินนี้อย่างสุดชีวิต ได้เริ่มคว้าลูกบิดประตู

ชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนหัวหน้ากลุ่มอันธพาลผลักมือของจอห์นออกไป

"คุณลูวอิสบอกว่า จงคุกเข่าและคลานเข้าไปในห้อง ถ้าแกอยากจะเข้าไป!”

ศีรษะของพวกอันธพาลมีบาดแผลฉกรรจ์และกำลังอวดรอยสักที่ดูน่ากลัวไปทั่วแขนของเขา เขาหัวเราะเยาะ และดวงตาเต็มไปด้วยแววชั่วร้าย

จอห์นตัวสั่นด้วยความโกรธ อย่างไรก็ตาม เขาไม่กล้าพูดอะไร เขาจึงหันไปมองแจสเปอร์

แจสเปอร์เหลือบมองที่หัวของพวกอันธพาลและใช้เสียงที่ดังขึ้น และกล่าวกับคนที่อยู่หลังประตูว่า “ฮิวจ์ นี่เป็นวิธีที่คุณปฏิบัติต่อแขกอย่างนั้นเหรอ?”

ห้องส่วนตัวเงียบสนิท

“เอาล่ะ ถ้าคุณคิดว่าจะให้พวกอันธพาลพวกนี้เป็นด่านเพื่อเข้าไป งั้นก็สนุกไปคนเดียวแล้วกัน”

หลังจากที่พูดจบ แจสเปอร์ก็หันหลังเดินออกไป

ขณะที่หันกลับมา ประตูห้องส่วนตัวก็เปิดออก

ภายในห้องใหญ่โต มีโต๊ะกลมขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยอาหาร ฮิวจ์นั่งอยู่บนที่นั่งหลักที่หันหน้าไปทางประตูอย่างสง่างามและมั่นคง เขาถือไก่ย่างชิ้นหนึ่ง และใบหน้ามันแพลบเพราะเคี้ยงอาหารอย่างมูมมาม

ตรงที่นั่งอื่น ๆ ของโต๊ะกลม มีคนไม่กี่คนที่แจสเปอร์รู้จัก และเคยเห็นในรอยซ์วิลลามาก่อน พวกเขาดูราวกับว่าหัวใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

ข้างหลังฮิวจ์มีบอดี้การ์ดตัวสูงและแข็งแรงอยู่สองสามคน

เขามีท่าทางเหมือนหัวหน้ามาเฟีย

“ฮ่าฮ่า ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ คนของฉันมันงี่เง่าไปหน่อยน่ะ เชิญพวกคุณเข้ามาเถอะ”

ฮิวจ์ยิ้มและกล่าว เขาชี้ไปที่ที่นั่งตรงข้ามเขาด้วยนิ้วที่มันเยิ้ม “นั่น ฉันเก็บที่นั่งเหล่านั้นไว้ให้พวกคุณแล้ว”

แจสเปอร์พาจอห์นเข้าไปในห้อง ตรงไปที่ยังที่นั่งและนั่งลง

ฮิวจ์ยืนขึ้นและเดินไปหาจอห์น เพื่อไปอยู่ข้างหลังเขา เขาเช็ดมือที่มันเยิ้มบนชุดสูทของจอห์นและหัวเราะ “นายเอาเงินมาหรือเปล่า?”

“เงินอะไรครับ?” แจสเปอร์ถามกลับอย่างเฉยเมย

รอยยิ้มบนใบหน้าของฮิวจ์ค่อย ๆ หายไป แล้วเขาใช้มือทุบลงบนโต๊ะ