บทที่ 109

อึก

นั่นคือเสียงของจอห์นกลืนน้ำลายด้วยความยากลำบาก

ในขณะนี้ บรรยากาศในห้องส่วนตัวนั้นตึงเครียดอย่างมาก

รู้สึกราวกับว่าทุกคนถูกติดกาวอย่างแน่นหนา ไม่มีใครกล้าทำหรือพูดอะไร

จอห์นรู้สึกกลัวมาก

เขากลัวว่าฮิวจ์จะโกรธเคืองและทำอะไรที่ไม่คาดคิด

สถานที่นี้เต็มไปด้วยคนของฮิวจ์ และถ้าเขาเกิดบ้าขึ้นมาจริง ๆ ไม่มีใครรับประกันว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับแจสเปอร์และเขา

“เฮอะ!”

เมื่อทุกคนกลั้นหายใจและไม่กล้าหายใจออก ฮิวจ์ก็ส่งเสียงนี้ออกมาจากลำคอ

ฟังดูเหมือนหัวเราะ แต่เนื่องจากเสียงนั้นมันสั้นและเยือกเย็นเกินไป จึงไม่มีใครรู้สึกถึงความเมตตาจากมัน

“แจสเปอร์ ไม่เคยมีใครกล้าอวดดีต่อหน้าฉัน แต่ในตอนนี้นายกล้าทำให้ฉันถึงขั้นโกรธถึงขนาดนี้”

ขณะที่พูดอย่างนั้น ฮิวจ์ก็จ้องไปที่แจสเปอร์ด้วยดวงตาเป็นประกายด้วยท่าทางที่ไม่เป็นมิตร

“ฉันจะให้นายนึกภาพตามดูนะ ถ้าฉันมีความบ้าบิ่นที่จะโทรหาคนของฉันมาที่นี่ เพื่อดึงเส้นประสาทที่มือและขาของนายออก และให้เงินหลายหมื่นดอลลาร์กับพวกเขาเพื่อออกจากประเทศไป แล้วสิ่งที่จะรอนายอยู่มันคือ กลายเป็นคนพิการไปตลอดชีวิต”

…

ไม่นานก่อนที่แจสเปอร์และจอห์นจะเดินทางมาถึงโรงแรม

ชายหนุ่มสองคนในสำนักงานของจอห์นกำลังรอให้การซื้อขายเริ่มต้นขึ้น

เมื่อถึงเวลาพวกเขาสลัดความลังเลทิ้งไป นิ้วของพวกเขาก็เลื่อนผ่านแป้นพิมพ์ในทันที และพวกเขาก็เริ่มทำสิ่งที่จอห์นบอกให้พวกเขาทำก่อนหน้านี้

ในเวลาต่อมา บริษัทเอได้รับการอัดฉีดเงินสดสองพันล้าน

โซนี่เป็นหุ้นขยะในสายตาของนักลงทุนหุ้นจำนวนมาก

วินาทีก่อนที่การซื้อขายจะเริ่มขึ้น ราคายังคงทรงตัวและสมเหตุสมผล

นักลงทุนหุ้นจำนวนมากที่ติดตามข่าวนี้ ได้รับข่าวเกี่ยวกับคนประสานงานที่กำลังหลอกลวงอยู่ ว่ามันจะมีการเพิ่มขึ้นอย่างมากในไม่ช้านี้

เมื่อพวกเขากำลังพิจารณาว่าจะซื้อดีไหม ในวินาทีถัดมา ราคาของหุ้นก็ดิ่งลง