บทที่ 112

ทุกคนบนโต๊ะหน้าแดงเมื่อได้ยินสิ่งที่จอห์นพูด ไม่มีใครกล้าโต้เถียงเขา

“แจสเปอร์ แกจะต้องไม่ตายดี!”

เมื่อเขาคิดว่าตำแหน่งสูงและความมั่งคั่งอันยิ่งใหญ่ของเขาจะจบลงที่นี่ในวันนี้ และสิ่งที่รอเขาอยู่ก็คือการเข้าไปอยู่ในคุก ฮิวจ์ก็เสียสติไปโดยสมบูรณ์

เขากระโจนใส่แจสเปอร์ราวกับสุนัขบ้า และดูราวกับว่าเขาอยากจะลากแจสเปอร์ลงไปกับเขา

อย่างไรก็ตาม แจสเปอร์ยืนอยู่ตรงที่ของเขาโดยไม่เคลื่อนไหว

เป็นเพราะเจ้าหน้าที่ฝ่ายหนึ่งที่เฝ้ารอและมองทุกการเคลื่อนไหวอย่างจดจ่อได้พุ่งเข้าใส่ฮิวจ์ลงไปที่พื้นทันที

"พาเขาออกไป!" หัวหน้าโบกมือ และด้วยเหตุนี้ ฮิวจ์จึงถูกพาตัวไปในขณะที่เขาตะโกนสาปแช่งอย่างต่อเนื่อง

ขณะที่เสียงของฮิวจ์ไปไกลขึ้นเรื่อย ๆ เจ้าหน้าที่ก็จับมือแจสเปอร์และกล่าวว่า “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ขอบคุณสำหรับข้อมูลของคุณ ถ้าไม่เช่นนั้น พวกเราคงไม่สามารถจับตัวเขาได้อย่างง่ายดายแบบนี้”

“ในฐานะพลเมือง ผมควรให้ความร่วมมือและช่วยเหลือครับ” แจสเปอร์กล่าวด้วยรอยยิ้ม

เจ้าหน้าที่แสดงรอยยิ้มบนใบหน้าที่ไร้อารมณ์ของเขา จากนั้น เขาพูดอย่างจริงจังว่า “เราจะสนับสนุนธุรกิจที่ถูกกฎหมาย และในขณะเดียวกัน เราจะจัดหาสภาพแวดล้อมที่ดีที่สุดให้กับพวกคุณด้วย เราจะไม่ยอมให้มีอะไรที่ผิดกฎหมายเกิดขึ้นครับ”

แจสเปอร์พยักหน้าและกล่าวว่า “ตามที่ควรจะเป็นครับ”

“ผมอยู่ได้ไม่นาน ผมขอตัวก่อนครับ” หลังจากเจ้าหน้าที่พูดแล้วเขาก็รวบรวมทีมและจากไป

หลังจากที่พวกเขาจากไป แจสเปอร์ก็หันกลับไปมองที่โต๊ะ

มีประมาณแปดถึงเก้าคนที่โต๊ะ แม้ว่าฮิวจ์เจ้าบ้านจะไม่กลับมาอีก แต่ก็ไม่มีใครกล้าออกไปก่อนที่แจสเปอร์จะพูดอะไร

ด้วยเหตุนี้ แจสเปอร์จึงเดินไปที่ที่นั่งของฮิวจ์นั่งอยู่ก่อนจะจากไปท่ามกลางความเงียบสงัด

เขาเอาแขนพาดหลังเก้าอี้และมองดูใบหน้าของทุกคน จากนั้นเขาก็หัวเราะเบา ๆ "คุณกำลังรออะไรอยู่? กินต่อได้เลยถ้าพวกคุณยังหิว แต่ถ้าอิ่มแล้วก็ออกไปได้ครับ”