บทที่ 113

“คุณเลน ฮิวจ์เป็นคนที่เด็ดขาดและบ้าอำนาจ เราทุกคนจึงมีความอึดอัดที่ไม่สามารถพูดออกมาได้ แต่ตอนนี้คนร้ายได้รับการลงโทษแล้ว พวกเราจะประพฤติตัวดีอย่างแน่นอน”

มีคนยืนขึ้นและพูดด้วยรอยยิ้ม

คำพูดของเขาได้รับการยอมรับจากผู้คนมากมาย

แจสเปอร์ไม่ได้เก็บเอามาคิดว่าชายผู้นี้จริงใจหรือไม่

บ่อน้ำของเมืองนี้เล็กเกินไปที่จะรองรับการเติบโตและการพัฒนาของเขา

คนเหล่านี้จะถูกลิขิตให้อยู่ในโลกที่แตกต่างจากเขาในอนาคต

"ผมต้องไปแล้วครับ"

แจสเปอร์โบกมือและออกจากห้องกับจอห์น

ที่ล็อบบี้โรงแรม แจสเปอร์ถามจอห์นว่า “คุณต้องการให้ผมหาคนมาดูแลเกี่ยวกับการขอสินเชื่อของคุณไหม?”

จอห์นพูดอย่างรวดเร็วว่า “ไม่ต้องแล้วครับ ตอนนั้นมันเป็นเรื่องยาก เพราะฮิวจ์กำลังมองดูผมอยู่ แต่ตอนนี้เขาพ่ายแพ้แล้ว ผมมีโอกาสที่ดีที่จะหนีจากสิ่งนี้ ผมทำงานในวงการนี้มาหลายปีแล้ว และจะมีผู้สูงวัยบางคนชื่นชมผม ยิ่งไปกว่านั้นนี่มันเป็นกับดักครับ”

หลังจากตกลงกันได้แล้ว จอห์นรู้สึกว่าเขาเป็นหนี้แจสเปอร์ก้อนโต เขาไม่มีเรื่องให้กวนใจแจสเปอร์อีกแล้ว

อย่างไรก็ตาม เขามีความกลัวอยู่ในใจ เพราะเขาสามารถสัมผัสได้จากน้ำเสียงของแจสเปอร์ว่าเขาจะดูแลเรื่องนี้ได้อย่างง่ายดาย

จอห์นรู้สึกว่านี่เป็นเรื่องอุกอาจ แจสเปอร์ไปถึงระดับสูงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

แจสเปอร์พยักหน้า จากความทรงจำในชาติที่แล้ว จอห์นสามารถก้าวไปสู่ตำแหน่งรองผู้บริหารของสาขาประจำจังหวัดก่อนจะเกษียณอย่างมีเกียรติและศักดิ์ศรี มันก็เพียงพอแล้วที่จะพิสูจน์ว่ามีบางอย่างในตัวเขา

"ผมไม่รู้จะขอบคุณคุณยังไงดีสำหรับเรื่องนี้ บางทีคุณอาจไม่ต้องการผมแล้วในอนาคต แต่ถ้าคุณต้องการ เพียงแค่บอกผมแล้วผมจะไม่ลังเลที่จะลุยน้ำลุยไฟเพื่อไปพบคุณ!” จอห์นกล่าวอย่างจริงใจ

แจสเปอร์หัวเราะและพูดว่า “ผมไม่ได้ช่วยคุณแค่ต้องการคุณตอบแทนให้ผมในอนาคต ผมแค่รู้สึกว่าคุณต้องมีส่วนเกี่ยวข้องในเรื่องนี้เพราะผมเท่านั้น”

“คุณพูดอย่างนั้นไม่ได้ จากเหตุการณ์นี้ ผมเข้าใจอะไรหลาย ๆ อย่างเลย ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าไม่สามารถพึ่งพาพี่น้องที่ผมดื่มกินด้วยกันในทุกข์ยากด้วยได้” จอห์นส่ายหัวและถอนหายใจด้วยความเศร้า

“เพื่อนยามยากย่อมเป็นเพื่อนแท้” แจสเปอร์กล่าวด้วยรอยยิ้ม

หลังจากจอห์นแสดงความขอบคุณอย่างสุดซึ้งต่อแจสเปอร์ พวกเขาแยกทางกันที่หน้าโรงแรม

หลังจากที่เขากลับถึงบ้าน แซลลี่ถามทันทีที่เธอเห็นแจสเปอร์ “ทำไมลูกถึงกลับมาคนเดียว?”

แจสเปอร์ตอบว่า “เราอยู่ในตัวจังหวัดและมีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นในบริษัทตลอดเลยครับ ครั้งนี้เวนดี้จึงไม่กลับมาด้วยครับ”

“ลูกควรทำงานมากกว่านี้นะ ลูกจะปล่อยให้เวนดี้อยู่คนเดียวที่ทำงาน แล้วลูกกลับบ้านมาคนเดียวได้ยังไง?” แซลลี่ไม่พอใจทันที

“แม่ครับ ผมเป็นลูกของแม่นะ” แจสเปอร์พูดอย่างช่วยไม่ได้

“เวนดี้น่ารักกว่าลูกอีก แม่อยากมีลูกสาวในตอนนั้น แต่ตระกูลเลนนึกถึงเรื่องสืบสกุลและยืนกรานในเด็กผู้ชาย” แซลลี่พูดในขณะที่รู้สึกเสียใจเล็กน้อย

แจสเปอร์นั่งลงบนโซฟาและเห็นกระดาษทิชชู่ยู่ยี่สองสามแผ่นอยู่บนโต๊ะกาแฟ เขาถามด้วยความประหลาดใจว่า “แม่ แม่ร้องไห้เหรอ? เกิดอะไรขึ้นครับ?"

แซลลี่นั่งลงและถอนหายใจ เธอพูดด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย “โรส ปีเตอร์ พวกเขาเสียแล้ว”

“โรส ปีเตอร์? โรส ปีเตอร์ คือใครครับ”

แจสเปอร์ขมวดคิ้วและพยายามค้นหาข้อมูลของคนนี้ในใจ ในหมู่ครอบครัวและเพื่อนฝูงที่ใกล้ชิดกับครอบครัวของเขา

“เธอ!”

แซลลี่ชี้ไปที่โทรทัศน์และถอนหายใจ “เธอเป็นคนที่ยอดเยี่ยมมาก พ่อของลูกและแม่รักการแสดงของเธอมาก นอกเหนือจากการแสดงของคุณโรเบิร์ตแล้ว การแสดงของเธอนั้นยอดเยี่ยมที่สุดเลย”

“ดาราสาวชื่อดัง คุณ โรส ปีเตอร์ อันเป็นที่รักของทุกคน ถึงแก่กรรมเมื่อเช้านี้ด้วยโรคมะเร็งปอด…”