บทที่ 142

เฮนรี่กล่าวพร้อมกับหัวเราะ “แน่นอน เขาไม่เคยเจอกับนายหรอก เขาชื่อ แจสเปอร์ เลน จากในจังหวัด เขาเป็นเทพเจ้าแห่งหุ้นที่ยอดเยี่ยมที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา”

“เทพเจ้าหุ้นจากจังหวัดงั้นเหรอ?”

น้ำเสียงของมิทช์เป็นน้ำเสียงที่ขี้เล่น ราวกับว่าเขาได้ยินคนที่อ้างว่าตัวเองเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งในชนบท

“นี่เพื่อน คนจากตัวจังหวัดรู้วิธีลงทุนในหุ้นด้วยเหรอ?” มิทช์ถามอย่างใจเย็น

“มีครับ แต่น้อยมาก” แจสเปอร์ตอบอย่างใจเย็น

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า …”

มิทช์หัวเราะออกมาทันที

จากนั้นเขาก็โบกมืออย่างสง่างามและพูดว่า “ขอโทษครับ ผมไม่เข้าใจจริง ๆ จากที่ฟังผู้ชายคนนี้อธิบาย”

ในความเห็นของมิทช์ อาจมีผู้คนจากตัวจังหวัดที่รู้วิธีเล่นหุ้นและฉลาดพอที่จะหารายได้ แต่จะมีสักกี่คนที่รู้วิธีลงทุนในหุ้นจริง ๆ คำตอบนั้นมันหายากเป็นที่สุด!

“มันมีอะไรน่าขำขนาดนั้นเหรอครับ?” แจสเปอร์มองมิทช์อย่างสงบ

มิทช์ยักไหล่และพูดอย่างครุ่นคิด “นี่เพื่อน หุ้นของเมืองฮาร์เบอร์ กับหุ้นในตัวจังหวัดต่างกันโดยสิ้นเชิง อย่าคิดว่าความรู้แค่เล็กน้อยของนายจะสามารถอยู่รอดในตลาดหุ้นนี้ได้ พวกนายจากแผ่นดินใหญ๋กำลังล้าหลัง ในความคิดของฉัน นายก็เป็นแค่เด็กเหลือขอจากชนบทของตัวเมืองเท่านั้นเอง!”

เฮนรี่เป็นคนแรกที่เผยอาการที่ไม่น่าพอใจเมื่อได้ยินคำพูดนั้น

ในความเห็นของเขา ณ ตอนนี้ แจสเปอร์เปรียบเสมือนพระเจ้าเมื่อต้องลงมือ มิทช์ไม่เคยมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเฮนรี่ และกับทุกสิ่งที่เขาโพล่งออกมา แล้วตัวตนของฉันในฐานะนายน้อยของตระกูลลอว์มันไม่สำคัญงั้นเหรอ?

'เขาหมายความว่าฉันเป็นคนขี้ขลาด ที่ติดตามเด็กจากชนบทและเรียนรู้จากเขางั้นเหรอ'

“มิทช์ อย่าทำเป็นอวดดีหน่อยเลย เมื่อวานเซนก็เพิ่งพ่ายแพ้อย่างนาอับอาย ด้วยฝีมือของแจสเปอร์!”

มิทช์ยิ้มเยาะ “เซน? นายจะเชื่อไหมว่าเขาก็พยายามทำดีกับฉัน ตอนที่เขาเจอหน้าฉัน”

ขณะที่พูด มิทช์นิ้วชี้ไปที่แจสเปอร์และกล่าวอย่างเย็นชาว่า “อย่าคิดว่านายจะเพิกเฉยต่อการปรากฏตัวของทุกคน เพียงเพราะนายรู้แค่ไม่กี่เรื่อง ในเมืองฮาร์เบอร์มันมีอะไรมากกว่านั้น มันอะไรมากกว่าที่นายคิด และมันไม่ได้ขึ้นอยู่กับใครบางคนจากพื้นที่ชนบทของแผ่นดินใหญ่ด้วย อย่างเช่นนายที่อ้างว่าตัวเองเป็นเทพเจ้าแห่งหุ้น ขนาดฉันยังไม่กล้าประกาศตัวเองว่าเป็นเทพเจ้าแห่งหุ้นเลย แล้วนับประสาอะไรกับนาย?”

ท่าทีของเฮนรี่มืดมน เขาไม่พอใจกับเรื่องนี้ เขาดูเหมือนนายน้อยที่อารมณ์จะระเบิด

อย่างไรก็ตาม เขายังคงอดทนกับมัน ดวงตาของเขาเหลือบมองที่แจสเปอร์