บทที่ 143

ในเวลาต่อมา มิทช์ก็พูดขึ้น

“นี่ พ่อคนแผ่นดินใหญ่ นายเรียกฉันว่าเด็ก แล้วยังบอกว่าฉันแสร้งทำอีกเหรอ?!”

มิทช์จ้องไปที่แจสเปอร์ด้วยสายตาที่มืดมิด ดวงตาของเขาเป็นประกายด้วยชั้นน้ำแข็งที่เย็นยะเยือก

“นายคือแจสเปอร์ใช่ไหม? ดี ดีมาก ฉันชื่นชมความกล้าหาญของนาย นายบอกว่าฉันเด็กและแสร้งทำ งั้นนายมีความกล้าที่จะเดิมพันกับฉันไหมล่ะ?

“งั้นตอนนี้ เอาเงินสดออกมา 100 ล้าน ภายในหนึ่งวัน ก่อนบ่ายโมง เราจะมาดูกันว่าใครจะทำเงินได้มากที่สุด”

มิทช์จ้องไปที่แจสเปอร์และกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ไอ้เด็กบ้านนอก วันนี้ฉันจะให้นายรู้ว่า เหนือฟ้ายังมีฟ้า!”

หลังจากเหลือบมองดูแอนนาที่อยู่ข้าง ๆ มิทช์ก็ตระหนักว่าแอนนาไม่ได้ดูเหมือนเธอถูกมนต์สะกดจากการกระทำของเขาเท่านั้น แต่เธอยังแสดงสีหน้าราวกับว่าเธอเป็นห่วงแจสเปอร์ด้วย นั่นทำให้มิทช์โกรธจัด

“แจสเปอร์ อย่าไปพนันกับเขา”

แอนนามาอยู่เคียงข้างแจสเปอร์ เธอไม่ยอมให้แจสเปอร์เห็นด้วยหลังจากถูกยั่วยุ

นอกจากชื่อเสียงของมิทช์แล้ว เขายังมีผลงานที่ยอดเยี่ยมอีกด้วย แอนนาคิดว่าแจสเปอร์อาจไม่มีโอกาสชนะมิทช์

"ไปกันเถอะ พาฉันไปช็อปปิ้ง ตกลงไหม?”

ด้วยความระมัดระวังอย่างยิ่ง แอนนาจึงให้เหตุผลแจสเปอร์ที่จะออกจากตรงนั้น

อย่างไรก็ตาม เธอไม่ได้ตระหนักว่าเพราะความห่วงใยและการกระทำของเธอที่เข้าข้างแจสเปอร์ มันทำให้ความหึงหวงและความโกรธภายในใจมิทช์แทบระเบิด

มิทช์จ้องไปที่แจสเปอร์และพูดอย่างเย็นชาว่า “ถ้านายไม่กล้า ก็คุกเข่าลง แล้วกระแทกหัวของนายลงกับพื้น และยอมรับความผิดของนายซะ แล้วก็ไสหัวกลับเมืองนายไปซะ และทำตัวไร้ค่าต่อไป!

“ทำไมนายไม่หัดส่องกระจกซะบ้าง? นายเป็นแค่พวกบ้านนอก กลับไปใช้ชีวิตยากจนที่หมู่บ้านของนายเถอะ กล้าดียังไงมาช่วยแอนนา? และมีสิทธิ์อะไรที่จะอยู่ใกล้เธอ?”

“มิทช์ นายพูดจบแล้วใช่ไหม?”

แอนนาหันกลับมามองมิทช์อย่างไร้ความรู้สึก

มิทช์สูดหายใจเข้าลึก ๆ ระงับความริษยาที่อยู่ภายในตัวเขา เขาไม่ได้ตอบคำถามของแอนนา เขาจ้องไปที่แจสเปอร์เท่านั้น