บทที่ 144

"รางวัลงั้นเหรอ?"

มิทช์ตกตะลึงและอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาราวกับว่าแจสเปอร์ทำให้เขาหัวเราะ

“เฮ้ ไอ้คนน่าสมเพช รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร? นายกำลังพูดกับฉันเรื่องรางวัลงั้นเหรอ?

“เอาล่ะ พูดมา นายต้องการเดิมพันอะไร”

“มันง่ายมาก คนที่แพ้จะคลานไปรอบ ๆ ห้องโถงของศูนย์เทรดดิ้ง!” แจสเปอร์กล่าวอย่างเย็นชา

ทันทีที่แจสเปอร์กล่าว อย่าว่าแต่มิทช์เลย เฮนรี่ที่ตั้งตารอที่จะได้เห็นแจสเปอร์ขึ้นแสดงก็ต้องประหลาดใจ

สำหรับคนรวยอย่างพวกเขา ความศักดิ์ศรีมีค่ามากกว่าเงิน

'การเดิมพันของแจสเปอร์มันเหมือนการขูดศักดิ์ศรีของมิทช์และขยี้มันอย่างแรง'

มันเป็นหลักการเดียวกัน ถ้าแจสเปอร์แพ้เดิมพัน ในอนาคตเขาก็อาจจะต้องเลิกสุงสิงในเมืองฮาร์เบอร์

ในขณะนั้น แจสเปอร์กล่าวเดิมพันโดยไม่ฟังใครเลย พี่น้องลอว์ไม่สามารถแสดงความคิดเห็นใด ๆ ได้

มิทช์ เขาจ้องมองแจสเปอร์ราวกับว่าเขาต้องการเริ่มต้นสิ่งใหม่ ๆ และทำความรู้จักกับคนตรงหน้าเขาอีกครั้ง

มิทช์จึงยิ้มอย่างเย็นชาและกล่าวว่า “ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าพวกคนเมืองอย่างนายไปเอาความมันใจมาจากไหน”

“เอาล่ะ ในเมื่อนายยืนยันที่จะขุดหลุมศพฝังตัวเอง งั้นฉันจะจัดให้”

หลังจากพูดจบ มิทช์ก็หัวเราะอย่างเย็นชาและพูดกับแอนนาต่อไปว่า “แอนนา วันนี้ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นด้วยความสามารถของผม ว่าคนเมืองที่ชื่อแจสเปอร์คนนี้ เป็นเพียงนักต้มตุ๋น รอจนบ่ายโมง เขาจะได้คลานไปรอบ ๆ ศูนย์เทรดดิ้ง”

แอนนามองไปที่มิทช์และพูดอย่างใจเย็นว่า “คุณทำให้ฉันรู้สึกว่ามันไร้สาระ”

ท่าทีของมิทช์แสดงให้เห็นว่าเขาตกตะลึง เขากัดฟันและจ้องไปที่แจสเปอร์ก่อนจะพูดอย่างเย็นชาว่า “ไม่ว่านายจะเคยหลอกแอนนาด้วยวิธีไหนก็ตาม นายมันเป็นแค่ไอ้บ้านนอก ฉันจะให้บทเรียนที่นายจะไม่ลืมเลยแหละ”

หลังจากพูดจบ มิทช์ก็เงยหน้าขึ้นและมองไปที่จอยักษ์

แจสเปอร์ยักไหล่แล้วนั่งลงบนโซฟา เขาหยิบโค้กเย็นที่ศูนย์แลกเปลี่ยนนำมาให้ และดื่มอย่างเพลิดเพลิน จากนั้นก็หยิบนิตยสารขึ้นมาอ่านและพลิกดูอย่างตั้งใจ