บทที่ 158

แอนนา ลอว์คือใคร?

เธอเป็นที่ยอมรับว่าเป็นสุภาพสตรีที่สวยที่สุดในแวดวงชั้นสูงของเมืองฮาร์เบอร์

เธอเป็นแก้วตาดวงใจของผู้อาวุโสลอว์

จำนวนคนที่ต้องการเดทกับเธอสามารถตั้งแถวแถวหนึ่งแถวยาวจากท่าเรือวิคตอเรียถึงอ่าวคอสเวย์!

พวกเขาทั้งหมดล้วนเป็นลูกชายของตระกูลเศรษฐีด้วยเช่นกัน

อย่างไรก็ตาม พวกเขาต่างได้ยินเรื่องนี้จากเฮนรี่ ลอว์งั้นเหรอ?

นักข่าวที่ถามคำถามก่อนหน้าดูเหมือนจะคิดว่าพวกเขาพบเรื่องดี ๆ แล้ว แต่ในเวลาที่พวกเขาต้องการจะถามคำถามอื่นอีก เฮนรี่ได้เดินจากไปเรียบร้อยแล้ว

สุดท้ายแล้วเขาจึงเป็นอิสระจากแสงไฟจากกล้องถ่ายภาพเมื่อเขาเดินพ้นพรมแดงและเข้าสู่โรงแรม

อย่างไรก็ตาม การเข้าสังคมตามมาด้วยความเจ็บปวดอย่างหนึ่งเช่นกัน

ความแตกต่างระหว่างกลุ่มต่าง ๆ นั้นชัดเจนเป็นพิเศษในงานแสดงปาหี่เช่นนี้

สีตระกูลยักษ์ใหญ่แยกเป็นกลุ่มของตัวเอง และไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้าร่วม

เมื่อทั้งสี่ตระกูลยักษ์ใหญ่จบการพบปะทางสังคมแล้ว พวกเขาจะแยกตัวออกไปเพื่อมองหาเหล่าผู้ที่เป็นผลดีต่อตระกูลของพวกเขา

แวดวงคู่แข่งจะแยกออกจากันอย่างชัดเจน

อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าคุณเป็นใคร คุณใส่หน้ากากยิ้มให้กับทุกคน

ผู้คนหน้าใหม่ ๆ แสดงตัวขึ้นอย่างต่อเนื่องต่อหน้าแจสเปอร์ในขณะที่แอนนายังอยู่ข้าง ๆ เขา

พวกเขาสนใจแจสเปอร์อย่างชัดเจน อย่างไรก็ตาม มันดูไม่ถูกต้องเท่าไหร่ที่พวกเขาตั้งคำถาม

อย่างไรก็ตาม แจสเปอร์รู้สึกได้ถึงความสนใจของฝูงชนกำลังเคลื่อนมาที่เขาขณะที่ชื่อของเขาได้แพร่ออกไปทั่วทั้งสถานที่จัดงาน

“นายท่านบอยลี่คะ ฉันได้ยินมาว่าภรรยาของคุณท้อง เราจะรอคำเชิญของคุณเมื่อลูกของคุณคลอดนะคะ” แอนนากล่าวขณะที่ยิ้มให้กับหัวหน้าของตระกูลบอยลี่

ชายคนนั้น ผู้ซึ่งอายุมากกว่าหลายปี หน้าแดงขณะที่เขาหัวเราะและพูดว่า “แน่นอนครับ แน่นอน ผมมั่นใจเลยครับว่าคุณจะได้รับอีเมลอย่างแน่นอน”

หลังจากรอบของการทักทาย แจสเปอร์ได้รู้จักผู้คนมากมายและมากไปกว่านั้นคือผู้คนต่างรู้ชื่อของเขาแล้วในตอนนี้

ไม่มีใครว่ามันเริ่มขึ้นจากตรงไหน แต่ข่าวของแจสเปอร์เมื่อสักครู่ได้กระจายผ่านฝูงชนราวกับโรคระบาด

“มิสเตอร์เลน คุณคือคนที่ซื้อบริษัทของเราในตลาดหุ้นในวันนั้นใช่ไหม?” เคย์เดนถามขณะที่มองดูแจสเปอร์ด้วยความประหลาดใจ

แจสเปอร์ยิ้มและพูดว่า “ผมไม่คิดเลยว่านั่นจะทำให้คุณประหลาดใจเลย มิสเตอร์แลงดอน”

“จำนวนหุ้นที่คุณถืออยู่ตอนนี้ทำให้คุณมีสิทธิ์เข้าสู่บอร์ดผู้บริหาร กฎบัญญัติไว้ว่าคุณต้องได้รับการแจ้งเตือนในการประชุมครั้งถัดไปของบริษัทกับบอร์ดผู้บริหารคนอื่น ๆ” เคย์เดนกล่าวขณะที่ยิ้ม

แจสเปอร์กล่าวกับรองนายน้อยแลงดอน ผู้ซึ่งเป็นสุภาพชน “ในฐานะผู้ลงทุนคนหนึ่ง ผมแค่มองในแง่ดีเรื่องอนาคตของบริษัทของคุณและปรารถนาที่จะทำกำไรในขณะที่ผมยังทำได้ ผมไม่คิดว่าผมจะเป็นที่ต้องการในการประชุมของบริษัทกับบอร์ดบริหารคนอื่น ๆ นะครับ”

เคย์เดนยิ้มอย่างมีเลศนัยขณะที่พูดว่า “ผมต้องขอชื่นชมที่คุณมีรสนิยมที่ดี มิสเตอร์เลน”

บทสนทนาของพวกเขาราวกับว่าสงบเรียบร้อย แต่มีวาระซ่อนเร้นอยู่ข้างใน

เคย์เดนรู้สึกกังวลเกี่ยวกับเจตนาของแจสเปอร์ที่อาจกำลังจะยึดครองบริษัทของเขา ถ้าเป็นแบบนั้นจริง เขาทั้งสองคงต้องสู้กันให้ตายไปข้างหนึ่ง แต่แจสเปอร์ไม่ได้สนใจอะไรเลยในธุรกิจของตระกูลแลงดอน และเขาก็มั่นใจที่จะให้คำอธิบายอย่างสัตย์จริง

ความซื่อสัตย์ของเขาทำให้เขาได้รับความชื่นชมจากเคย์เดนตอบแทน

“นี่เป็นนามบัตรของผม ไว้คุณมีโอกาสแล้วเรามาคุยกันอีกครั้งเถอะ” เคย์เดนยิ้มขณะที่ยื่นนามบัตรให้แจสเปอร์

“แน่นอนครับ”

แจสเปอร์ที่กำลังยิ้ม รับนามบัตรจากเคย์เดนและยื่นของเขาให้กลับไป