บทที่ 168

ทุกคนรู้ดีว่าถ้าเพชรสีชมพูนี้ถูกนำมาประมูลอย่างเป็นทางการ มันจะสามารถขายในราคาที่สูงมากกว่านี้

สายตาและท่าทีของทุกคนเปลี่ยนไปอย่างทันที พวกเขามองที่แจสเปอร์ราวกับเขาเป็นเทพเจ้าองค์หนึ่ง

เขาเป็นคนแบบไหนที่สามารถมีข้อมูลเชิงลึกที่แม่นยำและเฉียบแหลมเช่นนี้?

เขารู้ความลับของหัวใจเทพธิดาได้อย่างไร?

“ผมได้มอบมันให้กับแอนนาแล้ว มันไม่ใช่ของขาย” แจสเปอร์กล่าวอย่างจริงจัง

ด้วยประโยคนั้น เขาได้ปฏิเสธอย่างหนักแน่นกับโอกาสที่จะทำกำไรกว่า 200 ล้านฮาร์เบอร์ดอลลาร์

ท่าทีทางสีหน้าของแจสเปอร์นั้นเงียบสงบและไม่ต่างไปจากเดิมซึ่งดูเหมือนกับเขาเพิ่งจะปฏิเสธไข่ตุ๋นที่นำมาเสิร์ฟให้ในช่วงมื้อเช้า

“นั่นมันช่าง...น่าเสียดาย”

ประธานรู้สึกใจสลาย เขาคืนเพชรสีชมพูให้กับแอนนนา เขาไม่มีทางเลือกอื่น ถ้าแจสเปอร์ไม่ปรารถนาที่จะขายมัน มันก็เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะฉกมันไปใช่ไหม?

แอนนาจ้องดูเพชรสีชมพูในมือของเธออย่างตะลึงงัน ทันใดนั้นเอง เธอพบว่าตัวเองกำลังเผชิญกับการกลืนไม่ได้คายไม่ออกเล็กน้อย

“นี่มันมีค่ามากเกินไปค่ะ!”

แอนนาอยากที่จะคืนเพชรสีชมพูให้กับแจสเปอร์

ถ้ามันเป็นแค่หัวใจเทพธิดา แอนนาคงกล้าที่จะรับมันไว้เป็นของขวัญแม้ว่าแจสเปอร์ได้ซื้อมันในราคากว่า 100 ล้านฮาร์เบอร์ดอลลาร์ก็ตาม

อย่างไรก็ตาม มูลค่าของเพชรสีชมพูนี้ยังไม่สามารถประเมินได้อย่างแม่นยำเลยในตอนนี้ ที่สำคัญที่สุด ช่างเป็นเพชรสีชมพูที่บริสุทธิ์และสมบูรณ์แบบเกินกว่าใคร ๆ จะซื้อมันได้

แม้แต่คนอย่างแอนนา ลอว์เองก็คิดว่ามันมีมูลค่ามากเกินไป

“ผมหมายความแบบนั้นตอนที่ผมบอกคุณว่ามันคือของขวัญของคุณนะ”

แจสเปอร์หัวเราะคิกคักเล็กน้อย ตรงข้ามกับความตกตะลึงทางสีหน้าของทุกคน เขายังคงไม่สะทกสะท้าน

อนิจจา เขาได้ตามหามันในทุกข่าวเกี่ยวกับเพชรในอดีตชาติของเขา อย่างไรก็ตาม เขาทำได้แค้ชื่นชมมันจากหน้าจอคอมพิวเตอร์

เท่านั้น

“ในความเห็นของผมนะ ชายคนหนึ่งควรจะภูมิใจมากกว่าที่เอาชนะรอยยิ้มของหญิงงามเมื่อเทียบกับการหาเงินก้อนโต” แจสเปอร์กล่าวขณะที่ยิ้มอย่างมีนัยยะ

หลังจากที่ได้จดจำคำพูดของเขา ผู้หญิงในห้องโถงงานทุกคนต่างมองไปที่แจสเปอร์ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป

ไม่มีแม้ชายคนไหนที่เทียบเคียงกับพรสวรรค์ในปัจจุบันของแจสเปอร์ได้