บทที่ 197

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เขารู้สึกผิดเล็กน้อย หลังจากได้ยินความสำเร็จที่ผ่านมาของแจสเปอร์ และวิธีที่ผู้อาวุโสลอว์ได้ดำเนินการไปแล้ว

“ถ้าเป็นกรณีนี้ ผมคิดว่าคำแนะนำของคุณลอว์นั้นสมเหตุสมผล”

เจ้าหน้าที่ปาดเหงื่อออกจากหน้าผาก และนึกถึงการประนีประนอม

“ทุกคนพยายามปกป้องเศรษฐกิจของเมืองฮาร์เบอร์ ดังนั้น จึงไม่จำเป็นต้องทำให้ตึงเครียดมากนัก ทำไมเราไม่ปล่อยให้แจสเปอร์เป็นผู้นำภารกิจในครั้งนี้ล่ะ? ยังไงก็ตาม เจค ในฐานะตัวแทนของรัฐบาล คุณก็ควรไปพร้อม ๆ กัน ถ้าแจสเปอร์รับมือไม่ไหว คุณก็ช่วยเขาได้เหมือนกัน”

แผนกอบกู้ตลาด 100,000 ล้านนี้ ได้รับทุนจากสี่ครอบครัวเศรษฐีและรัฐบาล ดังนั้นไม่ว่าใครจะเป็นผู้นำ สี่ตระกูลที่ร่ำรวยหรือรัฐบาลจะขอให้ใครซักคนคอยเฝ้าระวังอย่างแน่นอน

ในกรณีนี้ แซคคารีไม่มีความคิดเห็นใด ๆ

“เอาล่ะ ฉันอยากจะเห็นว่าเจ้าทึ่มจากแผ่นดินใหญ่คนนี้จะมีฝีมือขนาดไหนกันเชียว!” เจคพูดพร้อมหัวเราะอย่างเย็นชา

เขาไม่ได้สวนทางกับสิ่งที่ตระกูลลอว์ต้องการ แต่ก็ดูถูกเหยียดหยามคนที่มาจากแผ่นดินใหญ่ที่ชื่อแจสเปอร์อย่างแท้จริง

เขาเป็นเพียงคนบ้านนอกจากแผ่นดินใหญ่ แล้วเขาจะมีความรู้ หรือประสบการณ์อะไรบ้าง? แจสเปอร์กล้าดียังไงมาขโมยโอกาสการกอบกู้ตลาดครั้งนี้ไปจากเขา?

เริ่มแรก เขาต้องการใช้โอกาสในการกอบกู้ตลาดนี้ เพื่อทำให้ชื่อเสียงของเขาดีขึ้น และเพื่อให้ธุรกิจของเขามีอนาคตที่สดใส

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ทุกอย่างได้ลงท่อระบายน้ำไปหมดแล้ว

เจครู้สึกเจ็บใจ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา แซคคารีก็กลับบ้าน และมีคนติดตามมาด้วย คือเจคและเจ้าหน้าที่สองสามคนจากรัฐบาลของเมืองฮาร์เบอร์

“แจสเปอร์ นี่คือ เจค คัลเลน ผู้ค้าหุ้นมืออาชีพอันดับหนึ่งในเมืองฮาร์เบอร์ เขาเพิ่งกลับมาจากวอลล์ สตรีท ตอนแรกรัฐบาลวางแผนจะขอให้เขาเป็นผู้นำกอบกู้ตลาด แต่ฉันแนะนำนายแทน”

แซคคารีเตือนแจสเปอร์อย่างเป็นกลาง จากนั้นเขาก็ตบไหล่และพูดด้วยเสียงเบา ๆ ว่า “เขาไม่มีอะไรเลยสำหรับฉัน เมื่อเทียบกับนาย นายไม่จำเป็นต้องปฏิบัติต่อเขาเหมือนเพื่อนมนุษย์ก็ได้”

แจสเปอร์เกือบจะหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายของแซคคารี

“นายคือแจสเปอร์ใช่ไหม?”

เจคหรี่ตาลงและพูดพร้อมกับหัวเราะอย่างเย็นชา

"คุณคัลเลน สวัสดีครับ” แจสเปอร์พยักหน้าและกล่าวอย่างสุภาพ

ในทางกลับกัน คิ้วของเฮนรี่กระตุกที่ข้างหนึ่ง แม้ว่าเขาจะไม่ได้ยินสิ่งที่พ่อพูดกับแจสเปอร์ แต่สีหน้า แววตา และน้ำเสียงของเจค…