บทที่ 212

เมืองฮาร์เบอร์เพิ่งประสบกับวิกฤตการณ์ทางการเงิน ขณะนี้ท้องฟ้าแจ่มใสและมีแดดจัด ตึกระฟ้าตั้งอยู่สูงภายใต้ท้องฟ้าสีคราม แต่ละชั้นสว่างไสว และผู้คนมากมายเดินไปมาตามถนนด้านล่าง รถก็วิ่งสวนทางกัน ทุกอย่างดูมีชีวิตชีวามาก “คุณไม่อยากยืนอยู่บนจุดสูงสุดของเมืองนี้และชื่นชมความงามจากบนนี้เหรอ?” แจสเปอร์กล่าว

เจคมองดูด้านหลังแจสเปอร์และเลิกคิ้ว เขาต้องยอมรับว่าในขณะนั้น เขารู้สึกทึ่งกับความงามที่แจสเปอร์พูดถึงจริง ๆ

'ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของเมืองฮาร์เบอร์เหรอ? นั่นจะเป็นเกียรติอย่างใหญ่หลวง

'นั่นจะทำให้บรรพบุรุษของฉันภูมิใจในตัวฉัน!'

นั่นยังเป็นเป้าหมายที่ทำให้เจคพยายามต่อไป เพียงแต่ว่าเป้าหมายอยู่ไกลและยากเกินไปสำหรับเขาที่จะไปถึง นอกจากจะเพ้อฝันเกี่ยวกับมันแล้ว เจคไม่กล้าคิดมากไปกว่านั้น

อย่างไรก็ตาม แจสเปอร์ไม่เพียงแต่มีความกล้าที่จะคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขายังโพล่งออกมาด้วย นอกจากนี้ เขายังเคลื่อนเข้าไปหามันด้วย

อย่างน้อยในขณะนั้น ทุกคนในเมืองฮาร์เบอร์ต่างก็รู้จักชื่อแจสเปอร์

“ในโลกธุรกิจไม่มีคำว่าเป็นศัตรูตลอดไป มีเพียงแต่ผลประโยชน์เท่านั้น หากคุณคิดว่ามีการสื่อสารที่ผิดพลาดระหว่างเราก่อนหน้านี้ และสำหรับคุณ มันเป็นอุปสรรคที่คุณไม่สามารถเอาชนะได้ ถ้าคุณออกมาจากเรื่องพวกนั้น ผมให้คำมั่นว่าจะไม่มีใครสามารถหยุดคุณได้”

หลังจากฟังความคิดเห็นของแจสเปอร์ ใบหน้าของเจคก็กระตุก ในที่สุดเขาก็ถอนหายใจและพูดว่า “ก่อนหน้านี้ฉันเป็นคนดูถูกนายตั้งแต่แรก ต่อมานายให้ฉันคุกเข่าและคร่ำครวญถึงนาย บังคับให้ฉันรับนายเป็นเจ้านายของฉัน นั่นไม่ได้ทำให้สิ่งต่าง ๆ เท่าเทียมกันเหรอ?”

"เท่าเทียมเหรอ? ก็อาจจะ"

ความคิดเห็นของแจสเปอร์ทำให้ท่าทีของเจคเปลี่ยนไปอย่างแย่ที่สุด ตั้งแต่วินาทีที่เขามาถึงจุดนั้น คำพูดและการกระทำของแจสเปอร์ทำให้เจคคิดว่าเขาตั้งใจจะแก้ปัญหานี้ อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้คาดหวังให้แจสเปอร์พูดเรื่องนี้หลังจากที่เขายอมจำนนแบบนี้

“สำหรับผม ธุรกิจคือธุรกิจ คุณมีจุดแข็งที่ผมชื่นชมและเป็นสิ่งที่ผมต้องการ นี่คือพื้นฐานของการร่วมมือของเรา มันไม่มีอะไรอื่น ขึ้นอยู่กับว่าคุณต้องการร่วมมือกับเราหรือเปล่า?”

แจสเปอร์หมุนตัวไปรอบ ๆ ริมฝีปากที่โค้งมนในขณะนั้นไม่ต่างจากปีศาจในนิมิตของเจค

เขาคิดไม่ออกเลย 'คนแบบไหนที่จะสามารถแยกอารมณ์ส่วนตัวออกจากเรื่องงานได้?'

แม้ว่าก่อนหน้านี้เขาจะทะเลาะเบาะแว้งกับแจสเปอร์เป็นเรื่องใหญ่โต เขาควรจะคุยกับแจสเปอร์ด้วยจิตวิญญาณที่สงบ เพียงเพราะเขามีความสามารถที่แจสเปอร์ต้องการงั้นเหรอ?

'คนเช่นนี้มีอยู่จริงในโลกนี้เหรอ'