บทที่ 213

ตั้งแต่ยังเด็ก เจคมักถูกห้อมล้อมไปด้วยผู้คนและชื่นชมยินดีเขาเสมอ เขาเติบโตขึ้นมาพร้อมกับฉายาว่าอัจฉริยะ

เขาเป็นเด็กในอุดมคติที่พ่อแม่คนอื่นพูดถึงเสมอ

แม้แต่ในวอลล์สตรีท เขายังถือว่ามีชื่อเสียงตั้งแต่อายุยังน้อย

เหตุการณ์เหล่านั้นได้บ่มเพาะความมั่นใจและบุคคลิกที่ภูมิใจในตัวเองจนเกินเหตุขึ้น

อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ไม่มีใครปฏิเสธได้ว่าความสามารถของเจคนั้นเป็นของจริง

ในช่วงอายุ 20 ปี เขาสามารถสร้างชื่อเสียงให้กับตัวเองในวอลล์ สตรีท ความสามารถแบบนั้นไม่ใช่เรื่องที่จะพบเห็นได้ตามท้องถนนทั่วไป

นอกจากนี้ เจคยังมีสติปัญญาที่ฉลาดเกินคน

หลังจากออกจากคฤหาสน์ของตระกูลลอว์แล้ว แม้ว่าเขาจะอารมณ์เสียและลำบากมาก เขาก็ใช้เวลาสงบสติอารมณ์ หลังจากมองย้อนกลับไปที่ความผิดพลาดของเขา เขากลับมาเห็นวิธีการซื้อขายของแจสเปอร์

เขาต้องยอมรับว่าถ้าเขาเป็นคนลงมือเอง ตลาดหุ้นในเมืองฮาร์เบอร์อาจพังลงก็เป็นได้

เจคไม่เต็มใจที่จะยอมรับด้วยวาจา แต่ลึก ๆ ในใจเขา เขารับรู้เรื่องนี้ได้อย่างชัดเจน

ตามโมเมนตัมของตลาด การมองหาการลงทุนดังกล่าวจะต้องได้รับผลกำไรอย่างน้อย 15% เท่านั้น จึงจะถือว่าเป็นบรรทัดฐาน

อย่างไรก็ตาม นั่นเป็นเพียงสำหรับลูกค้ารายย่อยที่มีเงินลงทุนนับล้านเท่านั้น

'2,000 ล้าน...'

พูดตามตรง ข้อเสนอของแจสเปอร์ทำให้เขากลายเป็นหนูตกถังข้าวสารได้เลย

แม้ว่าแจสเปอร์จะไม่โด่งดังในตอนนี้ แต่ถ้าข้อเสนอนี้หลุดออกไปสู่ที่สาธารณะ แน่นอนว่าหมาป่าที่หิวโหยรอตะครุบเหยื่อตัวใหญ่นี้อยู่แล้ว

เจคกัดฟันกรอดและพูดขึ้น “ฉันจะรับข้อเสนอ!”

แจสเปอร์ยิ้มพร้อมตบไหล่เจค และพูดว่า "นี่แหละ สิ่งที่เรียกว่าตัวเลือกที่ดีที่สุด"

“เราจะเซ็นสัญญากันเมื่อไหร่?”