บทที่ 216

เฮนรี่ที่ลุกลี้ลุกลนที่จะสาปแช่ง ไม่ได้แสดงท่าทีหุนหันใด ๆ เขากำลังรอดูว่าการแสดงหรือบทแบบไหนจะออกมาจากปากของแจสเปอร์

แจสเปอร์บอกเล่าความคิดเห็นของเขาออกไปด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่ง สิ่งนี้ทำให้ไลลานีหยุดหายใจไปชั่วขณะ

“ฉันขออนุญาตสอบถามเรื่องส่วนตัวเล็กน้อยนะคะ โดยปกติแล้ว เมื่อคุณผูกมิตรกับใคร คุณมีเกณฑ์ในการเลือกเป็นพิเศษไหมคะ? คุณไม่ได้สนใจถึงตัวตนและสถานะเลยใช่ไหม หรือคนที่จะเข้าไปคลุกคลีกับคุณได้ต้องร่ำรวยและมีฐานะประมาณหนึ่งใช่ไหมคะ?”

“ผมไม่มีเกณฑ์หรอกครับ สิ่งที่สำคัญคือผมสามารถเข้ากับพวกเขาได้ ผมไม่เคยมองถึงความร่ำรวยหรือฐานะเลยเมื่อผมจะผูกมิตรกับใคร เพราะผมรู้ว่าโดยปกติแล้ว คนที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับผมไม่ได้รวยเท่าผมนะ!”

เฮนรี่เห็นสัญญาณและเก็บมันไปคิด เขากำลังรู้สึกเจ็บใจขณะที่เขาเห็นท่าทีที่สงบของแจสเปอร์ ทันใดนั้นเอง เขาเริ่มรู้สึกอิจฉาแจสเปอร์เล็กน้อย ‘เมื่อไหร่ฉันจะเป็นได้เหมือนอย่างแจสเปอร์ ที่โพล่งคำพูดที่แสนเย่อหยิ่งออกไปอย่างไร้ความกังวล?’

“มิสเตอร์เลน คุณช่างคาดหวังสูงในการลงทุนของคุณจังนะคะ ฉันได้ยินมาว่าผลตอบแทนจากลงทุนของคุณครั้งที่แล้วเป็นเรื่องที่น่าตกใจมาก ฉันขอถามหน่อยได้ไหมคะ ว่าคุณรู้สึกกับเรื่องนี้ยังไง?”

“เอิ่ม ผมไม่ได้รู้สึกอะไรมากกับเรื่องนี้ครับ ที่จริงแล้ว เมื่อคุณหาสมบัติอย่างมหาศาลได้ เงินจะกลายเป็นแค่ตัวเลขสำหรับคุณไป”

เมื่อได้ยินแบบนั้น เฮนรี่ที่อยู่ข้าง ๆ เขาและไลลานีรู้สึกถึงความร้อนรุ่มในตัวของพวกเขา...

ไลลานีบังคับตัวเองให้ข่มความรู้สึกในตัวเองไว้ ท่าทีของเธอยังคงสงบขณะที่ดำเนินการสัมภาษณ์ต่อไป

“งั้น ฉันขอถามว่า คุณมีเป้าหมายไหม มิสเตอร์เลน? หรือพูดอีกอย่างหนึ่งคือ คุณเคยคิดไหมว่าวันหนึ่ง คุณจะสามารถได้รับสมญานามของการเป็นชายที่ร่ำรวยที่สุดในประเทศ?

“ไม่ครับ ถ้าคุณยืนกรานถามถึงเป้าหมายของผม ผมคิดว่าอย่างน้อยผมควรจะเป็นชายที่ร่ำรวยที่สุดในโลกมั้งครับ?

ไลลานีพูดไม่ออก

ในครั้งนี้ ทั้งเลลานีและเฮนรี่มีท่าทีเปลี่ยนเป็นมืดมัวอีกครั้ง แม้แต่ไลลานีที่ได้รับการฝึกฝนที่เข้มงวดมากแล้ว ก็ไม่สามารถคงความสงบในการสัมภาษณ์ได้

แม้แต่เฮนรี่ยังยากซื้อยาแก้โรคหัวใจมาเลย!

‘มะ...มนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งกล้าพูดเรื่องแบบนี้ได้เต็มปากเต็มคำขนาดนี้เลยเหรอ?’

‘ในแววตาของเขา การเป็นชายที่ร่ำรวยที่สุดในประเทศไม่ได้เป็นทุกอย่างที่เขาภูมิใจได้หรอกเหรอ?’

ต่อมา ไลลานีทำตามตารางงานอย่างปกติและถามแจสเปอร์อีกไม่กี่คำถามก่อนจะจบการสัมภาษณ์ลง

หลังจากที่ปิดกล้องและการสัมภาษณ์จบลง ไลลานีถอนหายใจออกด้วยความโล่งใจ มันราวกับเธอทำงานใหญ่ได้สำเร็จ

“มิสเตอร์เลน คุณเป็นเศรษฐีที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวมากอย่างไม่ต้องสงสัยคนหนึ่งที่ฉันเคยสัมภาษณ์มาเลย ไม่ได้เป็นหนึ่งในนั้น แต่เรียกว่าคนเดียวเลยก็ได้ค่ะ”

คนทำงานรอบข้างเธอสามารถยืนยันเรานี้ได้

การสัมภาษณ์ได้เสร็จสมบูรณ์หลังจากการถูกตอบโต้กลับอย่างต่อเนื่อง

ไลลานีและชายอีกสองคนออกไป เฮนรี่เช็ดเหงื่อออกและมองไปที่แจสเปอร์ด้วยสายตาแปลก ๆ ก่อนจะถามอย่างเบา ๆ ว่า “นายรู้ตัวไหมว่าตัวเองแสดงได้ดีมากแค่ไหน?”