บทที่ 217

แจสเปอร์จ้องไปที่ชายวัยกลางคนที่มีหัวโตและหูสองข้างที่ใหญ่อย่างสงบ

หลังจากนั้น เขาชายตามองไปที่บัตรผ่านพนักงานที่คอของเขาและพูดอย่างแผ่วเบาว่า “นายเป็นพนักงานของแกลดเนส เอ็นเตอร์เทนเมนต์ มูฟวี่งั้นเหรอ?”

ชายวัยกลางคนยิ้มออกมาในทันทีและพูดว่า “ฉันดีใจที่แกรู้นะ จากนี้ไป แกควรจะทำตัวดี ๆ หน่อยล่ะ และไปยืนข้าง ๆ ซะ อย่าไปสร้างเรื่องอะไรล่ะ แกได้ยินฉันไหม?”

ขณะที่เขากำลังพูด ความโกลาหลก็เกิดขึ้นตรงทางเข้า รถหรูคันหนึ่งได้หยุดอยู่ตรงทางเข้าของบริษัท และทันใดนั้นเอง มีใครบางคนเดินออกมาอย่างระมัดระวังและเปิดประตูรถเพื่อรับใช้คนที่อยู่ข้างในรถ

ฉากนี้เหมือนราวกับว่าผู้บริหารบริษัทได้ปรากฏตัวขึ้น

แจสเปอร์กล่าวอย่างใจเย็นกับชายวัยกลางคนที่มีท่าทีตื่นเต้นทางสีหน้าขณะที่เขาจัดชุดสูท “จากมุมมองของพนักงานบริษัทภาพยนต์อย่างนาย ไม่ว่าคนดังคนไหนจะมีชื่อเสียงมากแค่ไหน พวกเขาก็เป็นแค่คนทำเงินให้กับบริษัท นายต้องเล่นใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ?”

ชายวัยกลางคนชายตามองแจสเปอร์พูดอย่างเหยียดหยามว่า “แกจะไปรู้อะไร? สการ์เลตเป็นเหมือนคนอื่นยังไงเหรอ? ลูกชายของรองประธานบริษัท มิสเตอร์ไวท์กำลังคบหากับเธออยู่ และเธออาจจะกลายเป็นลูกสะใภ้ของรองประธานก็ได้”

“ไอ้ขี้แพ้อย่างแกก็ทำได้แค่เลียหน้าจอแค่นั้น จงลืมเรื่องนั้นไปตลอดชีวิตของแกซะ”

ในตอนนั้น ประตูรถได้เปิดออก คนที่ออกมาคนแรกคือชายหนุ่มที่ตั้งใจสวมสูทที่ถูกตัดเป็นพิเศษเพื่อเขาโดยเฉพาะ ทั้งร่างกายของเขาเปล่งออร่าที่แสนละเอียดละออออกมา เผยให้เห็นตัวตนของนายน้อยของตระกูลเศรษฐีคนหนึ่ง

ชายคนนั้นยิ้มออกมาและเปิดประตูรถอย่างระมัดระวัง หลังจากนั้น ดาราหญิงคนหนึ่งที่มีชื่อเสียงทั่วทั้งรถออกมาจากรถคนนั้น

สการ์เลต เยทส์

การเป็นส่วนหนึ่งของเพอเพิ้ลแฟรี่ได้ผลักดันให้เธอไปสู่จุดสูงในทันทีท่ามกลางเหล่าดาราหญิงของเมืองฮาร์เบอร์

เธอถูกยกย่องว่าเป็นที่คลั่งไคล้ของคนส่วนใหญ่ในกลุ่มคนอายุคราวเดียวกันในทั่วทั้งรัฐ

ในปัจจุบันนี้ สการ์เลตอยู่ในจุดที่มีชื่อเสียงเป็นอย่างมาก ทันทีที่เธอลงจากรถ มีนักข่าวรุมถ่ายรูปของเธอกันอย่างเมามันและแฟนคลับจำนวนมากชูโปสเตอร์และภาพของเธอขณะที่ตะโกนชื่อของเธอไปด้วย

ถ้าไม่ได้รับความช่วยเหลือจากเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในการจัดระเบียบฝูงชน บางทีเรื่องนี้อาจกลายเป็นฉากหนึ่งของหนังที่แสนวุ่นวายก็ได้

เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามหลากหลายของนักข่าว สการ์เลตยิ้มอย่างสุภาพแต่ไม่ได้ตอบคำถามของพวกเขาเลย ภายใต้การคุ้มกันของนายน้อยจากตระกูลเศรษฐีจากที่กล่าวมานี้ พวกเขาตรงเข้าไปในบริษัทเลยทันที

ชายหนุ่มมองไปที่ทางเข้าของบริษัท รู้สึกขยะแขยง เขาทำแม้กระทั่งเบ้ปากในกับนักข่าวที่กำลังกรูกันเข้ามาและพูดพึมพำ “นักข่าวพวกนี้น่ารำคาญเกินไปแล้วนะ”