บทที่ 218

“สวยงามครับ” แจสเปอร์กล่าวอย่างจริงใจ

สการ์เลตยิ้ม เธอหันหลังและกำลังจะเดินออกไป แต่ดันสังเกตเห็นท่าทีขุ่นเคืองทางสีหน้าของทายาทเศรษฐีรุ่นที่สองของตระกูลไวท์ “เอาล่ะ แกไปได้รึยัง?”

“ฉันมาที่แกลดเนส เอ็นเตอร์เทนเมนต์ มูฟวี่เพื่อดูแลเรื่องธุรกิจบางอย่าง ทำไมฉันต้องไปด้วย?” แจสเปอร์ยิงคำตอบกลับ

แม็คแทบจะหัวเราะออกมาดัง ๆ “โถ ไอ้บ้านนอกเอ๊ย ฉันเจอไอ้เวรพวกนี้มาเยอะแล้ว แต่แกนี่ตัวเป้งสุดเลยนะ แกมาที่แกลดเนส เอ็นเตอร์เทนเมนต์ มูฟวี่เพื่อดูแลธุรกิจงั้นเหรอ? แกรู้จริงหรือเปล่าว่าที่นี่คือแบบไหน?”

“ไสหัวไปซะ! หรือไม่งั้นฉันจะโทรเรียกพนักงานรักษาความปลอดภัยให้โยนแกออกไป!”

แจสเปอร์พูดอย่างเยือกเย็นว่า “นายเป็นพนักงานของบริษัทนี้ใช่ไหม?”

แม็คยิ้มเจ้าเล่ห์ขณะที่ตอบกลับว่า “พ่อฉันเป็นรองประธานของแกลดเนส เอ็นเตอร์เทนเมนต์ มูฟวี่ว่ะ!”

“ฉันถามว่า นายเป็นพนักงานของบริษัทนี้ใช่ไหม?”

ท่าทีของแม็คค่อย ๆ ขุ่นเคือง “แกจะไม่ยอมแพ้จริง ๆ จนกว่าจะถูดอัดเข้าที่หน้าเลยเรอะ ห๊า? แกอยากวางท่าสูงส่งและมีอำนาจต่อหน้าฉันทั้ง ๆ ที่แกไม่ได้เป็นงั้นเหรอ? ก็ได้งั้น...”

สการ์เลตที่เห็นสถานการณ์กำลังทวีความรุนแรงขึ้น เธอพูดกับแม็คในทันที “แม็ค ทำไมเราไม่ไปเสียตอนนี้ล่ะคะ? การประชุมบริษัทในวันนี้สำคัญมาก และมิสเตอร์เลนจะเข้าร่วมประชุมด้วยตัวเอง อย่าเสียเวลาไปมากว่านี้เถอะค่ะ”

แม็คจ้องไปที่แจสเปอร์อย่างเยือกเย็นและทนกัดฟัน “ถือว่าวันนี้แกโชคดีไปนะ ไอ้บ้านนอก”

ขณะที่เขาพูด แม็คพูดตรงไปที่ชายวัยกลางคนข้าง ๆ เขาที่กำลังเหงื่อตกพราก ๆ “นี่คือแกลดเนส เอ็นเตอร์เทนเมนต์ มูฟวี่เป็นบริษัทใหญ่บริษัทหนึ่ง ไม่ใช่ใครก็ได้ที่จะเข้ามาที่นี่ แกไม่อยากมีงานแล้วงั้นเหรอ? ถ้าเป็นงั้น ฉันจะบอกให้พ่อไล่แกออกไปทันที!”

“ไม่ ไม่ ไม่ วางใจเถอะครับ มิสเตอร์ไวท์ ผมจะเรียกพนักงานรักษาความปลอดภัยมาไล่มันออกไปเดี๋ยวนี้เลย” ท่าทีของชายวัยกลางคนเต็มไปด้วยความกังวล

แม็คจ้องไปที่แจสเปอร์และเย้ยหยันโดยพ่นลมทางจมูก “ไอ้บ้านนอก เมืองฮาร์เบอร์ไม่ใช่ที่ที่แกจะมาและทำตัวโอ้อวดอหังกาได้นะ จำไว้ ตอนนี้ก็ไสหัวไปซะ!”

ด้วยเหตุนั้น แม็คและสการ์เล็ตได้ออกไปพร้อมกัน

แจสเปอร์ที่มองด้วยสายตาเย็นชาไปที่หลังของแม็ค เดินเข้าไปในตึก