บทที่ 226

เมื่อเปิดหน้าปกไป เนื้อหาการสัมภาษณ์เต็มเป็นที่รู้อยู่แล้วว่าอยู่ในนั้น ยังมีภาพบางส่วนที่ถูกพิมพ์ออกมาที่ถูกถ่ายระหว่างการสัมภาษณ์

เนื้อหาและรูปภาพของนิตยสารระดับมืออาชีพเช่นนี้ถูกออกแบบอย่างพิถีพิถันซึ่งทำให้น่าสนใจที่จะอ่าน

สิ่งที่แจสเปอร์กล่าวค่อนข้างแปลกใหม่เช่นกัน

ยกตัวอย่างเช่น สิ่งที่เขาพูดเกี่ยวกับการเลือกเพื่อน เป้าหมายที่จะเป็นชายที่ร่ำรวยที่สุดในโลกของเขา และอื่น ๆ ไม่มีสิ่งไหนที่เขากล่าวตกหล่นเลย

ในการปรากฏบนนิตยสารทางการเงินที่เข้มงวดและดั้งเดิมเช่นนี้ มันชัดเจนว่า คำพูดของแจสเปอร์น่าสนใจเป็นอย่างมาก

สิ่งที่เป็นเอกลักษณ์ที่จุดของทั้งหมดคือ เฮนรี่ถูกรวมอยู่ในนั้นด้วยเช่นกัน บทพูดของเฮนรี่ทำให้แจสเปอร์สูงขึ้นพอสมควร

ถ้าแม้แต่เฮนรี่ยังชื่นชมว่าแจสเปอร์นั้นโดดเด่นและคิดกับเขาเหมือนเป็นอาจารย์ ใครกันที่จะกล้าบอกว่าแจสเปอร์กำลังไขว่คว้าหาชื่อเสียงและเกียรติยศเท่านั้น?

มากไปกว่านั้น บันทึกของแจสเปอร์คือหลักฐาน วิกฤตการณ์ทางการเงินของเมืองฮาร์เบอร์เพิ่งจะผ่านไปได้ไม่นาน

“ฉันอิจฉามากนะ...”

เฮนรี่ที่อ่านเนื้อหาข่าวแล้ว ยังคงกล่าวอย่างไม่พอใจ

“เมื่อพี่มีความสามารถพอ พี่ก็จะเป็นตัวละครหลักสักวันนึงเหมือนกัน” แอนนากล่าว

เฮนรี่ถอนหายใจและพูดว่า “มันจะต้องเกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็วนี่แหละ!”

“โอ้?” แอนนามองเขา “แน่นอน ฉันจะรอดูนะ”

ผู้อาวุโสลอว์ยิ้มและพูดกับแจสเปอร์ว่า “เธอทำได้ดีมาก แจส แม้ว่าฉันไม่ได้อยู่แถวนี้ ฉันก็รู้ว่าทุกอย่างเป็นยังไง ยอดเยี่ยม! เธอได้พิสูจน์ว่าฉันทำถูกอีกครั้งแล้ว”

แจสเปอร์พูดอย่างจริงใจเป็นอย่างยิ่ง “ถ้าตระกูลลอว์ไม่ช่วยผม ทุกอย่างคงไม่ดำเนินไปอย่างราบรื่นสำหรับผมด้วยเช่นกันครับ”

แจสเปอร์พูดคำเหล่านั้นออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจเขา

ตระกูลลอว์ได้ช่วยเขาหลายอย่างตั้งแต่เริ่ม ทั้งสองฝ่ายไม่ได้เป็นเหมือนพันธมิตรสักเท่าไหร่เพราะว่าทั้งผู้อาวุโสลอว์และแซคคารี มองเขาเป็นเหมือนเด็ก ๆ ของพวกเขาเอง

แจสเปอร์ไม่ได้เป็นคนเนรคุณ เขาจดจำถึงความใจดีและบุญคุณที่พวกเขาแสดงให้กับเขา

ผู้อาวุโสลอว์พูดพลางหัวเราะ “เธอได้ช่วยตระกูลลอว์อย่างมหาศาลด้วยเช่นกัน แซคคารีเล่าให้ฉันฟังว่าเธอช่วยให้ตระกูลลอว์หาเงินได้ถึง 3 หมื่นล้านในครั้งนี้ นั้นเป็นบุญคุณครั้งใหญ่ที่เธอทำเพื่อตระกูลลอว์เลยนะ”