บทที่ 227

แจสเปอร์ไม่ประหลาดใจกับสิ่งที่ผู้อาวุโสลอว์กล่าว

เขาได้คาดการณ์เรื่องนี้ไว้แล้วเมื่อผู้อาวุโสลอว์ส่งเฮนรี่มาให้กับเขา

แน่นอนว่า ในฐานะที่เป็นหนึ่งและลูกชายในรุ่นที่สามที่มีสิทธิ์รับมรดกจากตระกูลลอว์ เฮนรี่จะทำเป็นเล่นไม่ได้

ในอนาคต เขาเรียนรู้ได้อย่างแท้จริง

อย่างไรก็ตาม การปรากฏตัวของแจสเปอร์ได้ทำให้ตระกูลลอว์เปลี่ยนแผนที่วางไว้แต่แรก

ดังนั้น แจสเปอร์จึงไม่ลังเลที่จะตอบรับคำขอของผู้อาวุโสลอว์

“ก็ได้ครับ”

แจสเปอร์ตอบกลับอย่างตรงไปตรงมา

เฮนรี่ถึงกับร้องไห้

“ทำไมนายถึงเชื่อใจฉันมากขนาดนี้?”

นี่เป็นครั้งแรกที่เฮนรี่รู้สึกถึงความใจกว้างของแจสเปอร์

“ผู้อาวุโสลอว์ครับ ถ้าไม่มีทางไหนเป็นไปได้แล้วจริง ๆ งั้นต้องขอให้คุณลุงแซคคารีมีลูกชายอีกคนนะครับ ยังไงเขาก็ยังเด็กอยู่แล้ว... หรือคุณอาจจะให้แอนนาเป็นทายาทแทนก็ได้นะ”

ไม่มีคนปกติคนไหนที่จะกล้านั่งในบ้านของคนอื่น โดยเฉพาะต่อหน้าผู้อาวุโสลอว์ และบอกเขาว่าต้องทำอย่างไร

นี่ถือเป็นข้อห้ามอย่างหนึ่งอย่างแน่นอนในทุก ๆ ตระกูล คนนอกไม่มีสิทธิ์ที่จะออกความคิดเห็นต่อครอบครัวของพวกเขา

อย่างไรก็ตาม แจสเปอร์ได้ทำลงไปแล้วอย่างไม่ได้ตั้งใจ

ไม่ใช่แค่ผู้อาวุโสลอว์จะเก็บมาใส่ใจแล้ว แต่เขายิ่งหัวเราะไปอีกและพูดว่า “เธอนี่ช่างพูดถูกใจฉันซะจริง ฉันจะไปคิดดูนะ”

เฮนรี่ระเบิดออกมา ณ ตรงนั้น

“เชื่อผมสิ ปู่ ผมรู้ผมผิดในตอนนี้ สิ่งที่ผมทำลงไปในอดีตไม่ได้เรื่องอะไรเลยนอกจากใช้เวลาอย่างไรประโยชน์ ผมแค่ใช้ชีวิตไปวันวันอยู่ตลอดเวลา ผมได้กลับใจแล้วและเปลี่ยนตัวเองเป็นคนใหม่...”