บทที่ 30

’แค่ประโยคหรือสองประโยค ข้อตกลงก็เสร็จ?’

ผู้จัดการโจนส์ตกตะลึง

หลังโพล่งความคิดออกไป เขาก็รู้สึกตื่นเต้น หลังจากสิ้นสุดการร่างข้อตกลงทั้งสองฝ่ายลงนามและเซ็น มันก็เรียบร้อย! จากนั้นแจสเปอร์ก็โอนเงิน 17.28 ล้าน เข้าบัญชีของบริษัททันที ซึ่งทำให้ผู้จัดการโจนส์สัมผัสได้ถึงความอุ่นในดวงตาของเขาจากน้ำตา

หากเขาไม่ได้รับเงินกู้หรือขายบ้านไม่ได้ บริษัทจะต้องประกาศล้มละลายอย่างเป็นทางการ อย่างไรก็ตาม ขณะนี้ปัญหาทั้งหมดได้รับการแก้ไขแล้ว! แม้ว่าเขาจะไม่ได้มีรายได้มากนัก แต่อย่างน้อยเขาก็สามารถขายบ้านทั้งหมดที่ธอร์นตัน ปาร์ค ออกไปได้

“คุณเลน คุณเป็นผู้ช่วยชีวิตฉันจริง ๆ !” โจนส์จับมือของแจสเปอร์และพูดอย่างซาบซึ้ง

แม้ว่าจอห์นที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เป็นเพียงผู้สังเกคการณ์ เขาก็อิจฉาเช่นกัน เขานึกถึงเงินเดือนประจำปีมากกว่า 200,000 ดอลลาร์ แม้ว่าจำนวนจะมากกว่าเงินเดือนของคนทั่วไป แต่เมื่อเทียบกับจำนวนเงินของแจสเปอร์แล้ว มันดูเล็กน้อยมาก

แจสเปอร์รู้สึกพอใจมาก เมื่อเขามีรายได้จากคนอื่น ในขณะที่ถูกมองว่าเป็นผู้กอบกู้

แม้ว่าบ้านเหล่านี้จะมีศักยภาพที่จะมีมูลค่าทางการตลาดในอนาคต บริษัทอสังหาริมทรัพย์จะไม่สามารถต้านทานมันได้จนกว่าจะถึงเวลานั้นในประวัติศาสตร์ บริษัทของพวกเขาล้มละลาย หลังจากผ่านไปครึ่งปี คราวนี้แจสเปอร์ได้รับการพิจารณาว่าช่วยพวกเขาได้

ดังนั้นแจสเปอร์จึงทำสิ่งที่เขาคิดว่าถูกต้องโดยไม่เครียด

ในขณะนั้นดิกสันและเจนิสที่เห็นทุกอย่างต่างก็ตกตะลึงจนพูดอะไรไม่ออก

แจสเปอร์พาเวนดี้มาที่ทางเข้าเขามองไปที่เสื้อผ้าแบรนด์ที่ดิกสันและเจนนิสที่สวมอยู่ ก่อนจะ กล่าวด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ว่า “ดูเหมือนว่าการใช้สิ่งของที่มีแบรนด์เพื่อแสดงสถานะจะไม่คุ้มค่า อะไรเลย”

หลังจากพูดเสร็จ แจสเปอร์ก็ออกจากที่นั่นทันทีโดยไม่ได้มองหน้าที่ซีดของพวกเขาทั้งคู่

“คุณไม่ต้องส่งผมกลับหรอก คุณแจ็คสัน พวกเราจะขอลาตอนนี้”

แจสเปอร์ยืนอยู่ข้าง ๆ รถ BMW แจสเปอร์ยิ้มให้จอห์นและกล่าว

จอห์นพูดพร้อมกับถอนหายใจ “คุณเลน เกี่ยวกับฟิวเจอร์สน้ำมันดิบเมื่อคืน...”