บทที่ 37

เซย์เดนยิ้มอย่างโกรธ ๆ “โอเค ไม่มีใครในจังหวัดนี้กล้าพูดกับฉันแบบนี้” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ

“เซย์เดน” ดอว์สันพูด “อย่าทำอะไรวู่วามแบบนั้น นั่งที่ไหนก็เหมือนกัน มานั่งข้างฉันนี่”

แม้ว่าเซย์เดนจะไม่พอใจอย่างมาก แต่ก็ทำได้เพียงระงับความโกรธเอาไว้เพราะดอว์สัน อย่างไรก็ตาม มันก็น่าอายที่ยืนอยู่อย่างนั้น

หลังจากนั่งข้างดอว์สันแล้ว เซย์เดนก็เงยหน้าขึ้นจ้องมองแจสเปอร์

“หยิ่งแบบนี้คงไม่ใช่คนธรรมดา กล้าดียังไงมาพูดกับฉันแบบนั้น? บอกมาสิว่ามาจากครอบครัวไหน?” เซย์เดนถาม

“เลน” แจสเปอร์ตอบห้วน ๆ

“เลน?” เซย์เดนคิด ไม่มีครอบครัวชนชั้นสูงไหนที่มีชื่อว่าเลนในจังหวัดนี้ ถ้าอยู่ที่นี่คงไม่มีใครกล้าพูดกับเขาแบบนั้น เขามาจากต่างประเทศหรือเปล่า?

“เลิกคิดเถอะ ครอบครัวของฉันไม่ได้มีชื่อเสียงหรือรวยมาตั้งแต่แรก เราเป็นแค่ครอบครัวธรรมดา” แจสเปอร์พูดอย่างไม่ใส่ใจ

สีหน้าของเซย์เดนเปลี่ยนไปทันที “นายแกล้งฉันเหรอ?” เขาถามด้วยความโกรธ

“ฉันไปแกล้งนายได้ยังไง?” แจสเปอร์ถามเขา

เซย์เดนมองแจสเปอร์และเยาะเย้ย

“อย่างจองหองนัก ไอ้สารเลว ต้องมีฝีมือ ไม่ใช่ฝีปาก ถึงจะอยู่รอดในสังคม ยโสอย่างนี้ระวังจะเจอกับหายนะไว้แล้วกัน” เขาโกรธเคือง

“วางตัวให้ถูกแล้วไปจากเวนดี้ซะ เธอไม่ใช่คนที่เกิดมาเพื่อคนเลวต่ำต้อยอย่างนาย ทำไมไม่ลองมองดูตัวเองบ้าง?”

“ไปถามคนอื่นดูแล้วจะรู้ว่าแฮงค์เป็นครอบครัวแบบไหน นายมันก็แค่มดสำหรับฉัน” เขาพูดต่อ

"พอได้แล้ว!" เวนดี้ระเบิดออกมา

“เซย์เดน แฮงค์ เราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน ฉันจะคบใครมันก็ไม่ใช่เรื่องของคุณเช่นกัน”

เวนดี้มองเซย์เดนด้วยสีหน้านิ่ง ๆ “คุณหลอกพ่อของฉันให้ลงทุนในภาคการเงิน แล้วเงินหายไปไหนหมด?” เธอถามเขาทันที

เซย์เดนยังคงนิ่งเฉย แต่กลับมีคลื่นซัดกระทบหัวใจของเขา