บทที่ 43

หุ้นที่นักลงทุนรายย่อยเป็นเจ้าของจะเป็นเครื่องเตือนใจว่า หากพวกเขาจบลงด้วยการทำให้เจ้ามือเสียเปรียบและเจ้ามือตัดสินใจที่จะตีตลาดอีกครั้ง ทุกอย่างก็จะจบลงสำหรับทุกคน

ดังนั้น ผู้ค้าปลีกทั้งหมดจึงตัดสินใจขายหุ้นที่ตนมีอยู่ โดยปล่อยให้องค์กรขนาดใหญ่บางแห่งคอยสังเกตการณ์

พวกเขายังไม่รู้ว่าใครเป็นฝ่ายลงทุนที่เพิ่งเข้ามาด้วยเงินทุนกว่าสิบล้านเหรียญ ด้วยเหตุนี้ องค์กรจึงตัดสินใจที่จะระมัดระวังไม่ให้ทำอะไรบุ่มบ่าม

“อีกฝ่ายก็ขึ้นราคาเช่นกัน คุณแฮงค์ แปลกนะ คิดว่าเขาจะทิ้งราคาหุ้นไปเสียอีก”

คำพูดจากปลายสายทำให้เซย์เดนขมวดคิ้ว

“ดูเหมือนว่าพวกมันกำลังพุ่งเป้ามาที่ฉัน”

เซย์เดนขมวดคิ้ว “พวกนั้นกำลังสะสมหุ้น!”

“80 ล้านจะหมดในเวลาไม่นานถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป คุณแฮงค์ เราต้องคิดแผนแล้ว”

“แม่งเอ๊ย!”

เซย์เดนระงับความโกรธ นอกจาก 600 ล้านแล้ว ยังมีอีก 80 ล้านที่เป็นเงินส่วนตัว มันเป็นปัญหาแน่ถ้าเสียเงินนี้ไป

เซย์เดนกวาดสายตาไปที่ด้านล่างขวาของจอ ซึ่งเป็นนาฬิกา เขาขมวดคิ้ว “ฉันจะโอนไปอีก 14 ล้าน ไม่ว่าจะทำอะไรอยู่ ฉันอยากให้รออีก 27 นาทีจนกว่าตลาดจะปิด แล้วเราค่อยจัดการเรื่องนี้พรุ่งนี้ตอนเช้าที่ตลาดเปิดอีกครั้ง”

เซย์เดนวางสายและถอนเงินออกไป 14 ล้านดอลลาร์โดยโอนเงินเข้าบัญชีหลักทรัพย์

เซย์เดนอยากจะร้องไห้เมื่อเห็นราคาหุ้นของมังกรสวรรค์เพิ่มขึ้น

เขาทำได้เพียงอธิษฐานขอให้บุคคลลึกลับคนนี้ไม่มีเงินมากไปกว่านี้และถอยกลับไป

ขณะที่เซย์เดนรวบรวมเงินของเขาอยู่ แจสเปอร์ก็เพิ่งวางสายกับจอห์น

“จบแล้ว สถานการณ์ที่ไม่ธรรมดาต้องใช้วิธีแก้ที่ไม่ธรรมดา บัญชีคุณกลับมาแล้ว ลุงชูเลอร์ แต่คุณจะต้องสมัครมันใหม่กับบริษัทหลักทรัพย์ในบริเวณใกล้เคียง” แจสเปอร์กล่าวด้วยรอยยิ้ม

“เยี่ยม!”

ดอว์สันไม่มีอาการหวั่นไหวเลย

“ในตลาดหุ้น สถาบันหรือนักลงทุนรายย่อยใด ๆ ที่ถือครองหุ้นของบริษัทมากกว่าร้อยละห้าจะต้องถือป้าย แต่เราไม่มีเวลาขนาดนั้น ดังนั้นเราเลยเปิดบัญชีย่อยของคุณเพียงสองบัญชีเพื่อทำเรื่องนี้”