บทที่ 47

เมื่อมองดูเวนดี้ที่เดินหนีไป ดวงตาของแจสเปอร์ก็เต็มไปด้วยความสนุกสนาน

ช่วงเวลาที่น่าอัศจรรย์ที่สุดระหว่างชายและหญิง คือช่วงเวลาที่ไม่ชัดเจนและคลุมเครือ

แจสเปอร์ถือว่าเวนดี้เป็นคนรักของเขาอยู่แล้ว และเวนดี้ก็ไม่ได้ปฏิเสธ ไม่มีทางที่ความสัมพันธ์นี้จะพบกับชะตากรรมเหมือนกับในชีวิตก่อนหน้าของเขา

เวนดี้ไม่ได้ปรากฏตัวอีกครั้งต่อหน้าแจสเปอร์ จนกระทั่งอาหารค่ำ แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังไม่กล้ามองหน้าเขา

มันเป็นความเขินอายที่คล้ายกับดอกบัวที่พลิ้วไสวในสายลมเย็น ที่ทำให้เวนดี้ดูมีเสน่ห์เป็นพิเศษ

ขณะที่ทั้งสองพูดคุยและหัวเราะกันที่โต๊ะอาหารค่ำ คนรับใช้ก็ขัดจังหวะพวกเขาด้วยแขกที่มาเยี่ยม

ข้อความเพิ่งมาถึงในเวลาประตูวิลล่าก็ถูกผลักเปิดพอดี และคู่สามีภรรยาที่ส่งเสียงดังก็เดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นของวิลล่า

“เธอกลับมาแล้วเหรอ เวนดี้?” ผู้หญิงที่แต่งตัวดีและสวมเครื่องประดับเยอะแยะไปหมดถามด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นเวนดี้อยู่ในห้องอาหาร

เวนดี้ตอบอย่างสุภาพว่า “ฉันเพิ่งกลับมาวันนี้เองค่ะ ลุงแซ็ค ป้าลูน่า คุณมาหาพ่อเหรอคะ?”

เมื่อได้ยินดังนั้น ลูน่าและแซ็คก็มองหน้ากันก่อนจะถามในที่สุด ลูน่ากล่าว “พ่อของเธออยู่บ้านหรือเปล่า เวนดี้?”

เวนดี้ส่ายหน้าและตอบว่า “พ่อออกไปทำธุระข้างนอกค่ะ ป้าลูน่ามีอะไรให้ฉันช่วยไหมคะ?"

ลูน่าหัวเราะและตอบว่า “ไม่มีอะไรมากหรอก ฉันเพิ่งได้ยินข่าวลือว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับเงินทุนของเครือบริษัท เราสงสัยว่าพ่อของเธอเป็นยังไงบ้าง เราเลยมาเยี่ยมเขา”

เวนดี้แสดงสีหน้าเย็นชาเล็กน้อย เมื่อเธอพูดว่า “ไม่ต้องห่วงค่ะ ลุงแซ็ค ป้าลูน่า เครือบริษัทใหญ่ขนาดนี้จะมีปัญหาเรื่องเงินได้ยังไง?”

ในตอนนั้น ท่าทางของลูน่าเปลี่ยนไปเล็กน้อยและเธอก็พูดอย่างตรงไปตรงมาว่า “นั่นคือสิ่งที่เธอคิดผิด มันไม่เคยเป็นไปไม่ได้ที่สิ่งต่าง ๆ จะพลิกผันอย่างกะทันหัน เมื่อพูดถึงการทำธุรกิจ เธอไม่มีทางรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ซึ่งนำเราไปสู่เหตุผล ที่เรามาวันนี้ เพื่อขอให้พ่อของเธอชดเชยสิ่งที่เขาเป็นหนี้เรา”

“ก็ไม่ได้มากมายอะไรหรอก แค่ประมาณหนึ่งล้านเหรียญ เดิมทีมันควรจะถูกตัดตอนสิ้นเดือนหน้า แต่ตอนนี้โรงงานอาหารของเราไม่ได้ทำกำไรมากและเรารับความเสี่ยงไม่ได้”

เวนดี้โกรธเคืองกับคำพูดของลูน่า “หากมองจากภายนอกมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรนัก ในฐานะที่เป็นลุงกับป้าของฉัน แต่ในฐานะที่แซ็คเป็นพี่ชายของพ่อฉัน ไม่ใช่แค่คุณไม่ได้ช่วยอะไรพ่อเลย แต่คุณยังเป็นคนแรกที่มาขอเงินก่อนอีกเหรอ?”

ลูน่ากับแซ็คดูเคร่งขรึมเมื่อได้ยินคำพูดของเวนดี้ ลูน่าตะโกนออกมา “ไร้สาระ! เธอจะไปรู้อะไร? เธอเป็นแค่เด็ก เธอจะพูดกับผู้ใหญ่ด้วยกิริยาท่าทางอย่างนี้ได้ยังไง?”

เวนดี้โกรธมาก “ฉันจะปฏิบัติต่อคุณอย่างผู้ใหญ่ทันทีที่คุณทำตัวเหมือนผู้ใหญ่ แต่ด้วยพฤติกรรมของคุณในตอนนี้ คุณคาดหวังที่จะได้รับการปฏิบัติแบบไหนจากฉันกันล่ะ?”

“เด็กไร้มารยาท!” ลูน่าโมโห “แม้แต่พ่อของเธอก็ไม่เคยพูดกับเราแบบนี้ เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร?”

“เนื่องจากเธอไม่ปฏิบัติต่อเราเหมือนเป็นลุงและป้าของเธอ ดังนั้นวันนี้จะชี้แจงให้ชัดเจนว่าครอบครัวของเธอเป็นหนี้ นั่นคือความจริง จ่ายเงินให้เราเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้น เราจะเริ่มย้ายสินค้าของเราออกจากซูเปอร์มาร์เก็ตของเธอให้หมดภายในคืนนี้!”

เวนดี้หน้าซีดด้วยความโกรธและโพล่งออกมาอย่างเจ็บใจ “คุณสุขภาพไม่ดีมาตลอดลุงแซ็ค และสถานการณ์ในครอบครัวคุณเคยก็ลำบากมาก เมื่อตอนพ่อก่อตั้งบริษัทขึ้น เขาไม่เคยลืมที่จะช่วยเหลือสถานการณ์ย่ำแย่ของครอบครัวคุณเลย โรงงานอาหารของคุณคงจะล้มละลายไปนานแล้วถ้าไม่ใช่เพราะเขา!”

“ไม่ต้องพูดถึงเรื่องนั้น พ่อของฉันเป็นผู้สนับสนุนการเปิดโรงงานของคุณ เขาถึงกับบอกว่าเขาให้คุณยืมเงินเอง แทนที่จะบอกว่าคุณขอเงินเขา เพื่อรักษาหน้าและอีโก้ของคุณไว้ คุณได้รับส่วนแบ่งที่ยุติธรรมจากเงินจากครอบครัวของฉันมาหลายปีแล้ว คุณเคยนึกถึงเงินในตอนนั้นบ้างไหม?”