บทที่ 55

เนื่องจากแจสเปอร์ไม่ได้ปรับแต่งรถของเขาด้วยอุปกรณ์เสริมเพิ่มเติมอื่น เขาทำตามขั้นตอนพักหนึ่งและสามารถขับรถกลับบ้านได้เลย

อุตสาหกรรมรถยนต์ในปี 2543 ไม่ได้น่าขยะแขยงเหมือนในอนาคต เพราะประกันภัยแบบรวมกลุ่มก็ยังไม่มีความสำคัญ เมื่อแจสเปอร์ได้กุญแจแล้ว เขาก็ได้รับอนุญาตให้ขับรถไปที่กรมการขนส่งเพื่อขอป้ายทะเบียนทันที

แจสเปอร์หยิบกุญแจรถจากซีน่าแล้วขึ้นรถ ขณะที่พนักงานขายตัวสั่นเพื่อเอาผ้าเช็ดรถยัดเข้าปาก

เขาขับรถออกไปจากที่นั่นและออกจากโชว์รูม

เวลาเร่งรีบ ดูเหมือนว่าแจสเปอร์จะไม่ได้ตรวจสอบว่าพนักงานขายคนนั้นได้กลืนผ้าเช็ดตัวเข้าไปจริง ๆ หรือเปล่า

แจสเปอร์ขับรถอย่างรวดเร็ว เขาขับรถไปตามถนน ด้วยรถมูลค่าหกเกือบเจ็ดล้านดอลลาร์ของเขา แจสเปอร์รู้สึกเบิกบานอย่างเต็มที่

ในขณะที่รถที่หรูหราคันนี้ไม่เป็นที่รู้จักในหมู่คนทั่วไปในยุคนี้ แต่ความสง่างามของมันก็ไม่อาจปฏิเสธได้ ผู้ที่มีไหวพริบทุกคนสามารถบอกได้อย่างรวดเร็วว่าเป็นรถราคาแพง

แจสเปอร์ไม่สนใจการจ้องมองจากคนรอบข้าง แต่เขารู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้นั่งในรถในฝันของเขา

“ว้าว รถคันนี้แตกต่างจริง ๆ มันดีกว่า BMW ของฉันมาก” เวนดี้อุทานด้วยความประหลาดใจขณะนั่งบนเบาะผู้โดยสาร

“ชอบไหม ผมจะซื้อให้ได้ ถ้าคุณอยากได้” แจสเปอร์ยิ้ม

ราคานั้นเป็นเพียงฝุ่นผงสำหรับเขา

ไม่ต้องพูดถึง ว่าจุดประสงค์ของการหาเงินคือเพื่อใช้จ่ายมัน

อย่างไรก็ตาม เวนดี้ส่ายหน้า “ไม่เป็นไร ขอบคุณนะ ฉันคิดว่ารถแบบนี้เหมาะกับคุณที่เป็นผู้ชายมากกว่า ฉันชอบBMWคันเล็กของฉันมาก มันสะดวกและขับง่าย นอกจากนี้ฉันต้องการใช้เงินตัวเองซื้อด้วย”

“ผมชอบความมุ่งมั่นของคุณจัง ลาออกจากงานแล้วมากับผมสิ ถ้าคุณต้องการหารายได้” แจสเปอร์แนะนำ

“แน่นอน” เวนดี้ตอบทันที

"ผมมั่นใจว่าการได้เข้าทำงานกับธนาคารพาณิชย์ไม่ใช่เรื่องง่าย คุณแน่ใจนะว่าคุณต้องการที่จะให้มันเป็นเช่นนั้น?” ถึงเวลาที่แจสเปอร์จะต้องตกใจ

“ฉันทำงานที่นั่นเพื่อฝึกฝนทักษะของฉันเท่านั้น แต่จากที่ฉันเห็นตอนนี้ ฉันได้เรียนรู้จากคุณมากกว่าที่ทำงานอีกนะ แต่คุณต้องจ่ายเงินเดือนให้ฉัน ถ้าคุณต้องการให้ฉันทำงานให้คุณ” เวนดี้พูดติดตลก

“นั่นดูแฟร์ดีนะ” แจสเปอร์หัวเราะคิกคัก “ตอนนี้คุณยังทำงานเป็นเลขาของผมอยู่ แต่ผมจะให้ตำแหน่งที่เหมาะกับคุณเมื่อบริษัทของผมเปิดทำการและดำเนินกิจการ”