บทที่ 93

แจสเปอร์ไม่ขยับเขยื้อนแต่อย่างใด เพียงแค่ยืนมองหมาบ้าเซย์เดนพุ่งเข้ามา

เขากำลังยืนยิ้มให้เซย์เดนราวกับว่าแผนการณ์ที่จะทำให้เซย์เดนประสาทเสียสัมฤทธิ์ผลแล้ว

“คุณแฮงค์ครับ”

ช่วงเวลาคับขันนั้น คนที่อยู่ใกล้เซย์เดนจับเขาไว้แน่น

“นี่มันศาลากลางจังหวัดนะ และชั้นบนก็เป็นออฟฟิศของหัวหน้า ถ้าคุณทำร้ายเขาที่นี่ ครอบครัวคุณจะมีปัญหาเอาได้นะครับ กรุณาสงบสติอารมณ์ลงด้วยนะครับ”

ลูกน้องของเซย์เดนคงมีเหตุอยู่บ้าง พวกเขารู้ว่าถ้าทำร้ายแจสเปอร์ที่นี่ เซย์เดนต้องมีปัญหาแน่ไม่ว่าฝ่ายไหนจะเป็นฝ่ายผิดก็ตาม

เซย์เดนจ้องเขม็งไปที่แจสเปอร์และกระแทกเสียงใส่ “อย่าคิดว่าจะอยู่กับความสุขนั้นได้นานนักนะ อีกไม่นานหรอก ฉันจะทำให้แกคุกเขาต่อหน้าฉันให้ได้!”

เซย์เดนหันหลังและจากไปหลังจากพูดเสร็จ

แจสเปอร์รู้สึกเสียดายที่เซย์เดนหยุดตัวเองไปเสียก่อนในช่วงท้าย

ถ้าเซย์เดนพุ่งเข้ามาทำร้ายในตอนนั้น แจสเปอร์จะมีทางทำให้ตัวเขาเองได้มากกว่าสิ่งที่คิดไว้

อย่างไรก็ตาม นั่นก็ดีแล้ว ยังไงมันก็เป็นแค่แผนที่ไม่ได้สำคัญอะไรมาก เพราะฉะนั้นมันจึงไม่กระทบภาพรวมที่ใหญ่กว่านี้

แจสเปอร์หันหลัง และเมื่อเห็นว่าทุกคนกำลังมองมาที่พวกเขา เขาพูดว่า “ไปซะ จะไปทำอะไรก็ไป โชว์จบแล้ว”

ฝูงชนได้กระจายตัวไปด้วยความงุนงง

หลังจากแจสเปอร์จัดแต่งชุดให้ดูเรียบร้อยเหมือนเดิม เขาที่กำลังจะออกไปได้ยินหญิงสาวคนหนึ่งกำลังหัวเราะอยู่ด้านหลัง

“คุณนี่ช่างน่าสนใจจริง ๆ”

เสียงของเธอช่างนุ่มนวลและสุขุมพร้อมเสน่ห์เป็นอย่างมาก

แจสเปอร์หันหลังและมองเห็นหญิงคนหนึ่งยืนอยู่ข้างลิฟท์