บทที่ 94

หญิงสาวมองแจสเปอร์อย่างประหลาดใจ “คุณไม่คิดที่จะให้นามบัตรและขอเบอร์โทรศัพท์ฉันหน่อยเหรอ?”

“ลาก่อนครับ”

หญิงสาวได้แต่มุ่ยปากขณะมองไปที่หลังของแจสเปอร์ หล่อนรู้สึกว่าชายหนุ่มคนนี้คือคนที่น่าสนใจที่สุดเท่าที่เคยเจอมา หลังจากที่หล่อนมาจากแผ่นดินใหญ่พร้อมกับพ่อของเธอ

“ลาก่อน” แม้ว่าแจสเปอร์ได้ออกจากฮอลล์ไปแล้ว เธอก็ยังคงพึมพำคำนี้ไม่เลิก

แจสเปอร์เดินขึ้นรถในลานจอด ตาของเขาเป็นประกายขึ้นมา

หญิงสาวคนเมื่อกี้มีสำเนียงเมืองฮาร์เบอร์ชัดเจนมาก นอกเหนือจากนั้น มันก็ชัดเจนแล้วว่าถ้ามีใครสักคนจากเมืองฮาร์เบอร์อยู่ที่นี่ตอนนี้ นั่นต้องหมายความว่านักลงทุนรายใหญ่กำลังมาลงทุนในจังหวัดนี้

แจสเปอร์ร่างแผนการณ์บางอย่างขึ้นมาอย่างคร่าว ๆ ในหัว และก็โทรหาดอว์สันทันที

“คุณลุงชูเลอร์ครับ ผมอยากขอคำปรึกษาหน่อยครับ”

ดอว์สันไม่ลังเล เขาสั่งให้เลขายกเลิกตารางงานที่กำลังจะมาถึงและกล่าวกับแจสเปอร์ “ได้สิ มาที่บริษัทของฉัน ฉันจะรอนายที่นายอยู่ในออฟฟิศนะ”

…

“โธ่เว๊ย! โธ่เว๊ย! แม่งเอ๊ยไอ้ลูกหมา!”

เซย์เดนขว้างถ้วยชาจากมืออย่างคลุ้มคลั่งและกำลังกระทืบเท้าพร้อมตะโกนอย่างกับคนเสียสติ

ลูกน้องในห้องของเขาไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียง พวกเขาไม่กล้ายั่วยุเซย์เดนที่กำลังอาละวาดอยู่

“ไอ้แจสเปอร์มันคิดว่าตัวเองเป็นใคร? กล้าดียังไงมาเหยียบหัวและดูถูกฉันคนนี้?”

เมื่อนึกย้อนไปถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น เซย์เดนรู้สึกราวกับว่าความอิจฉาและความโกรธกำลังค่อย ๆ กัดกินจิตใจเขา และเขาสัมผัสได้เลยว่าความโกรธของเขามันทะลุจุดเดือดไปแล้ว

“คุณแฮงค์ครับ” หนึ่งในลูกน้องของเขากล่าวอย่างระวัง

“นายท่านบอกว่าเราต้องลำดับความสำคัญธุรกิจที่เห็นสมควรก่อน หลังจากเป้าหมายของเราลุล่วงแล้ว เจ้าแจสเปอร์มันก็ยังคงเป็นสุนัขต่อหน้าคุณ เมื่อเวลามาถึง คุณจะทำอะไรกับมันก็ได้ตามที่ใจต้องการ”