บทที่ 98

แจสเปอร์กล่าวตรง ๆ

อย่างไรก็ตาม ราวกับว่าแซคคารีไม่ได้ยินที่เขาพูดและกำลังจะลุกออกไปแล้ว

“แจสเปอร์ แกบ้าไปแล้วหรอ? แกคิดว่าแกเป็นใครกัน? แกคิดจะคุยกับมิสเตอร์ลอว์งั้นเหรอ? ถ้าไม่มีเงิน ไสหัวไปซะ ! ใครที่ไหนเขาจะอยากคุยกับแก?” เซย์เดนหัวเราะลั่น

แจสเปอร์ไม่ได้สนใจคนที่กำลังทำตัวเหมือนหมาบ้าเลยในตอนนี้ ช่วงเวลาสำคัญนั้น แจสเปอร์มองไปที่แอนนาและพูดว่า “มิสลอว์ คิดดูให้ดี ผมติดหนี้บุญคุณคุณอยู่นะ”

แอนนาขมวดคิ้ว หล่อนไม่เข้าใจในสิ่งที่แจสเปอร์พยายามทำอยู่ แต่ด้วยเหตุผลนั้น เธอดึงตัวพ่อเอาไว้

“คุณพ่อคะ ฟังสิ่งที่เขาต้องการพูดหน่อยเถอะ”

แซคคารีมองไปที่ลูกสาวอย่างประหลาดใจ และหันไปมองที่แจสเปอร์และพูดว่า “พ่อหนุ่มเอ่ย ฉันเป็นแค่คนสังเกตการณ์การประมูลครั้งนี้ คุยกับฉันไปก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรขึ้นมาหรอก”

“มันจริงที่การประมูลจบไปแล้ว แต่ผมอยากคุยเรื่องอื่นที่สำคัญมากกว่า” แจสเปอร์กล่าวอย่างมั่นใจ

อีกด้านหนึ่งเฮนรี่รู้สึกโกรธที่ถูกพ่อดุก่อนหน้านี้เพราะแจสเปอร์ ดังนั้น เขาพูดในทันทีว่า “ยังจะมีเรื่องสำคัญอะไรอีกเหรอ? อย่าทำให้เราเสียเวลาหน่อยเลย ออกไปซะ”

“เฮนรี่ คุณพ่อยังไม่ได้พูดอะไรเลย ทำไมต้องขัดจังหวะด้วย?” แอนนากล่าวห้วน ๆ

เฮนรี่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เขาไม่คิดเลยว่าคนนอกอย่างแจสเปอร์จะทำให้เขาถูกพ่อและน้องสาวขมวดคิ้วใส่

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าจะเป็นพี่ชายคนโต เขากลับกลัวน้องสาวที่แสนดุดันอย่างมาก แม้ว่าเธอจะอายุน้อยกว่าก็ตาม เขารู้ดีว่าในสายตาของพ่อ เขาไม่มีอะไรสู้น้องสาวได้เลย ดังนั้นเขาจึงหุบปากอย่างรวดเร็ว

“พ่อหนุ่มเอ่ย เธอมีเก่งนะ เอาแบบนี้ไหม? ฉันกำลังจะขึ้นรถกลับไปโรงแรม เธอจะคุยกับฉันได้ระหว่างเดินทางกลับ” หลังจากที่แซคคารีกล่าวนั้น เขาเดินนำไป

แจสเปอร์เดินตามหลังเขา และครั้งนี้ บอดี้การ์ดไม่หยุดเขาอีกแล้ว

แอนนาขยับที่นั่งให้กับแจสเปอร์เพื่อที่เขาจะได้นั่งกับพ่อของเธอ

แจสเปอร์มองเธอด้วยความขอบคุณและพูดว่า “มิสเตอร์ลอว์ ผู้ร่ำรวยและมีอำนาจในเมืองฮาร์เบอร์ในหมู่ผู้คนทั้งหลาย แต่สำหรับผม ตระกูลลอว์เป็นแค่นักลงทุนรายใหญ่เท่านั้น”

แจสเปอร์ไม่ได้ชมแซคคารีแม้แต่น้อยเมื่อเขากล่าวแบบนั้น

ท่านอาวุโสลอว์คือคนที่เถรตรง ย้อนกลับไปเมื่อเมืองฮาร์กลับไปเป็นอธิปไตยของแผ่นดินใหญ่ด้วยความช่วยเหลืออย่างเต็มที่ของตระกูลลอว์ พวกเขาพ่ายแพ้ให้กับเจ้าหน้าที่ เพราะเหตุนั้นธุรกิจหลายอย่างที่พวกเขาบากบั่นสร้างขึ้นมาจึงไม่สามารถทำกำไรได้อีกต่อไป

อย่างไรก็ตาม ผู้อาวุโสลอว์แบกรับภาระทั้งหมดไว้ที่ตัวเขาเอง

หลังจากที่ส่งมอบไปแล้ว ท่านอาวุโสลอว์กลับไปลงทุนที่แผ่นดินใหญ่เป็นครั้งแรก โดยปกติแล้วเขาจะโฟกัสไปที่สวัสดิภาพและโครงสร้างพื้นฐานของคน สิ่งแรกที่เขาพิจารณาไม่ใช่กำไรแต่เป็นการทำให้ชีวิตความเป็นอยู่ของผู้คนดีขึ้น