บทที่ 99

“พ่อหนุ่ม เธอนี่มันโลภมากจริงๆ นะ” แซคคารีหัวเราะ

“เธอรู้ไหมว่าตระกูลลอว์ยิ่งใหญ่แค่ไหน?”

แจสเปอร์ยกคิ้วขึ้น แม้ว่าเขาจะกลายเป็นหนึ่งเดียวกับชูเลอร์แล้ว เขายังคงเทียบกับตระกูลลอว์ไม่ได้ นั่นคือความจริง

อย่างไรก็ตาม นักธุรกิจก็คิดถึงแต่กำไรอยู่ดี แซคคารีกำลังทดสอบเขาด้วยคำถามนั้น เพราะฉะนั้นแจสเปอร์จะยอมแพ้ไม่ได้เด็ดขาด เขาไม่แสดงความกลัวใด ๆ ออกมา

“อย่างไรก็ตาม ตลาดในแผ่นดินใหญ่ก็ใหญ่กว่า มันสามารถกลืนกินทั้งตระกูลลอว์ได้โดยไม่รู้ตัว”

แซคคารีขำกับสิ่งที่แจสเปอร์กล่าว

“พ่อหนุ่ม ตอนนี้ฉันชักสนใจเธอมากจริง ๆ ไม่เลว ไม่เลวเลย”

เฮนรี่บ่นพึมพำขึ้นอีกฝั่ง “คุณพ่อครับ มันก็แค่พูดเกินตัว แต่พ่อก็ฟังมันงั้นเหรอ? มันต้องการร่วมมือกับเราด้วยคุณสมบัติแค่นี้เนี่ยนะ? มันมีเงินและความสามารถงั้นหรอ?

แซคคารีมองมาที่เฮนรี่และพูดว่า “ปู่ของแกเริ่มต้นมาจากศูนย์และใช้เงินแค่ 200 ฮาร์เบอร์ดอลลาร์ก่อตั้งธุรกิจที่เราดูแลอยู่ตอนนี้ แค่เพราะเขาไม่มีทุนตอนนี้ ไม่ได้แปลว่าเขาจะไม่มีในอนาคตนิ ถูกต้องไหม?”

“คราวหน้า เลิกมั่วสุมกับพวกเลวที่แกเรียกว่าเพื่อนซะที แกไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย ได้แค่ทำตัวกร่างไปวัน ๆ”

คำพูดของแซคคารีทำให้เฮนรี่หลบไปนั่งคอตก

แซคคารียื่นนามบัตรให้แจสเปอร์ “ฉันจะพักที่เชอร์ราทอนสักสองสาม ถ้าเธอต้องการพบฉัน ฉันยินดีต้อนรับนะ”

แจสเปอร์สังเกตเห็นความชื่นชมในแววตาของแซคคารีอย่างชัดเจน เขายิ้มและพูดว่า “คนที่เคยไล่ตามคุณ สักวันหนึ่งเขาจะต้องมียืนเขาข้างคุณอย่างแน่นอน”

“ดี!”

แซคคารีตบไปที่บ่าของแจสเปอร์

อย่างแรกคือ เขาให้นามบัตรแก่แจสเปอร์ และหลังจากนั้นเชิญแจสเปอร์มายังโรงแรมที่เขาพักอยู่ และตอนนี้ เขาทำแม้กระทั่งตบบ่าแจสเปอร์อย่างกับเป็นพี่ของแจสเปอร์

สามอย่างนี้ดูเหมือนจะว่าเป็นสิ่งจุดประกายไฟในตัวของคน ๆ นั้นได้ดีเลยแหละ

แซคคารีคาดหวังในตัวคนสูง ดังนั้น ไม่มีคนธรรมดาคนไหนที่จะทำให้เขาถูกใจได้ การชมใครสักคนจากรุ่นหนุ่มสาวของเขาอย่างแจสเปอร์ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน