บทที่ 11

จวนแยกทางทิศตะวันออก

เจียงจื่อฝู่ยืนอยู่นอกประตูอย่างกระสับกระส่าย มือกำแขนเสื้ออย่างกระวนกระวายใจ

ประตูจวนถูกเปิดออกจากด้านใน ทันใดนั้นดวงตาของนางก็สว่างขึ้นทันที

เห็นเพียงผู้คุ้มกันที่พึ่งเข้าไปรายงานเมื่อครู่ก็ออกมาอีกครั้งและพูดด้วยความเคารพว่า "คุณหนูจื่อฟู่ ต้องขอโทษด้วย ท่านอ๋องบอกว่าวันนี้เขายุ่งกับงานราชการ เขาไม่อยากพบใครทั้งนั้น"

หัวใจของเจียงจื่อฝู่สั่นเบาๆ นางหลุบตาลง ฝืนยิ้มและพูดว่า "ได้รายงานท่านอ๋องหรือไม่ เกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อห้าปีก่อน ข้ายังมีรายละเอียดบางอย่างที่ต้องบอกกับท่านอ๋อง"

นางไม่อยากละทิ้งศักดิ์ศรีและเป็นฝ่ายดั้นด้นมาถึงจวนแยกทางตะวันออก แต่นับตั้งแต่ที่ท่านอ๋องกลับมาที่เมืองหลวง เขาก็เก็บตัวอยู่ที่นี่อยู่ตลอดและไม่เคยกลับไปที่จวนองค์ชายผู้สำเร็จราชการแทนเลย

นางไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องดั้นด้นมาหาเขาด้วยตัวเอง

“คุณหนูจื่อฝู่ โปรดรอสักครู่ ข้าจะไปรายงานท่านิ๋องเดี๋ยวนี้”

หลังจากที่ผู้คุ้มกันพูดจบ เขาก็กลับไปในจวนเพื่อรายงานอีกครั้ง

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ออกมา คำนับและพูดด้วยความเคารพ:ว่า คุณหนูจื่อฝู่ ท่านอ๋องให้ท่านเข้าไปพบ"

ในที่สุด เจียงจื่อฝู่ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

นางรู้สึกสมเพชตัวเองเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าถูกคู่หมั้นเมิน

ถ้าเรื่องนี้ถูกแพร่ออกไป นางจะเสียหน้ามากๆ

นางกำมือแน่น อยากจะมีลูกกับจ้านเป่ยหานให้เร็วที่สุด จ้านเสี่ยวเฉินไร้ความสามารถเกินไป ไม่คู่ควรเป็นลูกของจ้านเป่ยหาน!

หลังจากเข้าไปในจวนแยก เจียงจื่อฝู่คิดจะไปที่ห้องของจ้านเป่ยหาน แต่ผู้คุ้มกันกลับพานางไปที่ประตูห้องหนังสือ เคารพนางครั้งหนึ่งแล้วพูดว่า: "คุณหนูจื่อฝู่ ท่านอ๋องให้ท่านรอเขาที่ห้องหนังสือ "

หัวใจของเจียงจื่อห่อเหี่ยว แต่นางกลับยิ้มออกมาพลางพยักหน้า ผลักประตูเปิดแล้วเดินเข้าไป

ห้องหนังสือกว้างขวางและเป็นระเบียบ มีกาน้ำชาบนโต๊ะ ทว่าชาในถ้วยหยกเย็นชืดแล้ว

เจียงจื่อฝู่จ้องมองที่ถ้วยหยกใบนั้น หัวใจของนางก็เต้นเร็วขึ้นมา

นางก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างควบคุมไม่อยู่ แล้วหยิบถ้วยหยกขึ้นมา ดวงตาจับจ้องไปที่ปากถ้วย และแก้มก็แดงระเรื่อ

ถ้านางดื่มน้ำจากถ้วยนี้ก็จะเหมือนกับได้จูบ จ้านเป่ยหานทางอ้อมหรือไม่?

เจียงจื่อฝู่เริ่มคิดถึงเรื่องนี้ ความคิดในสมองเต็มไปด้วยใบหน้าที่หล่อเหลาของ จ้านเป่ยหาน

แก้มของนางแดงระเรื่อ นางเอาถ้วยหยกจรดที่ปากแล้วจิบน้ำที่เย็นชืด

บนปากถ้วยมีรอยพิมพ์ปากสีแดงสดซึ่งดูเย้ายวนและมีเสน่ห์มาก

ทว่า ในชั่วขณะต่อมา ก็มีเสียงที่โกรธเกรี้ยวดังขึ้นจากทางด้านนอกประตู ทำให้ เจียงจื่อฝู่หยุดชะงักทันที

“เจ้ากำลังทำอะไร?” ชายคนนั้นพูดอย่างเย็นชา

มือและเท้าของเจียงจื่อฝู่แข็งทื่อทันที

นางเงยหน้าขึ้นด้วยความตื่นตระหนกและมองไปที่ชายรูปงามคนนั้น

ชายผู้นั้นสวมชุดคลุมสีม่วงเข้ม ใบหน้าหล่อเหลา ท่าทางเยือกเย็นและเย่อหยิ่ง ดวงตาสีดำที่ดูลึกซึ้งคู่นั้นท่วมท้นไปด้วยความโกรธในตอนนี้ เย็นชาจนทำให้ผู้คนหวาดหวั่น

"ข้า..." ใบหน้าของเจียงจื่อฝู่ซีดเผือก พูดอย่างกระท่อนกระแท่นว่า "ข้ากระหายน้ำมากจริงๆ..."

จ้านเป่ยหานยกมือขึ้น มีสายลมพัดเข้าหา เจียงจื่อฝู่จนทำให้ถ้วยหยกในมือของนางร่วงลงไป

"เพล้ง" ถ้วยหยกแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยอยู่บนพื้น

เช่นเดียวกับหัวใจของเจียงจื่อฝู่ที่แตกสลายไม่มีชิ้นดี

"สิ่งของของข้า ไม่อนุญาติให้ใครแตะต้องทั้งนั้น!" จ้านเป่ยหานกล่าวอย่างเย็นชา

เขาเข้มงวดในเรื่องความสะอาดเป็นอย่างมาก จะไม่มีวันใช้สิ่งของที่ต้องนำเข้าปากกับใครทั้งนั้น!

ดวงตาของเจียงจื่อฝู่มีน้ำตาไหลออกมา ใบหน้าที่อ่อนโยนสวยงามซีดเผือกไร้สีเลือด

นางรู้ว่าจ้านเป่ยหานเข้มงวดในเรื่องความสะอาด แต่นางคิดว่ายนางไม่ใช่คนอื่นไกล นางเป็นคู่หมั้นของเขานี่

อีกหน่อยพวกเราก็จะแต่งงานกัน! กอด จูบ ร่วมหอ...ทั้งหมดนี้พวกเราต่างก็จะได้สัมผัส...

ทำไมเขาต้องรังเกียจนางมากขนาดนั้น?

“ท่านอ๋อง ข้ารู้ว่าท่านไม่ชอบข้า” เจียงจื่อฝู่หลับตา ดูทั้งโศกเศร้าและทุกข์ใจ “ในตอนนั้นที่ท่านถูกวางยาและเว้าวอนขอร้องให้ข้าช่วยบรรเทาฤทธิ์ยา เป็นข้าที่ไม่เต็มใจและได้แต่ปฏิเสธ แต่ท่านก็ยังคงบังคับข้า”

“ถ้าท่านไม่พรากพรหมจรรย์ของข้าไป จนข้าให้กำเนิดเฉินเอ๋อร์ ข้าคงไม่มีวันมาพัวพันอยู่กับท่าน ข้ารู้ว่าท่านเพียงแค่อยากได้เฉินเอ๋อร์คืน และไม่อยากรับผิดชอบข้า ข้าเองก็อยากจะทิ้งเฉินเอ๋อร์ ไว้ และไปจากที่นี่ แต่ไท่เฟยไม่ยอมให้ข้าไปและต้องการให้ข้าอยู่ที่นี่"

“ข้าไม่เข้าใจ ข้าทำอะไรผิดไปกันแน่? สูญเสียทั้งพรหมจรรย์และชื่อเสียงยังไม่พออีกหรือ ในตอนที่ข้าเตรียมตัว ยอมที่จะเป็นภรรยาของท่าน แล้วทำไมท่านถึงต้องผลักไสข้าอย่างโหดร้าย”

ขณะที่พูด นางก็นั่งลง น้ำตาไหลอย่างเศร้าโศก ดูเศร้าสร้อยและสิ้นหวัง